Infamous is een van de vetste superheldengames ooit 

Infamous is een van de vetste superheldengames ooit 2020-07-09T10:11:59
Nu Ghost of Tsushima bijna uit is, krijgt Jacco plotseling flashbacks naar een van Sucker Punch’ eerdere openwereldgames: Infamous. Vandaag vertelt hij waarom het nog steeds een van de vetste superheldengames ooit is.

In de voorjaarsvakantie van 2011 werd ik dubbel genaaid. Eerst lag PlayStation Network langdurig plat en waren m’n dagelijkse potjes Black Ops dus onmogelijk. Met alle 20 euro op m’n bankrekening kocht ik daarom Infamous, om er een paar weken later achter te komen dat de game gratis te downloaden was als goedmakertje. Als middelbare scholier met geen cent te makken was dat een aardige domper, maar gelukkig is dat een van de weinige negatieve herinneringen aan de game. Ik vind Infamous namelijk nog steeds een van de vetste superheldengames ooit.

Infamous

Helemaal opgeladen

Hoewel de game pas later in mijn PS3-collectie terechtkwam, kreeg ik in 2009 alles mee van de Infamous versus Protoype-hype. Welke was de beste superheldengame? De consensus was Infamous, dus heb ik die andere game eigenlijk nooit aangeraakt. Infamous heeft namelijk een bijzondere aantrekkingskracht, niet in de laatste plaats vanwege het gave comicstijltje. De startknop triggert letterlijk een gigantische explosie in het fictieve Empire City, waarna je begroet wordt door prachtige, dynamische tekeningen. Cole Macgrath, een nietsvermoedende fietskoerier, droeg blijkbaar een gigantische bom bij zich die zes huizenblokken wegvaagt, een rare ziekte voortbrengt en - niet onbelangrijk - hem superkrachten geeft.

Als een losgeslagen lithium-ionbatterij is Cole opeens in staat om stroom uit apparaten te trekken en bliksem af te schieten. Hij is er net zo verbaasd over als de speler, maar eenmaal op weg vergeet je al snel hoe gek het eigenlijk is. De manier waarop Cole’s krachten namelijk in de spelmechanieken van Infamous zijn verwerkt, is waarschijnlijk waarom de game zo’n indruk op me heeft gemaakt.

Infamous

Oké, het is in de basis een third-person shooter, waarbij je rondrent en schiet op een van de drie facties die de lakens uitdelen in het van de buitenwereld afgesloten Empire City. Maar er komt tegelijkertijd zoveel meer bij kijken dan dat. Cole’s ‘lading’ raakt leeg als hij zijn krachten gebruikt, waardoor hij op een gegeven moment deze niet meer kan gebruiken en kwetsbaarder is. Elektriciteit trekken uit auto’s en lampen laadt hem op én heelt hem direct. Bovendien voelt het waanzinnig goed: alsof je tien uur slaapt en weer helemaal opgeladen bent.

Grinden, springen en zweven

Omdat je tijdens gevechten constant je ogen open moet houden voor stroombronnen wals je niet over vijanden heen en word je gedwongen om te blijven bewegen. En als je eenmaal een aardige set krachten hebt vrijgespeeld – dat duurt trouwens wellicht langer dan in je herinneringen, zo ondervond ik laatst – belichaamt Infamous opeens een van de belangrijkste redenen waarom ik games speel: je sterk voelen. In weinig andere games voel je je zo dominant en sterk als in deze, met ook nog eens een hele set aan opties om bendeleden te elektrocuteren. Knal de eerste paar gasten af, drijf de rest uit elkaar met een granaat, ren vervolgens met schild en al op ze af om de hele straat schoon te vegen met een overweldigende donderstorm: Infamous is een power fantasy.

Een ander aspect dat even op gang moet komen, maar uiteindelijk uitstekend in het superheldenplaatje past, is het platformgedeelte. Het wordt volgens mij nooit écht uitgelegd of Cole’s krachten er voor zorgen dat hij absurd hoog springt en klimt als een aapje, maar daar moet je maar even vanuit gaan. Empire City kent een hoge bebouwingsdichtheid, met veel hoge gebouwen die allerlei objecten bevatten waarmee Cole retesnel door de wereld klimt en springt.

Infamous

Cole zet zich af tegen muren om nog hoger te komen waardoor hij altijd wel iets kan pakken, en op palen en verkeersborden springen is dankzij een duwtje in de goeie richting meestal eenvoudig. Helemaal tof zijn de krachten waarmee Cole over elektriciteitskabels en treinrails grindt, die precíes goed geplaatst zijn om vloeiend door de stad te bewegen. En dan hebben we het nog niet gehad over de zweefkracht, een van de meest sierlijke, subtiele manieren om langzaam op je doel af te zweven. Al deze aspecten dragen bij aan het feit dat je het gebrek aan fast-travel niet eens doorhebt, een eigenschap die Marvel’s Spider-Man ook bezit.

Ander tijdperk

In andere opzichten komt Infamous duidelijk uit een ander tijdperk, eigenlijk al bij release. Als je je bedenkt dat we in 2009 Uncharted 2: Among Thieves speelden en kort daarna Red Dead Redemption, steekt de bruinige look van de game – en Cole’s ultrarauwe stem - wat ouderwets af. Natuurlijk is Empire City een quarantainezone die grimmig moet ogen, maar na een uur of dertig ben je toch wel toe aan iets vrolijkers. Gelukkig zijn Cole’s krachten letterlijk een lichtpuntje, want zo nu en dan ren je rond in donkere riolen, waarbij zijn bliksemschichten opeens dienen als handige verlichting.

Een andere zaak die bijna lachwekkend ouderwets is, betreft het moraalsysteem. Destijds was er een trend gaande waarin je goede en slechte keuzes maakt, maar in de praktijk vaak met weinig gevolgen. De keuzes in Infamous zijn dan ook bijzonder arbitrair en worden zelfs voor je uitgespeld in een stilstaand scherm. Vaak komen ze neer op: wil je de slechterik zijn of het goede doen? Voor mezelf was de keuze altijd vrij makkelijk, want er is eigenlijk nooit écht een goede reden om slecht te zijn.

Infamous

Dat in plaats van de moreel grijze keuzes die je tegenwoordig in veel games terugziet. Ze hebben ook bijster weinig invloed op het verhaal – het einde van de game verandert marginaal. Wel tof is hoe het Cole’s upgrademogelijkheden en zijn krachten beïnvloedt. Als je constant zichtbare meter omslaat naar ‘slecht’, krijgt zijn bliksem een roodzwarte kleur die subtiel anders klinkt. De  beschikbare upgrades zijn daarnaast veel meer gericht op zoveel mogelijk schade aanrichten, in plaats van de meer precieze krachten als goedzak. Ondanks het slechte keuzesysteem is dat best een goede reden om de game nog een keer te spelen.

In het achterhoofd

Infamous laat in veel opzichten zien hoeveel openwereldgames sindsdien zijn gegroeid. Van de manier waarop verhaalvertelling en gameplay hand in hand gaan, tot de variatie in gameplay en de missiestructuur: anno 2020 betekent een openwereldgame iets anders. Toch blijft Infamous een van m’n favoriete superheldengames dankzij de fenomenale implementatie van superkrachten en de vrijheid die je ervaart tijdens het platformen door de stad. Hopelijk heeft Sucker Punch het idee achter deze elementen in het achterhoofd gehouden voor Ghost of Tsushima.

REACTIES (16) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord