De stapel: Persona 4

Hebben jullie dat ook weleens? Dat je een weekje of twee verwijderd bent van een vette titel en dat je al je gamekruit al verschoten hebt? Op het moment zit ik in zo’n dip en het voelt extra pijnlijk omdat ik deze week de enorme releaselijst van februari in kaart moest brengen! Gelukkig heb ik voor dit soort noodgevallen ‘De Stapel’. *Dramatische stilte valt* Iedere keer dat me een vette game, serie, film of boek wordt aangeraden maar ik er geen tijd voor heb, leg ik hem op mijn mentale stapel. Logischerwijs is die de laatste maanden flink gegroeid. Het lijkt me leuk om als subrubriekje in mijn tweewekelijkse blogroutine een paar obscuurdere games van deze stapel te bespreken. Ik kan niet beloven dat er een vaste lijn in de Stapel-blogs zit, maar tijdens de zomer slinkt mijn backlog doorgaans razendsnel. De eerste kandidaat is Persona 4 voor de PS2!

Nu zal de meerderheid waarschijnlijk roepen dat ze niet eens van het bestaan van Persona 3 afwisten. Ik hoop echter ook dat een groepje lezers nu iets in de trant denkt van: “OMFG ER WORDT EINDELIJK OVER PERSONA 4 GESCHREVEN BIJ POWER UNLIMITED!!!1elf”, want dat is de game wel waard. In jullie en mijn lijfblaadje is namelijk nooit een review verschenen van deze PS2 JRPG, simpelweg omdat de meeste gamers toen al visueel verwend werden door de PlayStation 3. Atlus (dezelfde ontwikkelaar als Catherine) is echter bezig met een dikke Vita-remake, genaamd Persona 4: The Golden, dus de tijd leek me wel rijp om er eens voor te gaan zitten.

Persona 4 is een kruising tussen een redelijk standaard turn-based RPG met Pokémon-elementen en een diepgaande social sim. Jij speelt een stille scholier die een jaar in een slaperig Japans stadje komt wonen bij je oom. Logischerwijs moet je ook naar school, waar je gauw geïntroduceerd wordt aan een cast kleurrijke tieners die later je partymembers en misschien wel meer worden. Wat me meteen al opviel aan de game was z’n goeie voice acting, zelfs vergeleken met grote namen zoals Final Fantasy. Bijna alle tekst is ingesproken en slechts heel af en toe kom je een voice actor tegen die klinkt als een veertigjarige tiener. Niettemin leveren ze de teksten met veel geloofwaardigheid.

Maar goed, een Japanse RPG annex mini-Mass Effect social sim. Wat maakt dit zo veel populairder dan 99 procent van de andere RPG’s? Na een aantal uurtjes in Persona 4 door te hebben gebracht, weet ik het zeker: de stijl. De beste games weten een iconische stijl neer te zetten; Mario is “Happy Happy Joy Joy”, Skyrim is “Epischer dan de Bijbel” en Sonic is “We Love the 90’s”. Persona 4 is in essentie “Harry Potter meets Stephen King meets Japan”; Potter omdat het een bovennatuurlijke high schooldrama is, King omdat het om een seriemoordenaar gaat die mensen via de televisie kidnapt naar een schaduwwereld waar fucked up versies van henzelf ze confronteren, en Japan omdat alles daarin doordrenkt is. Op een goede manier, that is! Het uitstekend geschreven verhaal wordt opgefleurd met felle popart-achtige animaties en de hele soundtrack bestaat uit übergrammaticaal incorrecte J-pop, die je brein inboort met de snelheid van een diamantboor. Ik schrok zelf even toen ik al bij het vijfde gevecht het battlemuziekje begon mee te neuriën.

Een van de weinige nadelen van het avontuur die ik tot nog toe kan vinden, zijn de lange pauzes tussen de RPG-gedeeltes. De eerste paar uur ben je voornamelijk op de X-knop aan het rammen. Nogmaals het verhaal is uitzonderlijk awesome, maar de game opent zichzelf heel traag vergeleken met andere RPG’s. Ook de dungeons zijn erg eentonig om doorheen te lopen en worden gered door de interessante personages en het prima vechtsysteem.

Ik heb eerdere Persona’s nooit gespeeld en weet weinig van de overkoepelende Shin Megami Tensei-gamereeks. Wat ik wel weet is dat het vierde deel terecht extreem populair is geworden, ook in het westen. In Japan zijn ze helemaal gek geworden, met niet alleen een remake maar ook beat ‘em up spin-off, een anime, theatershow en meer.

Atlus heeft blijkbaar bevestigd dat ze momenteel werken aan Persona 5. Gelukkig heb ik nog genoeg Persona om in te halen tot die tijd aanbreekt. Aanradertje dus!