Need for Speed: Hot Pursuit

De Need for Speed-serie is weer terug bij zijn roots: loeihard scheuren met coppers op je hielen. Zorgt die comeback ervoor dat JJ de serie weer in zijn armen sluit?

Ik vind Need for Speed een beetje een rare serie, en ik heb het idee dat ze bij EA ook nooit helemaal wisten wat ze ermee aan moesten. De roemruchte reeks veranderde de laatste jaren immers vaker van insteek dan Paris Hilton van lover. Dan was het weer stoer streetracen, dan weer normaal racen, dan draaide het weer om het pimpen van je wagen, dan was dat aspect weer verdwenen, dan zat er een verhaal achter de game, dan weer niet. En zo ging het maar door.
NfS was zo schizofreen als de pest. Een shrink zou er hoofdpijn van hebben gekregen.
 

Burk
Daarnaast was het racen, niet geheel onbelangrijk, vaak ook niet overtuigend. NfS was nooit een simulatie, maar ik vond het ook geen pure arcade. Ridge Racer, dat is echte arcade. Maar wat was het dan wel? Veel driften, veel gas geven, weinig remmen met de railing of de onzichtbare glazen wand als je best vriend. Een beetje net niks in mijn optiek, waardoor de uitdaging doorgaans snel verdween.
En dan de afwerking, die was ook dubieus. Pop-up, bugs en veel slordigheden, die vooral online de boel verknalden. En dan die neppe stoerheid met straatracers en hot chicks… burk.

Cops vs robber
Al deze feiten tezamen zorgden er voor dat ik de laatste jaren afdreef van een serie die ik ooit lief had, met Need for Speed Hot Pursuit in 1999 als absolute hoogtepunt. Die o zo simpele, maar heerlijke over de top straatoorlog die je daarin tegen de cops uitvoerde… ik heb het echt kapot gespeeld.
En nu is NfS weer terug bij de bekende cops versus robbers-stijl. Met dank aan een debutant in de serie, Criterion. En als je beseft dat deze studio verantwoordelijk is voor de gruwelijke BurnOut-serie, dan weet je meteen welke richting de racer ingeslagen is.
Ooit heb ik in een review van een NfS game gesteld dat deze serie gemaakt was voor de zogenaamde ‘Almere Muziekwijk-gamer’. De Almere Muziekwijk-gamer is een gamer die niet al te veel diepgang wil, maar gewoon het gaspedaal moet kunnen intrappen waarna hij middels een paar simpele stuurbewegingen de meest harde shit op zijn TV te zien krijgt. Een overwinning hoeft voor hem niet via clean rijden tot stand te komen. Integendeel zelfs; een mooie inhaalmove is mooi meegenomen, maar hij doet het liever middels bruut geweld. En zelf crashen is net zo leuk. Daarnaast heeft hij een lichte afkeer van gezag en dus de politie.
Nu, NfSHP zal ‘m totaal in vervoering brengen, want geweld ga je krijgen, visueel en qua gameplay.
 

De races
In NfSHP krijg je een ‘open’ wereld voor je kiezen. Ik zet hier open tussen aanhalingsteken omdat je niet echt rond kunt cruisen. Je kiest op de giga wereld gewoon de races/challenges uit die je tof vindt, en door die goed af te sluiten, unlock je weer nieuwe.
De races bestaan grofweg uit de ‘cleane’ sectie en de ‘beuk maar raak’ sectie. In de cleane sectie moet je met supersnelle bestaande merken als Porsche, Bugatti, Lamborghini en McLaren bijvoorbeeld checkpoint fraces winnen of zonder schade binnen een bepaalde tijd van punt A naar B rijden. Dat kan gewoon recht-toe-recht-aan door de kaart onder in beeld te volgen of door shortcuts te nemen. Die zijn sneller, maar vergen ook meer van de je stuurmanskunsten.
De ‘beuk maar raak’-secties is in feite het old skool cop versus robbers gedeelte wat Hot Pursuit ooit tot zo’n hit maakte, maar dan helemaal up to date.
Zaak is het als cop of als racer je concurrenten uit te schakelen door ze letterlijk van de baan te rijden. Je kunt deze klusjes helemaal met de wagen uitvoeren door te beuken, maar er zijn ook hulpmiddelen voorhanden in de vorm van: een helikopter, een wegversperring, , EMP (een elektrische stoot) of een spijkermat.

Zwabberen
Grafisch haalt NfSHP een dikke voldoende, ook al vind ik de special effects niet overal even vet; rook is bijvoorbeeld een min of meer grijs scherm. De actie zelf is conform het Almere Muziekwijk format: brullende wagens, pompende muziek, zwaar overdreven drifts en een absurd hoge snelheid.
En daar komen we bij een heikel punt. De wagens rijden namelijk allemaal zo achterlijk hard dat de handling rock solid moet zijn om je vertrouwen te geven, en dat is naar mijn mening niet altijd zo. Op de redactie was ik niet de enige die vaak vreselijk liep te zwabberen met de wagens. Ze spinnen snel en een klein tikje met je pook is vaak direct een zwaai naar links. Op die momenten trek je hem bijna niet meer uit de slip. Of je moet gas terugnemen. Maar omdat de A.I. van de racers sterk is, haal je ze dan nooit meer in binnen de gestelde tijd. De A.I. kan bovendien bizar snel reageren als je dichtbij komt, iets wat jou nauwelijks lukt. Een oneerlijke voorsprong dus.
NfSHP is daardoor tricky geworden. En de scheidslijn tussen ‘tricky’ en ‘uitdagend’ zal voor velen dun zijn. Vooral voor de Almere Muziekwijk racer die niet te veel moeite wil nemen.
 

Missie geslaagd
Ik moet zeggen dat ik na een halve dag trainen op het driften (flink tegensturen met je pookje is de truc), beter in mijn vel zat en de eerste gold medals binnenhaalde. En vanaf dat moment begon NfSHP ook te shinen. Het achtervolgen van de racers, het beuken, het strategisch inzetten van je hulpmiddelen, de vuige tegenstand die je krijgt, het binnenslepen van de medailles, het bracht dat ouderwetse verslavende gevoel van voorheen weer terug.
En daarmee heeft EA en Criterion me weer in de Need for Speed-serie weten te trekken. Missie geslaagd dus. Nu doorgaan en de game volgend jaar naar Gold Award-niveau trekken.
 

Conclusie
Need for Speed is met Hot Pursuit terug waar het thuishoort: Almere Muziekwijk. Gewoon bruut knallen en beuken in een game die vol zit met lekkere actie. Hou er wel rekening mee dat het rijden in het begin pittig zal zijn.