Animal Crossing: New Horizons - Blog 

Animal Crossing: New Horizons - Virtueel bamboe 2020-03-23T10:43:58
Zo’n eerste week alleen werken tijdens de halfopen-lockdown was toch wel… anders.

Als freelance vertaler, gamejournalist en tekstentikker ben ik het gewend om de dagen alleen, achter mijn computer, door te brengen. Maar vaak plaats ik die computer ook in flexwerkruimtes, of in een kantoor dat ik met vrienden deel. Of ik compenseer het sluimerende gevoel van eenzaamheid, dat wat ál te zzp zijn, door tijd door te brengen met vrienden, in restaurants of, pak ‘m beet, een museum. Ik ga ook wel eens bij mijn moeder op bezoek. De dingen die nu even niet gaan.

Animal Crossing: New Horizons

Ik sta op in huis, werk in huis, doe boodschappen (wat is alles wat ik aanraak plakkerig zeg, tegenwoordig), ga even skaten of hardlopen, eet thuis iets makkelijks, salade met kip erdoor bijvoorbeeld, en ga dan, als het begint te schemeren, tegenover de tv zitten, thuis.

Als co-ouder voelde ik tijdens deze week, waarin ‘ik de kids niet heb’, ook een sterker verlangen dan gebruikelijk om mijn drie jongens bij me te hebben. Psychologisch goed verklaarbaar, omdat de mediaberichten die ik nieuwsbingend verorber mij constant op groeiende gevaren wijzen, en mijn vaderlijk instinct mij maar blijft toeschreeuwen dat ik ze dus dicht bij me moet houden, mijn jongens.

Ontroerend geruststellend zijn de berichten en foto’s die ik van hun moeder ontvang.

Dat ze het allemaal zo goed doen. De jongens met boeken en computers rond de tafel. Quinten (11) legt Julius (9) ’t kofschip uit. Dat ze de Animal Crossing-game die ik voor Samuel (13) bestelde maar verkeerd adresseerde vrijdagochtend tóch nog hebben onderschept door de in staat van verwarring verkerende postbezorger aan te spreken, daar bij die deur zonder brievenbus.

Over Animal Crossing gesproken, dat helpt mij ook wel.

Elke dag in die stomme Fabeltjeskrantsimulator even een praatje maken met de dierlijke bewoners, wat vruchten uit bomen schudden, mij opwinden over de dalende knollenprijzen, mijn huis mooi inrichten met hula-meisjespoppen, grotbehang en Yoshi-motieven. Als ik ooit twijfelde over het nut van games, nu niet meer.

Gisteren speelde ik voor het eerst samen met mijn vriendin (als in ‘vrouwelijke vriend’) Didi, die thuiswerkt in Arnhem. Kletsend via de app hadden we het over klingels, doe-het-zelf-projecten en virtueel bamboe. Ik heb dus écht bamboe nodig voor de zen-tuin die ik wil aanleggen. Het groeit op haar eiland, vertelt ze. Maar ook: ‘hoe gaat het nu met je?’

Vandaag is als het goed is het vliegveld geopend op het eiland van mijn zoon Samuel, dat hij DrijfLand heeft genoemd, zodat we elkaar kunnen bezoeken. Virtueel, nog even.

Maandag heb ik ze weer bij me

REACTIES (13) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord