Kid Icarus: Uprising

Masahiro Sakurai, de maker van Super Smash Bros., is een eigenwijs mannetje. Jurjen houdt wel van eigenwijze mannetjes. Al heeft hij zelfs na een uitgebreide speelsessie met Kid Icarus: Uprising nog niet het gevoel dat elke eigenwijze keuze in Sakurai’s nieuwste spel aan hem besteed is.

In Super Smash Bros brak Sakurai op meesterlijke wijze met de gangbare conventies uit vechtspellen om een nieuwe soort vechtspellen te maken. Naast elementen uit vechtspellen kreeg de game ook veel elementen uit platformspellen. Zoals het springmechanisme, de platformen, de power-ups, en het feit dat je pas bent verslagen als je uit beeld bent verdwenen.

Het lijkt erop dat Sakurai met Kid Icarus voor schietspellen wil doen, wat hij met Smash Bros voor vechtspellen heeft gedaan. Als je bespiegelend naar Kid Icarus: Uprising kijkt, zou je dit een mix van een on-rails shooter en een third person shooter met RPG-elementen kunnen noemen.

Nooit enthousiast
Ik heb veel bespiegelend gekeken naar Kid Icarus: Uprising. En het spel een paar keer gespeeld. Toch werd ik nooit erg enthousiast. Laat ik mij beperken tot drie redenen daarvoor. Ten eerste werkt de besturing voor mij als linkshandige niet zo fijn, aangezien je de stylus met de rechterhand moet gebruiken. Ten tweede mis ik de avontuurlijke, verticaal georiënteerde platformelementen die ik nu juist zo leuk vond aan het origineel uit 1986. Ten derde speel ik op handhelds het liefst wat rustiger spellen die niet constant honderd procent van mijn aandacht verlangen. Ik erger me ook aan de Amerikaans georiënteerde en irritant bijdehante invulling die het engeltje Pit van Sakurai heeft gekregen. Maar laat ik niet doordraven in het negatieve.

Standaard
Op het kantoor van Nintendo in Nieuwegein mag ik eindelijk eens uitgebreid met een vrijwel complete versie van Kid Icarus: Uprising spelen. Ik speel wel vaker nieuwe games in Nieuwegein, maar dit is de eerste keer dat iemand van het hoofdkantoor van Nintendo is meegezonden om mij het spel uit te leggen. Blijkbaar is dit spel zo complex dat het niet voor zichzelf kan spreken.

Op tafel staat de 3DS met Kid Icarus. Op een standaard. Die standaard wordt bij elk exemplaar van het spel geleverd, omdat het spel dan beter te besturen is. Ik mag geen Circle Pad Pro gebruiken voor de optionele linkshandige stylusbesturing. Ik vrees met grote vreze. De vertegenwoordiger van Nintendo vertelt mij wat dingen over de wapens en de besturing, dan mag ik beginnen met spelen. Ik pak automatisch de stylus in de linkerhand. O nee, die moet in de rechter.

Pluspunten
Na ruim twee uur spelen ben ik een beetje aan het sturen met rechts gewend. Dat ik lichtelijk enthousiast begin te raken, komt vooral door de wapens. Je kiest voor elke stage één van de honderden verzamelbare wapens in negen categorieën. Met bogen vuur je geleide projectielen. Met knuppels kun je niet vuren maar wel projectielen terugslaan en van dichtbij zware schade veroorzaken. Binnen elke categorie vind je een keur aan varianten die met pluspunten helder van elkaar worden onderscheiden.

Bij een bepaalde soort klauwen zie je bijvoorbeeld homing +1 en confusion +2,  of plusjes voor poison, walking speed, burning en tientallen andere neveneffecten. Het steeds weer opnieuw spelen van stages voor/met betere wapens is de kerngedachte van Kid Icarus: Uprising.

Intens
Wat Kid Icarus: Uprising verder onderscheidt van het zoveelste schietspel is de instelbare Intensity. Deze moeilijkheidsgraad kun je aan het begin van elke stage instellen van 0.0 tot 9.0, met stapjes van 0.1. Naarmate je intenser speelt, krijg je meer tegenstand, maar ook betere bonussen. Elke keer dat je sneuvelt, wordt je binnen de stage slechts een klein stukje teruggezet. Maar daarbij verlies je wel harten (die van pas komen om wapens te kopen en te verbeteren), en daalt de Intensity een volle punt.

Voor mij was Intensity 4.0 nog net te doen, Intensity 9.0 dus niet. Er zijn zijpaden met poorten die zich alleen openen voor spelers met een bepaalde Intensity. Achter die poorten liggen vanzelfsprekend de beste wapens.

Diepte
De razendsnel voorbijschuivende beelden en volle orkestmuziek zijn goed voor een behoorlijk opslokkende ervaring, die wordt versterkt door het 3D-efect, de intense actie en aanhoudende, soms eigenlijk best grappige gesprekken tussen Pit en Palutena. Zoals we van Sakurai zijn gewend zit het spel vol opties en extra’s. Ter ondersteuning van de hoofdwapens kun je bijvoorbeeld permanente powers als tetrisblokken in een kader plaatsen, en onderweg tijdelijke power-ups oppikken.

Wat die brede uitwaaiering in de diepte betreft, lijkt Kid Icarus Uprising echt sterk op Super Smash Bros. In het begin zie je alleen maar chaos en onnavolgbare actie, maar als je het spel de kans geeft, zal het steeds meer van zijn diepgravende, kundig uitgewerkte mogelijkheden openbaren.

Gedistingeerde smaak
Het is niet vreemd dat Nintendo iemand heeft meegezonden om het spel uit te leggen. Kid Icarus: Uprising is als dure wijn. Het kost tijd, moeite en zelfs wat uitleg om de gedistingeerde smaak ervan te waarderen. Ik vraag de Nintendo-vertegenwoordiger of ze bij elk spel naast het standaardje ook een vertegenwoordiger meeverpakken. Hij moet erom lachen, maar snapt mijn zorgen.‘We vertrouwen erop dat mensen die het spel kopen specifiek in het spel geïnteresseerd zijn, en door previews en reviews al een beetje weten wat ze kunnen verwachten,’ zegt hij.

De eerder genoemde redenen waarom ik niet enthousiast wordt van Kid Icarus: Uprising blijven grotendeels overeind. Maar gelukkig heb ik nu ook wat redenen gevonden om wél enthousiast uit te kijken naar de volledige versie. Al was het maar omdat ik Intensity 7.0 dan ook eens met links kan proberen.

Verwachting Jurjen:
Inmiddels heb ik genoeg van het spel gezien om het te waarderen om zijn originele insteek en diepgravende mogelijkheden. Maar van een diepe liefde is nog geen sprake.