Mario & Sonic at the London 2012 Olympic Games

Mario & Sonic at the London 2012 Olympic Games is het derde deel in een uiterst succesvolle serie. In een poging te doorgronden wat deze serie zo succesvol maakt, heeft Jurjen een kind aan het werk gezet.

‘Joehoe, voetbal’, roept Samuel. Nee, niet dé Samuel. Een andere. Ik speel voetbal met Samuel, mijn zoontje van vier. Samuel is gek van Mario en gek van voetbal, dus dat komt mooi uit. We vormen een team van vier spelers. Ik bestuur Sonic en Luigi, hij bestuurt Mario en Yoshi. ‘Druk op de knop, druk op de knop, nee die andere’, roep ik tegen Samuel. Samuel drukt op de 1-knop en knalt de bal met een superschot voorbij de robot in het doel van de tegenstander. Hij roept ‘joehoe, doelpunt’, en ik sla hem op de schouder. Simpel vermaak.

Vroeger
Er zijn zo’n dertig miljoen spellen in de sportserie van Sonic & Mario verkocht. Nou gaat het me te ver om de miljoenen mensen die deze spellen kopen krankzinnig te verklaren, maar van een goede smaak kan ik ze ook niet betichten.

De eerste Sonic & Mario was nog wel leuk, omdat dat hele ‘bewegingsgestuurd gamen’ toen nog nieuw was. Met je vrienden op de bank als een gek wapperen met die afstandsbediening om Bowser eerder dan Sonic over de finish te krijgen, daar bewaar ik goede herinneringen aan. Maar het zijn wel herinneringen aan iets wat vróeger leuk was. Na dertig andere minigameverzamelingen is naar mijn idee alles in het bewegingsgestuurde minispellengenre wel een beetje gezegd en gedaan. Ik vond die nieuwe Wii Play van Nintendo bijvoorbeeld ook geen fuck aan.

Paardrijden
Maar de plicht roept. Ik ga hardlopen tegen Samuel. Hij kiest Sonic, ik speel met Daisy. Ik ben net iets sneller dan hij. Gevolg van jarenlange wappertraining. Ik wil vervolgens gaan paardrijden, maar Samuel wil weer voetballen. Samuel zou een slechte spelbespreker zijn; een spelbespreker kan niet zomaar gaan spelen wat hij leuk vindt. Een spelbespreker moet soms ook dingen spelen die hij helemaal niet leuk vindt, probeer ik hem uit te leggen. Het vak is zwaarder dan het lijkt. Dus we gaan paardrijden.

Het is een fascinerend gezicht om Yoshi te zien paardrijden. Zelf speel ik met mijn eigen Mii-personage. Het blijkt ook een fascinerend gezicht om mijn Mii-personage te zien paardrijden. Samuel vraagt wanneer we weer mogen voetballen.

Droomevenementen
Om Samuels gedachten bij het voetbal vandaan te krijgen, laat ik hem kennis maken met de droomevenementen van Sonic & Mario. Die evenementen stellen ons voor fantasievolle uitdagingen in omgevingen uit bekende Mario- en Sonic-spellen. We varen op een grote trommel door een Mario-landschap, en springen van wolkje naar wolkje in een level uit Yoshi’s Story. Als geoefend spelbespreker zie ik dat er hier en daar wel wat rammelt aan die droomevenementen, maar Samuel lijkt het allemaal wel tof te vinden. Al komt al snel dan toch weer de vraag om voetbal.

Ik haal het schijfje van Mario & Sonic uit mijn Wii en steek Mario Strikers Charged erin. Je moet zo’n kind toch ook een beetje goede smaak bijbrengen.

Conclusie Jurjen:
Mario & Sonic at the London 2012 Olympic Games biedt precies wat je ervan verwacht, namelijk meer van hetzelfde. In je eentje is er echt geen fuck aan; hoogstens dat je samenspelend met anderen hier nog enig vermaak weet uit te persen.