Final Fantasy XIII-2

In Final Fantasy XIII-2 ga je aan de slag met Serah, het jongere zusje van Lightning. Ward ging met haar daten en kwam erachter dat deze jongedame heel anders in elkaar zit dan haar zus, maar ook in veel dingen op haar lijkt. Hij viel als een blok voor het jonge ding...

Het was heerlijk om uren door te brengen met Lightning in de eerste FF XIII. Ondanks het wat trage, vage, lineaire verhaal werd ik door de game gegrepen en bracht ik zonder moeite tientallen uren door met de rozeharige jongedame en haar vrienden. Ze zag er prachtig uit, speelde lekker weg, maar ze had echter ook wel iets beklemmends en een gebrek aan diepgang.

Bij de aankondiging van de sequel FF XIII-2 groeide er bij mij de hoop dat haar zusje Serah mij nóg meer zou kunnen bekoren.

Het leukste zusje
Tijdens mijn eerste uren die ik in XIII-2 rondzwierf, voelde ik me een beetje onwennig. Een ding was echter meteen duidelijk: ik was met het leukere zusje van de twee FF XIII-chicks aan het stoeien. Het zusje ziet er net zo lekker uit, maar geeft me meer vrijheid en biedt meer afwisseling. Met beide zusjes is weinig mis, maar Serah is verreweg de leukste van de twee, en dat heeft een aantal duidelijke oorzaken.

Alles op zijn tijd
Daar waar Lightning me door al haar heuvels en dalen leidde en me precies vertelde wat ik waar moest doen, mag ik nu zelf een beetje experimenteren. Het verhaal dat zusje Serah vertelt, is een stuk duidelijker en boeiender. Daarnaast gebruikt ze gelukkig niet om de haverklap van die vreemde en onnavolgbare termen als L’Cie, Fal’Cie en Focus.

Zo nu en dan vraag ik haar om wat uit te wijden over locatie A en tijdsperiode X. Deze side missions hebben niet altijd duidelijk iets te maken met het hoofdverhaal, dat gaat over reizen door de tijd om de wereld te redden, maar kunnen wel het sluitstuk van het verhaal beïnvloeden. Wat ik eerder met Lightning heb beleefd, staat enigszins los van de gebeurtenissen in dit deel, maar het heeft me wel goed voorbereid op deze plezierreis met Serah. Je weet toch even iets beter wanneer je waar welk knopje in moet drukken. Als je snapt wat ik bedoel… Daarnaast mag ik met Serah dingen die ik leuk vond, gewoon helemaal opnieuw doen en daarbij iets andere keuzes maken.

Het blijven zusjes
Een ding staat dan ook als een paal boven water: Serah geeft mij een veel beter en fijner gevoel dan haar zus. Maar ja, ze is en blijft natuurlijk altijd nog een bloedverwant.

Dat betekent onder andere dat ze op dezelfde manier heeft leren vechten. Je mag alleen haar, of de andere hoofdrolspeler Noel, van instructies voorzien tijdens de gevechten. Battles die ik afwerkte door op de auto-battle knop te drukken en tactisch te wisselen van gevechtsrollen in de vorm van paradigma’s. Dit systeem werkt prima en houdt het tempo er lekker in. Het is echter meer gericht op iemand die van (oogstrelende) actie houdt, dan op iemand die heel nauwkeurig tijdens het gevecht telkens de juiste optie wil kiezen.

Persoonlijk vind ik het wel fijn dat beide zusjes van actie houden in plaats van te gedetailleerde, trage worstelpartijtjes. Gewoon bam, knallen met die hap!

Serah houdt van dieren
Daar waar Lightning niet van dieren hield, is Serah er dol op. Ieder beest dat ze tegenkomt, neemt ze mee naar huis. Die traint ze dan zodat ze met haar en Noel mee kunnen vechten. Zo vult zo’n beest de derde plek in van het team en kent ‘t maar één specifieke rol. Serah kan echter niet al die beesten meenemen op reis en heeft maar plek voor drie van die mormels in haar paradigma’s. Met de rest zit ik nu opgescheept. En daar begint het gezeik.

Serahs minpunten
Hoe leuk Serah ook is, ze heeft net als haar zus een aantal punten waar mensen zich aan zouden kunnen storen. Het belangrijkste punt is het gebrek aan diepgang die beide zusjes bieden. Zo deed je in het RPG-gedeelte van FF XIII-1 niet veel meer dan je rollen per persoon zo goed mogelijk uitbouwen. Je kon je wapens en accessoires wel levelen en wisselen, maar dat deed ik in ieder geval nauwelijks. Als ik het al deed, gebruikte ik vaak de automatische functie ‘optimize’. Hetzelfde gold voor de gevechten die ik, door het gebrek aan diepgang en de noodzaak van handmatige input, voerde met de auto-battle functie.

In FF XIII-2 blijft dit probleem bestaan. De winkelopties zijn echter zwaar versimpeld en dat heeft dan wel weer iets positiefs. Zo wordt er in ieder geval niet de schijn opgehouden dat Serah wél over diepgang zou beschikken. Een nadeel is echter dat in plaats van een zwijgend computerpaneel er nu een irritant wijf, verkleed als chocobo, spul aan je verkoopt. Die mogen ze van mij gelijk afschieten; doe mij dan maar een paneel.

Ook het Crystanium is verder versimpeld en daarin zie je wederom dat de focus gewoon op actie ligt. Wie had gehoopt dat het levelen, inzetten en trainen van je monsters nog enigszins diepgang zou bieden, komt net als in FF XIII dus een beetje bedrogen uit. Deze sequel is daardoor net zo toegankelijk als zijn voorganger en zal (ook) andere mensen aanspreken dan de diehard fans. Het zal de fans die gehoopt hadden op een diepere liefdesverhouding daarom mogelijk teleurstellen. En voor zij die extreem hoog inzetten, een trio zit er helaas ook nog niet in.

Productiewaarde
Zelf kan ik me echter nauwelijks storen aan dit gebrek aan diepgang. Dit miste ik niet bij FF XIII en door het afwisselende karakter van FF XIII-2 heb ik me er daar ook nooit echt aan gestoord. Net als het eerste deel kent deze opvolger namelijk een erg hoge productiewaarde. Alles is tot in de puntjes afgewerkt, het speelt lekker weg en ziet er prachtig uit. De uren aan gameplay zijn je centjes dan ook meer dan waard, maar houd wel in je achterhoofd dat ook deze game gericht is op actie in plaats van het in detail uitbouwen van een personage.

Conclusie Ward:
Het was fantastisch en veel leuker om te stoeien met Serah dan met Lightning, maar beide dames houden net als ik vooral van actie. Had je gehoopt op meer diepgang dan moet je wellicht een puntje van het cijfer aftrekken.