Het verhaal van Roodkapje is al eeuwenoud maar niet eerder werd er een game op gebaseerd. Alhoewel, het is maar de vraag of je The Path daadwerkelijk als game kunt beschouwen. Jan speelde deze bijzondere download only titel en is er nog steeds stil van...

Spellenmaker Fumito Ueda liet zich onlangs ontvallen dat wat hem betreft zijn PlayStation 2 klassieker ICO geen kunst is. Het is een game en dat heeft enkel als doel mensen te vermaken.
Valse bescheidenheid, lijkt me. Kunst heeft immers ook als doel mensen te vermaken. ‘Vermaak’ is voor velerlei interpretaties vatbaar dus ‘in vervoering brengen’ of ‘iets als tijdloze schoonheid ervaren’, betekent wat mij betreft de allerhoogste vorm van vermaak.
Voor The Path geldt een soortgelijk dilemma: hebben we hier te maken met een game? Is het Kunst? Is het allebei of geen van beide? Er is geen eenduidig antwoord mogelijk. Gelukkig maar.

Op het rechte pad blijven?
The Path is in principe een videospel; je bestuurt immers een personage met de muis of controller door een 3D omgeving en je moet raadsels ‘oplossen’, maar puur als game doe je eigenlijk weinig.
Eigenlijk wil ik niets inhoudelijks vertellen over The Path. Het spel is namelijk kort en ik zou al snel te veel verklappen.
Ik kan je wel vertellen dat het gemaakt is door een piepkleine ontwikkelaar uit België en dat de ondertitel A Short Horror Game met recht gekozen is. Tevens zeg ik je dat je bij de start van de game een van zes verschillende ‘roodkapjes’ kiest die onderweg zijn naar Grootmoeder’s huis.
Het enige dat je moet doen is op het pad blijven. Doe je dit, dan kom je bij Grootmoeder uit, heb je het spel uitgespeeld en verschijnt er ‘Failure’ in beeld. Huh?

Wie is er bang voor de wolf?
Je moet dus juist niet doen wat je is opgedragen en lekker het donkere bos in dwalen. Al snel stuit op je interessante voorwerpen, een mysterieus meisje in het wit en zo nu en dan de wolf, in verschillende gedaanten.
Niets is wat het lijkt. De verschillende meisjes symboliseren allemaal een verschillende gemoedstoestand en hebben verschillende manieren om naar het leven te kijken. Je doorloopt dus eigenlijk zes levensfasen of maakt zes verschillende stemmingen door... tenminste zo zie ik het.
Het ene roodkapje is naïef en uit dat in kinderlijke gedachtespinsels, de ander is depressief en hunkert naar de dood. Maar ook thema’s als verkrachting, adolescentie, pedofilie, leven & dood, het creëren van Kunst… je kunt het er allemaal in terugvinden, als je er voor open staat.

Discussie uitlokkend
Het gevoel dat ik kreeg tijdens het spelen van The Path is eigenlijk met niets te vergelijken. Het spel Fahrenheit komt nog het dichtst in de buurt en ook omtrent die titel ontstond destijds een debat of het hier wel een game betrof.
Het mooie is dat online over The Path tientallen discussies gaande zijn over de betekenis van het spel; de ene gamer ziet er dit in, de andere heeft een volstrekt afwijkende uitleg van wat de makers bedoeld hebben met hun “game”.
Er zijn mensen die The Path wansmakelijk vinden, terwijl anderen dolenthousiaste geluiden laten horen.
Bottom line: iedereen die geïnteresseerd is wat er allemaal mogelijk is met games en de manier waarop men op interactieve wijze verhalen kan vertellen, is het aan zichzelf verplicht dit grimmige sprookje te gaan spelen.

Conclusie
De een zal The Path een vage, dubieuze drol vinden, de ander zal als een blok vallen voor dit unieke, tot nadenken stemmende avontuur vol symboliek en filosofie. Dat is het mooie van Kunst, iedereen ziet er weer wat anders in.