Diva Jan flipt in het vliegtuig

“Maar hij is maar drie weken Gold en ik al VIJF jaar!” De steward keek met een geveinsd begripvolle, licht meewarige blik naar Jan. “Hoe wordt het dan bepaald? Mijn naam komt zelfs eerder voor in het alfabet!”

De steward wist het niet.

“Ik vind echt dat ze moeten kijken naar het verleden, je kunt zoiets toch niet random bepalen!?” De steward schoof met zijn schoen wat denkbeeldig zand aan de kant en dat had ineens zijn volledige aandacht. 

“Ik kan wel even voor u vragen hoe het zit...?”, zei de steward na een tijdje. Jan trok een gezicht alsof hij net een hele rattenfamilie in zijn soep had gevonden en duidelijkheid vroeg aan de ober. “Nou, als het kan, heel graag, ben heel benieuwd hoe dit is gebeurd.” Ik keek hem aan. 

“Wat? Het slaat toch nergens op dat hij wel wordt geupgrade naar business class en ik niet?” Het was even stil. Ik probeerde mijn aandacht te verleggen naar de tieten van de stewardess, maar haar jasje zat in de weg. Kut. 

“Je moet er gewoon wat van zeggen anders gebeurt er nooit wat.”, hoorde ik naast me.

De steward kwam parmantig teruglopen: “Meneer Meijroos we kunnen u Comfort Economy aanbieden!”. Hij sprak comfort uit zoals Gaston van de Postcode Loterij 5 miljoen zou zeggen. Jan was niet onder de indruk. “Oh… Ja, ach doe maar dan.”

Jan was weg en ik probeerde tactisch kussentjes op de grond te gooien om de bukkende bilpartij van de stewardess te kunnen zien. In mijn broekzak trilde mijn telefoon.

Gelukkig kon niets mijn humeur verpesten. Wie wil nou niet een weekje naar Montréal voor Far Cry 3? De stewardess bukte voor mijn hoopje kussentjes. Jammer van de saggy reet. In mijn broekzak trilde mijn telefoon. Ik keek nog een keertje naar de grote wrat op de neus van de stewardess.

.....