2010 is een mooi jaar voor liefhebbers van hakspellen; zélfs als je een Wii bezit. Want na Red Steel en No More Heroes 2 is met Samurai Warriors 3 een andere interessante hakker voor de Wii verschenen. En ook al levert de game niet de grootsheid van next-gen slashers Bayonetta en God of War 3, toch biedt de game voor Wii-begrippen een uitzonderlijke kwaliteit, meent Jurjen.

Om met die ‘voor Wii-begrippen uitzonderlijke kwaliteit’ te beginnen: daarmee doel ik op de flashy filmpjes, arty menu’s, gesproken dialogen en de impressive engine waar de game op draait. Scherper dan je zou verwachten verschijnen tientallen, soms meer dan honderd vechtende poppetjes in beeld zonder dat de beeldverversing het zelfs maar overweegt een hapering te maken.
Hier heeft Koei duidelijk zijn best op gedaan, en dat geldt ook voor de hoeveelheid content waar je al hakkend van mag genieten.

Niet voor de poes
Je gaat hakken met zevenendertig personages (waarvan tien direct beschikbaar), elk met hun eigen soort wapens en magie.
Maar liefst dertig van die personages hebben een heel eigen verhaal, wat je kunt beleven in de Story mode, de belangrijkste spelvariant.
Maar de twee andere varianten zijn ook niet voor de poes. Zo laat de Historical mode je met een zelfgemaakt personage meedoen aan historische veldslagen (aangelengd met een zeer royale scheut fictie) uit de periode van strijdende staten in Japan.
De spelvariant Murasame Castle laat je in een Castlevania-achtige setting met voor die modus bedachte uitdagingen je hakwerk verrichten.
Zowel de Story mode als Murasame Castle kunnen ook in samenwerking met een tweede persoon worden gespeeld (splitscreen of online).

Onachtzaamheid
Het hakken op zich is de simpelheid zelve. Je komt een heel eind door gewoon naar een groep poppetjes toe te lopen en herhaaldelijk op de A-knop te rammen. Al kun je natuurlijk ook wat stijlvoller en doeltreffender te werk gaan door je groeiende aantal moves te combineren met explosieve magie en lepe verbindingacties om het hakwerk mee aaneen te rijgen.
Je tegenstanders doen belachelijk weinig terug en dus ga je niet snel af, tenminste niet vanwege een lege energiebalk.
Waar je wel regelmatig door sneuvelt, is door onachtzaamheid op het overkoepelende verloop van de strijd. Je staat namelijk niet domweg voor jezelf te hakken, maar strijdt altijd voor een hoger strategisch doel.

Tactisch voordeel
Voorafgaand aan een veldslag krijg je een Battle Plan voorgeschoteld, waarin je al een beetje kunt zien waar je je op moet richten. Het komt er meestal op neer dat je heel snel de juiste personages moet opzoeken en uitschakelen, en dus niet te veel tijd verliest met het uitroeien van voetvolk.
Meestal wijst een missie je heel direct een doelwit aan, maar je kunt ook tactisch voordeel halen door eerst andere personages (onder bepaalde voorwaarden) te verslaan. Zo komen bijvoorbeeld extra hulptroepen beschikbaar, wordt een vesting door jouw bondgenoten ingenomen, of de verdediging van een essentiële bondgenoot in het veld versterkt.
Vergeet ondertussen niet wapens, experience-scrolls, pantsers en kristallen op te pikken om steeds sterker te worden.



Herhalende gehalte
Ik moet zeggen: het hakt lekker weg, en de strategische aspecten zorgen ervoor dat elke veldslag tot de laatste minuut spannend blijft.
Keerzijde van die strategische aspecten is dat je regelmatig afgaat omdat je een bepaald doel niet snel genoeg haalde of een belangrijke bondgenoot niet hebt beschermd. Dat zorgt voor een hoog sterf-en-probeer-het-nog-eens-gehalte, en daar moet je tegen kunnen.
Hetzelfde geldt voor het hoge herhalende gehalte, al ben je daar als liefhebber van hakspellen natuurlijk wel aan gewend..

Conclusie
Vind je het niet erg om urenlang hersenloos te hakken terwijl je ondertussen heel goed hebt nagedacht op welke plaatsen en bij welke personen je dit doet, dan is deze game voor jou gemaakt.