Laten we d'r (niet) over lullen

Je bent op 'n duf feestje. Een vriend van je introduceert je aan iemand. Uit verveling en beleefdheid babbel je een paar minuten over het feestje, het weer, het andere geslacht, totdat uiteindelijk weer die vraag wordt gesteld: "Zeg… wat doe jij eigenlijk?" En, weet je, ik wíl dan wel gewoon 'gamejournalist' zeggen, maar het feit is dat 't negen van de tien keer uitloopt op ontzettende moeizame gesprekken en/of discussies waar ik écht geen trek in heb.

Het gaat mij niet eens zozeer om die types die vroeger enkel een Game Boy hebben gehad met vier spellen en een pc met A2 Racer, daarna nooit meer games hebben aangeraakt, maar toch soort van stoer proberen mee te praten alsof ze nog een hardcore gamer zijn. Het gaat mij ook niet om die types die je teleurgesteld gaan aankijken omdat het, eh, "apart is dat iemand z'n beroep maakt van spelletjes spelen". Het gaat me zelfs niet om die mensen die denken dat je als gamejournalist zijnde allerlei gratis shit kunt regelen, en gelijk gaan lopen bietsen om gratis games (of zelfs consoles!).

Nee, het gaat me meer om het feit dat ik het ontzettend frustrerend vind om mezelf tegen te komen. Laat me het je uitleggen: gaming is pretty much mijn grootste passie. En ik vind het werkelijk heerlijk om erover te praten. (Wacht, zei ik praten? Ik bedoelde eigenlijk 'uren slap ouwehoeren'.) Maar het feit is helaas zo dat je bijna nooit iemand tegenkomt met wie je op één lijn zit over games, die jouw smaak heeft, of die er net zo veel (of zo weinig) over vanaf weet als jij. Het feit is dan ook dat ik buiten game-gerelateerde evenementen zelden personen tegenkom die bijvoorbeeld snappen wat ik bedoel als ik zeg dat ik 'de originele GoldenEye niet meer speel omdat het vandaag de dag onspeelbaar is geworden door de veel te lage framerate'. Of die mij niet vragend aankijken wanneer ik zeg dat 'het voordeel van een isometrisch perspectief is dat je veel overzicht hebt op het speelveld'. Of die enthousiast met me meelullen wanneer ik beweer dat 'Streets of Rage toch écht beter was dan Final Fight'.

En daarom praat ik liever niet over games met de meeste mensen. Want ik wil dan doorratelen over de zaken die ík vet vind aan het medium, en dat trekt bijna niemand of het kan ze gewoon geen reet boeien.

Toen ik net bij de PU zat, mocht ik meteen mee naar de Gamescom in Keulen, en dat was een geweldige trip. Maar niet eens vanwege de beurs. Nee, de trip werd memorabel toen ik met de jongens op één van die avonden een pizza'tje en een biertje gingen pakken op het terras van een lokale pizzeria daar. Ik verwachtte dat het gesprek zou gaan over voetbal of over Duitse wijven, maar tot mijn grote verbazing begonnen we het gewoon weer over games te hebben. Over de games uit ons verleden die ons altijd zijn bijgebleven, over onbekende pareltjes die wij in ons hart hebben gesloten, over discussies rondom hedendaagse games die het gaming-landschap beïnvloeden. Dat soort dingen. Het was een prachtige avond; daar zat een groepje van zo'n zeven 'volwassen kinderen' bijna emotioneel te worden van een diepgaand gesprek over games. En iedereen wist ook echt waar ze het over hadden. Prachtig.

Volgens mij was het Maarten die toen zei: "Eigenlijk zou het mij niet moeten verbazen, want we werken allemaal voor de PU met een reden, maar wat mooi eigenlijk dat wij allemaal zoveel van games houden en er ook zoveel van afweten!" Met een glimlach op m'n gezicht beaamde ik dat. Want er is een voelbaar verschil tussen een nerd, een gamer, en een échte gameliefhebber. Het was die avond waarop ik realiseerde hoe blij ik was dat ik voor de PU mocht schrijven, en dat ik deel mocht uitmaken van deze community. Want, hé, met jullie kan ik immers praten.