Assassin’s Creed III – Singleplayer Review 

Assassin’s Creed III – Singleplayer Review 2013-02-14T14:58:13
Terwijl ik naar de supermarkt om de hoek loop bedenk ik me hoe ik met behulp van wat freerunning wat sneller en vooral veel cooler op mijn bestemming zou kunnen komen. Ik zie een richeltje, een plat dak, waaronder zo’n tuthola met een klembord staat om geld voor zichzelf te werven onder het voorwendsel mij een goed doel te willen laten steunen. Hoe bevredigend zou het zijn om van dat dak boven haar hoofd af te springen en haar eens te laten weten wat ik nou echt van dat soort praktijken vind. Het politiebureau zit ook net om de hoek, maar ik klim gewoon weer omhoog en ren weer een stuk over de daken, en verberg me verderop wel in een mooie stapel bladeren waarin ik mij kan verstoppen. Yep, Assassin’s Creed III is in elk geval een game die rare dingen met een gamer doet. Maar doet het je goed, of juist niet?

Punt van aandacht: Dit is alleen een review van de singleplayer van Assassin’s Creed III. Voor de multiplayer heb ik nog geen tijd gehad. Misschien laat ik daar later nog een lichtje op schijnen.

Setting

In Assassin’s Creed III kruip je wederom in de huid van Desmond Miles, die op zijn beurt weer in de huid kruipt van Connor, een half-Britse, half-Mohawk sluipmoordenaar. De setting is het koloniale Amerika in de tweede helft van de 18e eeuw, tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsstrijd. Omdat Amerika nog goed op de schop moest en nog weinig stedelijke grond had, ligt een groot deel van de focus niet op het vrij rondbewegen door steden, maar door de woeste wildernis van het ongetemde noordoosten. In tegenstelling tot voorgaande delen is het nu ook mogelijk je door de bomen te verplaatsen. Dat voelt ontzettend goed en natuurlijk. Sterker nog, tijdens het free-runnen voel je aan alles dat dit is hoe Assassin’s Creed altijd al had moeten zijn.

En terwijl je rent en klautert, besef je soms ineens dat je al een tijdje stilstaat, en gewoon de omgeving in je opneemt. De steden in de vorige games leefden al ontzettend, en datzelfde gevoel heeft Ubisoft ook weten door te trekken naar de wildernis. Overal hoor je vogels, zie je wilde dieren hun gang gaan. In de verte hoor je de trommels van een Britse patrouille. Vervolg dan je weg, en je zult zien dat alles soepel gaat. Wat betreft animaties is overal aan gedacht. Het lopen, rennen, klimmen, slingeren, paardrijden, zwemmen, door de sneeuw ploeteren, het ziet er allemaal fantastisch goed uit.

Trouble in Paradise

Het is alleen niet altijd koek en ei. Besneeuwde gebieden in de verte, aan de rand van de draw distance (wanneer ze dus in beeld komen), zien er niet uit. Dit kan redelijk afleiden tijdens het spelen. Ook zijn er flink wat problemen met clipping. Klim naar de top van een kerk om het uitzicht te bewonderen, en eenmaal boven zul je vaak een centimeter of tien boven de kerk zweven in plaats van er op te staan. Soms doe je een handeling, en vervolgens staat de camera een seconde of vijf vast, en zie je niet goed waar je heen wil.

De verhaalprogressie in het spel is wat raar opgebouwd. De game begint wat langzaam en slapjes, maar als je dan uiteindelijk je eerste echte vrije stappen kan zetten in de wereld ben je een koning te rijk. Een deel van het spel iets verderop in het verhaal neemt je echter een heel stuk bij de hand en geeft je alleen nog maar opdrachten, en tijd voor wat vrijheid is er dan eerst niet meer. Na dit stuk laat de game je wel weer los, alleen maar om je vlak voor het einde weer krampachtig beet te pakken en niet los te laten tot Connors verhaal tot een einde is gekomen.

Wat de ontwikkelaars dus voor mijn gevoel vooral hebben willen doen met dit deel is het verhaal van Connor vertellen, en dat van Desmond afsluiten. De gameplay staat namelijk volledig in dienst van deze verhalen, wat ik niet gewend was van de vorige delen. Op zich niet eens zo’n groot probleem, als de verhalen dan tenminste maar goed zijn. Maar dat is helaas ook niet altijd zo. Er komt twist op twist op twist op onthulling op anticlimax. De eerste paar zijn leuk, maar na een tijdje kreeg ik vooral het idee dat de schrijvers me gewoon probeerden te treiteren. Op een moment in het verhaal wordt er zelfs een nieuw personage geïntroduceerd waar je behoorlijk last van zou kunnen krijgen. De uiteindelijke showdown die hoort te volgen stelt alleen bijna letterlijk niets voor.

Mooi staaltje

De gevechten door de rest van de game heen zijn wel een stuk beter uitgewerkt dan in de vorige games. Het is nog steeds wel flink gericht op het principe van afwachten en counteren, maar daarmee red je je lang niet meer uit elke situatie. Het is trouwens echt heerlijk hoe vlekkeloos je je bijlen en zwaarden tijdens het vechten kunt combineren met je afstandswapens zoals je pijl en boog, of rookbommen. Net als alle andere animaties is het tijdens het vechten ook kwijlen geblazen. De kills die Connor maakt worden heerlijk soepel in beeld gebracht, en er zijn bootladingen variatie.

Het sterkst verbeterde punt in het spel is echter de economie. In eerdere delen was het vooral een kwestie van geld investeren, en wachten tot het automatisch weer terugkwam. In Assassin’s Creed III gaat dit anders. Je hebt in de buurt van je landhuis je eigen dorpje, waarvoor je langzamerhand meer bewoners rekruteert, die allemaal hun nut hebben. Een smid, een herbergier, een dokter, en dominee, enzovoorts. Met behulp van die bewoners kun je allemaal dingen maken, en die vervolgens met behulp van een konvooi naar bijvoorbeeld New York sturen, en ervoor betaald krijgen. Je hoeft niet veel te doen voor je geld, maar je hebt wel echt het gevoel dat je het verdient. Intussen hou je ook contact met alle dorpsbewoners, wat een echte binding geeft en nog een paar leuke verhaallijnen met zich meebrengt.

Je verdiende geld kun je gebruiken om nieuwe kostuums en wapens mee te kopen, of je schip beter uit te rusten. Ook een flink deel van het spel is namelijk het voeren van zeeslagen op de Atlantische Oceaan. Deze zeeslagen zijn heel goed uitgevoerd, en ik heb me er prima mee vermaakt. Ik vond het elke keer ontzettend spannend als er een flinke storm op komst was, de golven lijken echt ontzettend dreigend. Helaas gaat na een tijdje de glans er wel af, want op een gegeven moment krijg je wel het idee dat je steeds hetzelfde moet doen.

Conclusie 

Assassin’s Creed III is een degelijk spel. De nieuwe engine heeft een boel potentie, maar nog lang niet alles wordt eruit gehaald. Het verhaal is goed, maar legt af en toe wat teveel restricties op aan de speler, en laat hier en daar ook wat steekjes vallen. Al met al heb ik mij wel dertig uur goed vermaakt, maar een Game of the Year is het voor mij helaas niet. Misschien had Ubisoft beter nog een jaartje extra aan het spel kunnen werken. **Score: 79/100**
Assassin’s Creed III is een degelijk spel. De nieuwe engine heeft een boel potentie, maar nog lang niet alles wordt eruit gehaald. Het verhaal is goed, maar legt af en toe wat teveel restricties op aan de speler, en laat hier en daar ook wat steekjes vallen. Al met al heb ik mij wel dertig uur goed vermaakt, maar een Game of the Year is het voor mij helaas niet. Misschien had Ubisoft beter nog een jaartje extra aan het spel kunnen werken. **Score: 79/100**

REACTIES (0) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord