Na veel gegeil op het persoontje Lara Croft, is nu het uur van de waarheid aangebroken. Dat ze lekker is, weten we nou wel, maar speelt ze ook lekker, ziet het er ook een beetje goed uit allemaal? Maarten, zet die roze bril eens af en kijk eens serieus naar dat spelletje!

De vader van Lara is verongelukt terwijl hij juist op zoektocht naar haar moeder was! Mevrouw Croft junior heeft echter haar twijfels over de ware toedracht en gaat op zoek naar bewijzen om aan te tonen dat haar vader misschien nog leeft. Via de kust en het binnenland van Thailand, de ruïnes en bossen van Mexico en vervolgens de Noordpool beleeft Lara weer een prachtig avontuur.
Maar hoe mooi het verhaal ook is, uiteindelijk stap je toch in de oeroude, alom bekende Lara Croft gameplay. Dat wil zeggen: puzzeltje oplossen hier, artifactje oppakken daar, richeltje vastgrijpen zo, tijgertje neerschieten zus; je kent het ongetwijfeld.

Uitgediept
De oersterke gameplay van de Tomb Raider serie blijft in tact en wordt op precies de goede punten verder uitgediept. Zo is Lara veel vrijer ten opzichte van haar omgeving dan in voorgaande delen. Ook zijn er meerdere manieren om ergens op te klauteren en haar bewegingen ogen natuurlijker dan ooit.
Waar onze fraai gevormde heldin voorheen alleen aan een stok kon slingeren, kan ze er nu tevens op staan, en als je het goed uitkient, dan kun je zelfs de radslag maken op een dun balkje. Dat dit deel voor het eerst gebruik maakt van motion-capturing is op dit soort momenten goed te zien.
De optie om op meerdere manieren je doel te bereiken, komt overigens niet ongelegen. Al in het tweede level kom je met de grondlegster van het actie avonturengenre een behoorlijk pittige puzzel tegen, en in latere levels worden die alleen maar groter van opzet en gecompliceerder in de relatief wijde werelden waar de Britse schone doorheen sjouwt. Vandaar dat voertuigen ook niet heel ongelegen komen, zoals een motor en een soort van jetski waarmee je over modder en sneeuw kunt raggen.

Adrenaline
Het combatsysteem en de diversiteit aan vijanden is er flink op vooruit gegaan. De wandelende natte droom van menig gamer kan met driehoekje flinke schoppen uitdelen, maar dat gebruik je in principe pas als allerlaatste redmiddel. Want als het goed is heb je de meeste tegenstanders al onder de zoden door gebruik te maken adrenaline. Huh? Jawel, Lara beschikt over een kortstondige adrenalinestoot waarmee ze kogels krachtiger kan maken, en daarnaast een soort bullet-time kan activeren om zo met een headshot haar tegenstander een enkeltje hiernamaals te bezorgen.
En... de rondborstige archeologe kan met haar twee blaffers op verschillende doelwitten vuren! Vet, toch?

Jammer
Rondborstig of niet, archeologe of niet, ik moet helaas bekennen dat de voormalige digitalisering van Angelina Jolie heb betrapt op een paar schoonheidsfoutjes.
Zo is er geen coversysteem; je kunt alleen maar een sullig koprolletje maken, en verder werkt de camera niet altijd even lekker mee. Bij sommige sprongen, kun je soms niet zien waar je naartoe moet. Je weet echter wel dat er een sprong mogelijk is omdat de Lara haar poezelige armpje uitsteekt en de goede richting op kijkt, maar vanuit het tijdelijke vaste camerapunt is dan niet te zien waar je naartoe gaat springen.
Jammer, want voor de rest is Underworld een even spannend als mooi avontuur.

Halen als...
- Je Lara met een harpoen wilt zien spelen.
- Tieten en latex je opgeilen.
- Je alle eindejaar topgames al in huis hebt.

Conclusie
Op een paar puntjes na is Underworld precies de evolutie die je verwacht van de Tomb Raider serie: uitgebreider, dieper, spannender, mooier en leuker!