Afscheid is de deur naar de toekomst 

Afscheid is de deur naar de toekomst 2016-01-29T15:50:52

Het is voorbij, ik kan mezelf officieel geen ‘roffe papi’ meer noemen. PU heeft inmiddels een trademark aangevraagd voor dit woordenspinsel dat ik vaak genoeg in mijn teksten wist te frommelen. Maar waarom mag ik mijzelf niet meer zo noemen? Je raadt het misschien al, na 26 Duel Dinsdagen (iedere week) is het tijd om het stokje door te geven aan een nieuwe lichting. Je leest het goed, Bob en Leen gaan ergens anders heen. Niet meer elke ochtend twee uur lang depressief uit het raampje staren van de twee bussen en de trein die ik moest hebben om bij het PU HQ te komen. Niet meer Bob genoemd worden. Niet meer de meest doelloze discussie voeren en als beste argument ‘penis’ terugkrijgen. Niet meer enthousiast worden als er een pakketje binnenkomt, waar overigens niet eens mijn eigen naam op staat. En wat me misschien nog wel het meeste raakt: geen knuffels meer van Wouter.  

Geen Leen of Nino die weer bijdehand mijn teksten nakijken en altijd zo stoer doen. Niet meer dat eindeloze brainstormen over welk onderwerp we weer gingen doen voor Duel Dinsdag. Dat is overigens iets wat jullie niet terug zien in de Duel Dinsdagen, het verzinnen van een onderwerp was al een Duel op zich. Zo vermoeiend, die Leen is namelijk verdomme overal fan van. Al roep je een random woord hier over de redactie, dan is Leen degene die er zogenaamd weer alles over weet. Die man heb ik afgelopen half jaar nul keer horen zeggen dat die iets kut vindt of haat. Hoe erg ik zijn positieve mindset ook bij andere mensen zou willen zien, is het toch zwaar vervelend om overal weer over te horen dat Heleen er weer fan van is. Enfin, toch ga ik zijn aanwezigheid missen en dan voornamelijk dat gevloek na het verliezen in FIFA. Van mij natuurlijk.

Bob en Leen waren ook nog eens een hele week alleen. Met Gamescom was de gehele redactie namelijk vertrokken naar onze buren in Duitsland en was het fort van twee destijds onervaren stagiaires. Toch is het ons gelukt om de website gaande te houden en jullie te voorzien van alles wat de rest van de familie daar meemaakte. Juist, het is bij PU een grote familie, alhoewel we er nog niet uit zijn of Wouter de vader of de moeder van het gezelschap is. Ondanks de slechte grappen en dergelijke werd ik hier heel warm ontvangen en altijd gesteund tijdens mijn stage. En vandaar vond ik het ook een grote eer dat ik woordjes mocht schrijven voor de FIFA 16- en Star Wars-specials, heel tof om te doen! En de plasketting dan? Geloof me jongons en meisjes: mijn wraak zal zoet zijn. Ja, Nino je leest het goed!

Niet alleen afgelopen Gamescom was iets moois, ook alle mooie community-evenementen waren top. Zoals die van Fallout 4, waar ik ook een aantal van jullie heb gesproken. De PUmmunity is namelijk ook onderdeel van de familie en de comments die iedere keer weer verschijnen onder een nieuwtje is het duidelijk merkbaar dat er een gezellige sfeer hangt in de community. Jullie ga ik ook wel missen. Gelukkig houd ik mijn account nog wel gewoon op PU en zal dus nog geregeld bijdehand komen doen. 

Perstrip

Wat jullie niet wisten is het feit dat ik ook op perstrip ben geweest en man wat was dat een beleving... Er werd op een saaie donderdagmiddag aan mij gevraagd: “Bob, wil je morgen op perstrip?”. Natuurlijk, dat leek me heel tof. Zonder enige details of voor welke game ik op pad werd gestuurd, stond ik om half 11 op station Woerden om er vervolgens achter te komen dat ik voor Ubisoft H.E.L. Shooter ging spelen – een soort paintball maar dan zonder verf. Dat was super tof! We werden namelijk met een team van vijf door een kantoorgebouw gestuurd om de eindbaas te pakken. Acteurs pakten de rol van de terroristen op en die mochten we doorzeven met die balletjes, wat verdomme pijn doet als ze je huid aaien. Zit nog steeds onder de littekens, maar ik ben wel een ervaring rijker.

Gelukkig is het verlaten van PU niet het einde van mijn leven, wat de titel overigens al duidelijk maakt. Dit afscheid opent namelijk de deur naar de toekomst. Voor de oplettende lezer, voorzag ik jullie in mijn kennismakingsblogje al met de informatie dat ik Commerciële Economie studeer en een ondernemende achtergrond heb. Op dit moment heb ik zelf namelijk twee projectjes lopen, een gamewebsite en een projectje dat nog in de kinderschoenen staat. Met deze twee projecten ga ik gewoon lekker verder en doe dit ook met veel plezier. In de gameïndustrie ligt mijn hart en vandaar dat jullie me vast en zeker nog een keertje tegen gaan komen. Misschien als CEO van Activision of als de finalist van een random gametoernooi. Mij maakt het niet uit, zolang ik mijn passie maar kan uitvoeren. 

Afscheid

Nino, Leen en alle redactie- en communityleden bedankt voor het afgelopen halfjaar, voor al het moois wat ik heb meegemaakt en geleerd. Tijd om te stoppen met typen en een tissue opzoeken om mezelf in slaap te huilen. Nee, eindelijk tijd voor die gigantische backlog aan games die ik nog moet spelen! Vaarwel, goodbye, adiós, au revoir, do widzenia en tot ziens!   

REACTIES (47) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord