Nou, oké, omdat het moet

Dus ik moest een blogje schrijven. Want dat moet ik om de zoveel tijd, want dan weten jullie dat ik nog leef en zo. Maar ik wil eigenlijk helemaal geen blogje schrijven. Nee, ik wil gewoon verder gamen. Ik heb - op het moment dat ik dit typ - namelijk zo’n lekker game-avondje waarbij alles klopt: het is buiten koud, het is binnen warm, ik heb een zware dag achter de rug, er is verder niemand thuis, en ik heb een toffe titel die om mijn aandacht smeekt. Prachtig. Ik wil daar geen seconde van verspillen door bijvoorbeeld een blogje te moeten tikken, maar goed, verantwoordelijkheden zijn nou eenmaal verantwoordelijkheden.

En daarmee kom ik gelijk bij het punt van dit blogje aan: je weet dat je van games houdt wanneer ze ervoor zorgen dat je dagelijkse verantwoordelijkheden er soms gewoon bij inschieten. Wanneer je voor de zoveelste keer te laat komt op je werk omdat je toch nog even die baas moest verslaan. Wanneer je in bed beseft dat je vergeten bent de kat te eten te geven omdat die online deathmatch zo lekker lang doorging. Wanneer je vriendin met andere mannen begint te firten omdat jij meer aandacht hebt voor die langverwachte najaarshit dan haar lovely lady lumps.

“... Oké, nog één leveltje, en dan maak ik ‘t echt. Denk ik.” Et cetera, et cetera.

Nou ben ik allang geen zestien meer, dus ik heb er ondertussen wel veel meer verantwoordelijkheden bij gekregen. Wellicht wat kut voor het aantal uur dat ik per dag zou kunnen gamen, maar ze hebben me ook soort van gedwongen om een betere balans te vinden tussen gamen en ‘het doen van die niet-leuke grote mensen dingen’. En toegegeven, gamen is nog bevredigender wanneer je alle belangrijke taken voor die dag al gedaan hebt, en je volledige rust in je hoofd hebt. Dus dat.

Nou, dat wilde ik even zeggen. En daarmee is m’n laatste verantwoordelijkheid van de dag voldaan. Game on, guys!