Het is Tweede Kerstdag en Jeroen bevindt zich in de Hel. De Paus bedankt ons voor de bloemen en de lange Zaankanter doorklieft de lichamen van ongedoopte baby’s. De Koningin uit haar ongenoegen over de moderne communicatiemiddelen terwijl onze marathonman de keus krijg een verloren ziel te straffen of te bevrijden van haar zonden. Niet veel later doorboort zijn zeis haar hoofd en schreeuwt de ongelukkige het uit van de pijn. Je begrijpt het: Jeroen had een heerlijke Kerst!

Terwijl ik mijn tiende kerstkransje naar binnen werk, doorloop ik voor een tweede maal Dante’s Inferno. Momenteel bevind ik me in Lust en heb zojuist Cleopatra een kopje kleiner gemaakt. Met nadruk op kleiner want ze was nogal groot om niet te zeggen grotesk, zoals zo’n beetje de gehele game dat is.
Deze Hel beantwoordt deels aan de cliché’s: er is veel vuur, er zijn om vergiffenis schreeuwende zielen, demonen die op bokkenpoten lopen en duivelse deuren die pas openen wanneer je ze doorboort hebt met je zeis.
Maar dat is slechts een fractie van de Hel die Dante’s Inferno je voorschotelt. Dat komt deels door de artstyle, maar meer nog omdat de Hel hier is opgedeeld in negen ringen met ieder een thema.

Cleopatra
Ik had het in het begin over Lust, de tweede ring waarin het genotzalige gekreun van vrouwen is te horen, en fallussymbolen en poorten in de vorm van vagina’s de omgeving aankleden. Hier is niemand minder dan Cleopatra de boss, en met ontbloot bovenlijf beklimt zij een enorme pilaar in de vorm van een penis. Haar tepels zijn openingen waar tongen uitkomen of ongedoopte baby’s met vlijmscherpe messen als armen.
Het gevecht dat plaatsvindt bovenaan de toren is hectisch, helemaal als Cleopatra de hulp inroept van Marc Antonius die gelukkig wel ongeveer even groot is als Dante maar beschikt over een enorm Romeins schild en natuurlijk de bescherming van Cleopatra.
Wanneer je zowel Marc Antonius als Cleopatra hebt verslagen, zal de toren van Lust in elkaar donderen en kun je je opmaken voor de derde ring: Gluttony.

Onsmakelijk
Gluttony (vraatzucht), is een omgeving vol met tongen, vette wezens en wormen die alles opvreten wat hen maar passeert. Het is een onsmakelijk tafereel waarbij je breedbeeldscherm haast lijkt te druipen van het vet.
Maar voordat je binnen kunt treden, zul je eerst Serebrus, de driekoppige hellehond, een kopje....ehm drie kopjes kleiner dienen te maken. Overigens is hellehond geen juiste omschrijving aangezien het wezen niet echt op een hond lijkt, maar meer uit monden bestaat.
De omgevingen zijn weliswaar zeer stijlvol maar toch heb ik ’t idee dat er nog meer mee gedaan had kunnen worden. En dan doel ik vooral op het feit dat je zelden een ruimte betreedt waarin je echt vrij kunt rondlopen. In Dante’s Inferno is je pad namelijk vrijwel geheel voor je uitgestippeld en beweeg je Dante voornamelijk door afgesloten gangen of langs richels. Een beetje meer openheid had de game geen kwaad gedaan en de Hel nog indrukwekkender gemaakt.

Eigen gezicht
Iedere ring heeft een andere aankleding, een andere sfeer. Of het nu een kokende bloedrivier, een vurige woestijn of een ‘zelfmoordbos’ is; Dante’s Inferno sleept je mee, zeker wanneer je de tijd neemt om eens goed om je heen te kijken.
De bijzondere aankleding geeft de game een eigen gezicht en dat is ook wel nodig, want wanneer je Dante’s Inferno speelt, ontkom je niet aan vergelijkingen met games als Bayonetta en God of War.
Dat de game haar eigen gezicht weet te behouden heeft ook alles te maken met het idee van waaruit de game is opgebouwd: het gedicht The Divine Comedy van Dante Alighieri. De game is gebaseerd op het eerste gedeelte van het gedicht, Inferno genaamd, maar volgt de tekst niet al te letterlijk. Zo was Dante natuurlijk geen kruisvaarder maar een poëet en was zijn geliefde Beatrice (in de game) gewoon een meisje dat hij in zijn jeugd een paar keer had ontmoet.

Het verhaal
In de game is Dante dus wel kruisvaarder en is zijn geliefde Beatrice gedood door een onbekende en daalt haar lichaam af naar de hel, omdat Dante zijn belofte heeft verbroken. Welke dat is en hoe de vork nu precies in de steel zit, daar kom je gedurende het spelen van Dante’s Inferno achter.
Het verhaal wordt heel stijlvol verteld, mede doormiddel van het kruis dat Dante op zijn borst heeft genaaid. Hierop zijn tekeningen te zien die verbeelden wat Dante mee heeft gemaakt tijdens zijn kruistochten en zijn jeugd. Gedurende het avontuur veranderen de tekeningen in animaties en vertellen zo het verhaal tot op dat moment. Daarbij hebben alle animaties tevens iets te maken met de ring waarin Dante zich op dat moment bevindt.
Daarnaast zul je ter ondersteuning van het verhaal nog worden getrakteerd op de mooiste CGI filmpjes die je ooit gezien hebt.

Hack, slash and magic
In de game daal je als Dante, met aan je zijde de dichter Vergilius, af naar de negen ringen van de Hel.
Het zou natuurlijk te makkelijk zijn om gewoon een wandelingetje door die negen ringen te maken en een gezellig bezoekje te brengen aan Lucifer, want we hebben hier immers te maken met een actiegame. En laat het met die actie nu helemaal goed zitten!
Dante’s Inferno zit namelijk boordevol brute actie, en is bovenal heerlijk speelbaar. Het is alsof je Kratos onder de knoppen hebt, alleen dan zonder enige vorm van hapering. De game loopt ontzettend vloeiend en je zult ondanks alle vijanden in beeld en de animaties in de achtergronden, nooit en te nimmer vertragingen op zien treden. Tenzij dat zo bedoeld is door de ontwikkelaar, om een bepaalde move nog meer kracht uit te laten stralen.

Hellebeest
Gewapend met je zeis kun je allerhande moves tevoorschijn toveren waarmee je de vele demonen en andere gedrochten kunt openrijten of onthoofden. Naast je zeis heb je ook nog je kruis tot je beschikking waarmee je een haast onuitputtelijke hoeveelheid magische aanvallen kunt loslaten.
Maar er is nog een manier om de gevechten te beslechten: je kunt namelijk af en toe een groot hellebeest beklimmen en besturen. Op dergelijke momenten voel je je oppermachtig. Je stampt en ramt op de grond en spuwt vuur om de boel om je heen te flamberen. Het voelt heerlijk om op de rug van zo’n beest huis te houden, maar helaas zijn deze ritjes van korte duur, en ben je toch vooral aangewezen op je zeis en kruis.
Beide wapens zijn overigens te versterken en niet alleen qua impact maar ook qua mogelijkheden. Dit doe je door zielen te verzamelen; voor iedere gedode tegenstander krijg je een aantal zielen, die je vervolgens, wanneer je maar wilt, in kunt wisselen voor een upgrade. Dit kan een beetje meer gezondheid zijn of wat extra magie of power, maar dus ook nieuwe moves, aan jou de keuze.

Holy of unholy
Bewandel je het pad van de heilige of de schijnheilige? Het zit zo: gedurende de game zul je zielen tegenkomen, zielen van bijvoorbeeld Attila The Hun of Orpheus. Je krijgt dan de keuze: maak je ze vrij en vergeef je ze hun zonden of straf je ze voor wat ze hebben gedaan. Mocht je nu niet weten wie wie is, dan krijg je vlak voor je keuze een omschrijving van de ziel met wie je op dat moment te maken hebt en wat zij hebben misdaan.
Kies je voor Punish, dan krijg je punten voor je unholy pad en dat maakt uiteindelijk je zeis krachtiger. Valt je keuze op Absolve, dan volgt er een korte minigame waarin je de zonden moet vangen, iets dat je veel meer zielen oplevert dan wanneer je voor straffen had gekozen. Deze heilige daad, levert je punten op voor het Holy pad en maakt je magische aanval met het kruis krachtiger.
Let wel; het bewandelen van of het Holy of het Unholy pad levert geen ander einde van de game op, aangezien er slechts één einde is. Wel levert het een andere manier van spelen op. Bij Unholy ben je meer aangewezen op je zeis en bij Holy zul je het kruis vaker gebruiken.
Er is echter meer. De Hel ligt bezaaid met relikwieën, heilige voorwerpen die Dante’s weg door de negen ringen van de Hel wat makkelijker maken door hem te beschermen tegen gevaar of aanvallen. Er zitten dertig van dit soort relikwieën in de game verstopt, dus een extra bezoekje aan gespeelde levels kan zeker de moeite waard zijn.

Combo
Heb je Dante eenmaal een beetje geupgrade met een paar nieuwe moves dan zul je zien dat de combinaties van aanvallen steeds diverser worden. Aan de ene kant is dat tof maar het is jammer dat je aanvallen en met name de combo’s, pas echt uit de verf komen wanneer je de game al bijna hebt uitgespeeld en niet vanaf het begin meteen toegankelijk zijn.
Overigens zijn de combo’s niet zo divers als in games als Bayonetta of God of War, maar Dante staat zonder meer z’n mannetje wanneer hij met zijn snelle, krachtige en magische aanvallen de gevechten aangaat.
Naast het vechten wordt er ook regelmatig wat gevraagd van je grijze massa. Verwacht echter geen hersenkrakers, maar simpele puzzels van het niveau ‘sleep de steen ergens naar toe en de deur gaat open’. De puzzels zijn vooral bedoeld als intermezzo’s om even bij te komen van alle slachtpartijen en andere heftige gebeurtenissen.

Hoogtepunten
Over heftige gebeurtenissen gesproken. De gevechten zijn weliswaar actievol, maar wat ik een beetje miste waren momenten van epische proporties.
Waar ik in een game als God of War meerdere malen met mijn kaak op de grond zat, kwam ik in deze game slechts twee keer een scène tegen die mij van m’n stoel afblies.
Dat zijn dan gelijk wel twee onvergetelijke momenten. Ik wil niet te veel verraden, maar het “boottochtje” en de ontmoeting met Lucifer zijn gebeurtenissen om nooit meer te vergeten.

Ergenis
Zoals ik al eerder aangaf, volgt de game het gedicht niet letterlijk, maar zijn de woorden van Dante Alighieri gebruikt om de onderwereld z’n uiteindelijke vorm te geven. Bij het ontwerpen van de vijanden, van ongedoopte baby’s tot de gevleugelde hellewezens, heeft men echter alle vrijheid genomen.
Dat pakt echter niet altijd even goed uit. Op een gegeven moment ben je aanbeland in de achtste ring: de bedriegers. Volgens het gedicht bereik je dit gedeelte door een reis te maken op de rug van de draak Geryones. Je komt dan aan bij de Malebolge, wat Italiaans is voor buidels van het kwaad. Er zijn volgens het gedicht tien van dit soort buidels, en kennelijk vonden de makers het leuk om je in gamevorm alle tien die buidels te laten bezoeken als een soort proef.
Iedere proef houdt in dat je een aantal vijanden verslaat volgens de opgestelde regels: dan wel door combo’s in de lucht te maken of met oneindig veel magie.
Laat ik voorop stellen dat je na iedere proef het spel op kunt slaan en je verloren gezondheid en magie weer kunt aanvullen, maar de proeven zijn eentonig en gewoon niet leuk om te doen. Het zijn tien verplichte arena gevechten en naar mijn idee hadden deze ‘proeven’ beter als extraatje bewaard kunnen worden voor de echte fans. Ik ergerde er mij in ieder geval kapot aan.

Onvergetelijk
Het vervelende van bovengenoemd voorval, is dat het vrijwel aan het eind van de game plaatsvindt en dus als verse herinnering blijft hangen op het moment dat je het spel hebt uitgespeeld.
Zonde, want nu ik de game voor de tweede maal doorloop, zie ik ineens allerlei dingen die ik alweer bijna vergeten was, zoals de verscheidenheid in de omgevingen, de bossfights en de verschillende figuren die je ontmoet tijdens je reis. En juist deze zaken maken je reis door De Hel van Dante’s Inferno eentje die je niet snel zult vergeten. Ik in ieder geval niet.
Weet je, ik prop me nog effe helemaal vol met kerstkransjes en maak me op voor m’n tweede bezoek aan de derde ring: Vraatzucht...

Conclusie
Dante’s Inferno kan heel goed op zijn eigen beentjes staan. Het is misschien niet altijd even indrukwekkend en het combosysteem laat te wensen over maar desalniettemin weet Dante’s Inferno de Hel prachtig tot leven wekken en is het griezelen en smullen tegelijk.