Resident Evil: Revelations

Zombies. Samuel mag ze niet. Maar genoeg over de gemiddelde The Voice of Holland-kijker. Ook in games maakt onze kleine Spanjaard het liefst korte metten met onsmakelijke ondoden.

Echte perfectie bestaat niet. Er bestaan geen perfecte vrouwen, er bestaat geen perfect voedsel, en er bestaan al helemaal geen perfecte videogames. Want weet je, je zult nooit iedereen helemaal tevreden kunnen stellen. 

Dat gebeurde zelfs niet in 2005, toen Capcom het sublieme Resident Evil 4 uitbracht (een game die perfectie als geen andere benaderde, en als je het daar niet mee eens bent dan… dan… dan… ben je stom!). Want ondanks dat de game, terecht, zowat verzoop in een zee van enthousiasme, was er toch een grote groep die er z'n rug naartoe keerde. ‘Ja, best leuk hoor, dat Resi 4’, aldus de old skool Resident Evil-puristen, ‘maar het is toch geen Resident Evil? Het is geen survival-horror meer; Resi 4 is een actiegame geworden! Boe!’
Ja, nou, dus!? De besturing was compleet op de schop gegaan, de zombies waren vervangen door geïnfecteerde Spanjaarden, en de focus was verschoven van 'overleven' naar 'knallen'... maar de game an sich werd er absoluut beter door.

Onderhuids
Capcom heeft zich toch wat van het gezeur aangetrokken, want het nieuwste deel in de Resident Evil-serie, de 3DS-exclusive Revelations, probeert weer enigszins terug te gaan naar de survival-horror-dagen van de reeks. De camerahoeken en de besturing zijn nog precies zoals in deel 4, 5 en Mercenaries 3D, maar de intensiteit van de gameplay is duidelijk een stukje teruggeschroefd om plaats te maken voor een wat meer broeierige, onderhuidse sfeer. Verwacht dus geen groepje hondsdolle negers dat schuimbekkend met bijlen op klaarlichte dag op je af komt rennen, om door jou doormidden gezeefd te worden door drie soorten machinegeweren. Nee, in Revelations zul je weer voornamelijk door donkere, ietwat claustrofobische gangen lopen met een pistooltje in je handen, hopend dat je niet al te hard in je broek zult schijten wanneer er weer zo'n blubberend zombie-achtig beest uit een luchtschacht breekt.

Gelei
Het verrassende is dat deze aanpak werkt. Grappig, want de oude Resi's waren juist eng omdat de besturing zo stroef was en de vaste camerahoeken je zo weinig lieten zien. En toch is ook Revelations af en toe behoorlijk creepy, ondanks dat je een behoorlijk vrije besturing hebt en je met de camera kunt doen wat je wilt. Ja, om deze keer weer dat nare "oh shit oh shit oh shit"-gevoel op te roepen, heeft Capcom besloten om op andere manieren met de speler te fucken. Zo kom je bijvoorbeeld Hunters tegen die onzichtbaar kunnen worden en zijn er vijanden die je pas ziet als ze uit de schaduwen komen. Ook zijn de meest voorkomende vijanden zulke rare, gelei-achtige, wobbelende beesten, dat alleen al hun manier van lopen je de rillingen zal bezorgen. En denk maar niet dat het maken van headshots makkelijk is bij die gedrochten; vaak is het überhaupt niet eens duidelijk waar hun hoofd nou precies zit.

Het algehele tempo ligt daarnaast ook een stuk lager, waardoor je niet snel gung-ho een situatie in zult gaan, en ook dat draagt bij aan een ervaring die iets meer survival-horror is dan voorheen. Dit wordt nog eens versterkt door de Genesis, een scanner waarmee vijanden opgespoord kunnen worden en verborgen voorwerpen in kamers oplichten. In de kamers zul je geregeld tussen wapen en scanner switchen, en dit alleen al zorgt voor een wat meer atmosferische, 'ademende' Resi.

Bek houden!
Fans van de moderne delen hoeven echter niet bang te zijn; Revelations blijft toch op de eerste plaats een kindje van Resident Evil 4. De besturing is nog steeds wat je gewend bent van een goede third-person shooter en de geruchten dat ammunitie weer superschaars zou worden, blijken gelukkig overdreven. Daarnaast krijgt de speler na elk hoofdstuk op cruiseschip Queen Zenobia, waar de game zich grotendeels afspeelt, ook een kleiner hoofdstuk te spelen op andere locaties. In deze kortere 'leveltjes' wordt niet alleen het verhaal vanuit een ander perspectief belicht, maar mag de gamer zich ook veel meer focussen op het actiegedeelte van de game. "Kill all the enemies in the room", duidde de mission-objective van een van die hoofdstukjes dan ook. Fijn, die afwisseling tussen onderhuidse spanning en oppervlakkige actie.

Is Revelations daarmee beter dan zijn voorgangers? Welnee. Daar is de game net iets te schizofreen voor, met dat weinig subtiele geswitch tussen horror en actie in vooral de eerste helft van het spel. Wat dat betreft blijft Resident Evil 4 heer en meester van de serie, met het enge Resident Evil 2 op een goede tweede plaats. Maar de fans mogen nu wel officieel hun bek gaan houden over het gebrek aan survival-horror in de reeks, ook omdat Revelations sterk genoeg is om eigenlijk gewoon Resident Evil 6 te mogen zijn. Verplichte kost, 3DS-bezitters!

Conclusie Samuel:
Stiekem had ik verwacht dat dit zo’n ‘vlees nog vis’ spelletje zou worden door die mix van oude en moderne Resi-invloeden, maar het eindproduct schopt kont! Survival-horror in een third-person shooter-jasje in plaats van andersom; ik vind het zeer goed te doen. Al helemaal zo op de 3DS!