Onechanbara betekent vrij vertaald ‘chick die zwaardvecht’. Smijt er het woord ‘zombie’ en ‘bikini’ bij en je hebt Wouter z’n aandacht te pakken!

Kijk, je hebt simpel en je hebt simpel. Een gast van de Veendamse plantsoenendienst is simpel omdat hij intellectueel gezien geen prijzen zal scoren. Ook ik ben simpel omdat veel dingen, zoals emoties, politiek en de maatschappij, me aan m’n reet kunnen roesten, maar ik ben dan wel gamejourno, en da’s toch net iets minder kansloos.
Hetzelfde geldt voor games. Je hebt simpel als in saai en ongeïnspireerd, zoals Iron Man of Turning Point, en je hebt simpel als in een leuke maar doodeenvoudige shooter (Painkiller of Serious Sam).
Dat Bikini Zombie Slayer simpel is, had je vermoedelijk zelf al bedacht; maar in welke categorie moeten we de game plaatsen?

Schijtzooi!
Onechanbara is kut! Weet je waarom het zo kut is? Omdat het fucking saai is! Tering wat saai, zeg! De hele tijd een beetje meppen met de Wii-Mote om zombies kapot te slaan. En die wijven zien er ook nog niet eens lekker uit op die kutWii! Krijg er eerder een sláppe lul van! Tjongejonge, wat een schijtzooi!
Maar laat ik mijn frustratie eens wat minder emotioneel onder woorden brengen, opdat jullie begrip op kunnen brengen voor het ondermaatse cijfer dat ik vanwege de zeer gebrekkige speelervaring die Onechanbara te bieden heeft, heb moeten uitdelen.
Onechanbara biedt eenvoud in zijn meest basale vorm, dankzij de lineaire opzet, het gebrek aan uitdagende spelsituaties en het ontbreken van een enigszins prikkelende verhaallijn.
De actie komt neer op het tot vervelens toe in stukken hakken van levende doden (die nauwelijks weerstand bieden) middels het herhalen van steeds dezelfde beweging met de Wii-remote, waarbij de speler door generieke, troosteloze speelomgevingen rondloopt als een varken op weg naar de slachterij,

Tussen de hekken hakken
EEN KUTSPEL DUS! En niet op de manier van ‘jaha, zeker zulke troep die later als cult beschouwd wordt’. Die hoop had ik zelf ook nog, maar dat was ijdel.
Het complete gebrek aan afwisseling is killing in Onechanbara. Loop door een level, hak zombies kapot door te zwaaien met je remote en wissel de boel af door Aya of Saki hier en daar een schop uit te laten delen door het bewegen met de Nunchuk
Je hebt verder nog wat supermoves en Saki kan met zombies smijten, maar het is alleen voor sommige vijanden nodig om die shit te gebruiken. En ohja, op een gegeven moment worden de bitches pissig, komt er een soort aura om ze heen te hangen, zijn ze sneller en kunnen ze harder slaan. Whatever!
Af en toe komt er in zo’n level een hekwerk omhoog, wat je bewegingsvrijheid NOG meer beperkt, en moet je verplicht een doodsimpele eindbaas plus nog veel meer zombies of irritante vogels of kikkerachtige kutbeesten aan stukken snijden, voordat het hekwerk weer naar beneden lazert en je verder kunt op je doodsaaie paupertocht.

Maakt het uit?
Elk level wordt ingeleid door semidichterlijk gelul van Aya of Saki over Baneful Blood of whatever the fuck, en dat loze gekwak moet volstaan als een verhaal. Troep, zeg ik je! Mijn aars kan betere onzin verzinnen!
Aan het eind van een level mag je je verdiende expierence points verdelen over dingen zoals Skill, Reach en Vitality, maar wat boeit het eigenlijk? Jij hebt deze review namelijk gelezen, bent een wijzer persoon geworden en dus zal je nooit zo ver komen!

Conclusie
Ik heb wel eens betere shit uit mijn oor gepulkt!