The Witcher 3: Hearts of Stone - Review 

The Witcher 3: Hearts of Stone - Review 2016-10-05T21:50:12
Alsof Wild Hunt niet al compleet genoeg was en alsof je dit najaar nog niet genoeg te spelen had, heeft CD Projekt RED nu de eerste grote uitbreiding voor The Witcher 3 uitgebracht. Is Hearts of Stone je tijd en geld waard? Master Witcher Sven zocht het voor je uit.

Ah, the Witcher 3. Wat een game. Wat die dames en heren van CD Projekt RED met hun paradepaardje voor elkaar hebben gekregen, daar kan ik na tig uur spelen nog steeds niet bij met m’n hoofd. Het is zo groot, zo goed geschreven, zo ontiegelijk mooi gemaakt! Is het perfect? Verre van, maar het is hoe dan ook een enorme mijlpaal voor de open world RPG, die voor mij persoonlijk niet snel zal worden overtroffen.

Nu is het tijd voor de eerste van twee grote uitbreidingen, die CD Projekt RED echt als expansion packs beschouwt, zoals je die vroeger in de winkel kocht. Volgens hun staat er voor Hearts of Stone minimaal 10 uur aan speelplezier en voor Blood and Whine, die begin volgend jaar verschijnt, nog eens het dubbele. Die 10 uur ben ik ruim overheen gegaan en na het spelen van dit eerste deel kan ik me moeilijk voorstellen hoe enorm groot Blood and Whine dan wel niet moet worden. Dit is DLC van een omvang zoals je het zelden ziet, maar is het na al die uren die je in The Witcher 3 hebt gestoken ook nog steeds leuk om te doen? Meestal wel!

     

Meer meer meer!

Het avontuur van Hearts of Stone sluit naadloos aan bij de bestaande gamewereld van The Witcher 3, maar heeft eigenlijk niets met het verhaal van Wild Hunt te maken. Je hoeft de game er niet voor uitgespeeld te hebben, je kunt er mee beginnen wanneer je wil, ook tussen de main quests van The Witcher 3 door. Het is eigenlijk gewoon een extra side quest. Een enorm grote side quest, met daarbinnen weer zijn eigen side quests, vol met alleen maar meer vertrouwde Witcher actie, nieuwe monsters om op te jagen en nieuwe gear om te verzamelen. Heerlijk.

Zodra je de uitbreiding hebt geïnstalleerd, verschijnt er een blauwgekleurde quest in je lijst, die je naar de Seven Cats Inn stuurt om het hele gebeuren in werking te zetten. Wel wordt aangeraden om minimaal level 30 te zijn, anders is het niet te doen. Hearts of Stone is namelijk rete moeilijk, daarover later meer. Als je nog niet zover bent, maar wel gewoon meteen die uitbreiding in wil duiken, dan kun je ook kiezen voor een nieuwe save, die Geralt meteen op level 32 zet, met de nodige gear en vaardigheden op zak.

     

Meer David Beckham

Het verhaal speelt zich af in Velen, voornamelijk in het gebied boven Oxenfurt en in de stad zelf. Hearts of Stone brengt je dus niet naar een compleet nieuwe omgeving, maar de bestaande map is gewoon een stukje groter gemaakt. Aan de noord- en oostkant van de kaart is een brede strook begaanbare grond toegevoegd. Waar eerst nog niks was, vind je nu een aantal nieuwe dorpjes, boerderijen met glooiende graanvelden en een hele hoop nieuwe vraagtekentjes om te ontdekken.

Ik probeer zo min mogelijk te spoilen, maar ik moet hier toch het een en ander over het verhaal uitleggen. Door een onhandige samenloop van omstandigheden omtrent een hele grote pad wordt Geralt gevangengenomen door de Olfieri, een nieuw volk dat in deze DLC wordt geïntroduceerd, dat wel wat weg heeft van House Martell uit Game of Thrones. Ze nemen Geralt mee op een schip en onderweg wordt hij aangesproken door de mysterieuze Gaunter O’Dimm. Hij biedt aan om je te bevrijden, maar daar wil hij natuurlijk wel iets voor terug. Wat blijkt, deze gast is nog drie wensen schuldig aan een gevaarlijke vent die wel erg veel weg heeft van David Beckham. Je voelt hem al aankomen, die drie wensen mag Geralt voor hem gaan vervullen. Joepie. Vlak nadat je Beckham ontmoet, krijg je trouwens een side quest om de moord op ene meneer Kluivert op te lossen. Subtiliteit is nooit CD Projekt REDs sterkste punt geweest...  

     

Meer oeverloos gezwets

De deal met Beckham en O’Dimm zorgt ervoor dat Geralt dingen moet doen waar hij als Witcher natuurlijk helemaal geen zin in heeft… en ik eigenlijk ook niet, kwam ik al snel achter. De quest rondom de eerste wens herinnerde mij aan mijn grootste probleem met The Witcher: het eindeloze geouwehoer. En ja, daar zit Hearts of Stone helaas ook weer vol mee. Het overgrote deel van die eerste quest bestaat namelijk alleen maar uit lopen en praten, heel lang achter elkaar. Oké, ik snap het, je wil een tof verhaal vertellen en personages uitdiepen, en dat lukt ook aardig, maar dat had ik in Wild Hunt al genoeg meegemaakt. Dat hadden ze in de uitbreiding wat mij betreft wel mogen skippen, maar gelukkig gloort er rauwe actie en bloed aan de horizon.

Want net op het moment dat ik me begon te vervelen, werd ik snoeihard om de oren geslagen met spanning en sensatie van het hoogste niveau. Waar de eerste wens lekker luchtig en komisch was (gaap), gaat de sfeer daarna drastisch de andere kant op en zijn we weer helemaal terug bij alles wat ik zo geweldig vind aan The Witcher. Namelijk doffe ellende, spannende intriges, extreem geweld en de meest zieke monsters. Hoe verder je komt, hoe krankzinniger en grimmiger het wordt en dat maakt Hearts of Stone qua verhaal en sfeer één van de beste questlijnen van de hele game. Misschien zelfs beter dan het aangrijpende verhaal rond de Bloody Baron, aan het begin van Wild Hunt. En in ieder geval een stuk moeilijker.

    

Meer sterven

Waar je je in Wild Hunt zeker op hogere levels nog wel eens behoorlijk overpowered kon voelen, ben je in Hearts of Stone je leven nooit zeker. Zoals ik al eerder aangaf hoef je dit niet te proberen onder level 30, want je rent schreeuwend om je moeder terug naar White Orchard. Hearts of Stone legt de moeilijkheidsgraad een flink stuk hoger, alle vijanden die je tegenkomt moet je tactisch benaderen en de eindbazen zijn vele malen sterker dan voorheen. Het is echt even wennen als je zoals ik op de één na hoogste moeilijkheidsgraad speelt, maar het geeft wel veel meer voldoening. Levelen gaat bovendien lekker snel.

Het nadeel van die gevechten is echter dat er te veel in kleine ruimtes plaatsvinden. En als er iets kut is aan de combat van The Witcher 3, dan is het wel moeten vechten tussen vier muren. Dat werkt gewoon echt niet lekker en ik snap niet dat de ontwikkelaar dat niet inziet. Volgende uitbreiding meer buitenspelen, CD Projekt RED? De hogere moeilijkheid valt daarnaast een beetje uit de toon bij de almachtige, onoverwinnelijke Geralt of Rivia in de rest van de game, maar voor doorgewinterde spelers die wat meer uitdaging zoeken is het natuurlijk een aangename verrassing.

     

Meer frames per seconde

Zoals je misschien wel weet heeft The Witcher 3 vlak voor de komst van deze uitbreiding een stevige update gehad, van ruim 15 GB en met 13 kantjes aan patch notes, met voornamelijk bug fixes. Uit tests is gebleken dat de game dankzij patch 1.10 beter draait dan ooit en dat verschil is, in ieder geval op de PlayStation 4, zeker te merken. Waar je eerder last had van stevige framedrops en de game op sommige plekken zelfs op 20fps gelocked werd, draait hij nu vrijwel overal stabiel 30fps. Helemaal bugloos is het echter zeker niet; na enkele uren spelen ging de game raar doen met haperende blur-effecten tijdens dialogen, waardoor de audio niet meer synchroon liep. Opnieuw opstarten hielp, maar het schijnt een bekend probleem te zijn en 5 maanden na release en verschillende patches verder zijn dit soort foutjes toch een beetje jammer.

Patch 1.10 heeft ook enkele handige gameplay features met zich meegebracht die CD Projekt RED nergens echt uitlegt, zoals de mogelijkheid om vier consumables onder je D-pad te equippen in plaats van twee. Om te wisselen moet je pijltje omhoog of pijltje omlaag ingedrukt houden. Nieuw in Hearts of Stone zijn de zogenaamde Runewords en Glyphwords, een nieuw soort enchantments voor je wapens en armor. Bij een craftsman genaamd de Runewright, kun je verschillende Runes of Glyphs laten samenvoegen tot een breed assortiment aan perks voor je items. Ik heb dit systeem nog niet uitgebreid kunnen testen, aangezien ik in mijn snelle playthrough een chronisch tekort aan die steentjes had, maar het heeft potentie. Het Glyphword ‘Ignitation’ zorgt er bijvoorbeeld voor dat vijanden die je in de fik hebt gezet andere vijanden kunnen aansteken, en met het Runeword ‘Prolongation’ gaan je actieve potions langer mee naarmate je meer vijanden succesvol raakt. Best handig, maar het is maar net hoeveel tijd je wil besteden aan nóg een diepgaande RPG mechanic.

Conclusie 

SCORE: 86
Afgezien van wat langzame stukjes, is Hearts of Stone absoluut verplichte kost voor iedereen die nog lang geen genoeg had van The Witcher 3. Als je zin hebt in wat meer uitdaging, dan biedt deze uitbreiding misschien wel de beste quests van de hele game. Dit is echt een stevig nieuw Witcher-avontuur met een ronduit geniaal verhaal, waar je niet zomaar in een paar uurtjes doorheen bent. Voor 10 euro is Hearts of Stone absoluut veel waar voor je geld.
Afgezien van wat langzame stukjes, is Hearts of Stone absoluut verplichte kost voor iedereen die nog lang geen genoeg had van The Witcher 3. Als je zin hebt in wat meer uitdaging, dan biedt deze uitbreiding misschien wel de beste quests van de hele game. Dit is echt een stevig nieuw Witcher-avontuur met een ronduit geniaal verhaal, waar je niet zomaar in een paar uurtjes doorheen bent. Voor 10 euro is Hearts of Stone absoluut veel waar voor je geld.

REACTIES (30) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord