The Outer Worlds Review - Liegen, dwingen en chanteren 

The Outer Worlds - Review 2019-10-31T12:55:52
Ook al heeft hij al tienduizenden games gespeeld, er zijn nog altijd veel meer games die Jurjen níet heeft gespeeld, waaronder bekende Westerse RPG’s als Star Wars KOTOR II, Fallout: New Vegas en The Witcher 3. Wat hem er niet van weerhield om aan een geheel onbekende Westerse RPG te beginnen.

Dit is een aangepaste versie van de review die je kan vinden in PU 12 (vanaf 19 november in de winkels).

Yep, je leest het goed, deze liefhebber van volwassen fantasy, middeleeuwse sferen, mythologie en uitgestrekte, weelderige natuurgebieden heeft nog nooit een Witcher-game gespeeld, dus ook het alom geprezen deel 3 niet.

Maar goed, toen naderde dus het moment dat The Witcher 3: Wild Hunt naar de Switch zou komen. En stuurde ik een mailtje naar hoofdredacteur Martin, met het verzoek om die game te mogen bespreken. Zijn antwoord was een afwijzing om blij van te worden: “Hee Jurjen. Die gaat Jacco oppakken. Ik heb nog wel The Outer Worlds voor je in de aanbieding, mocht dat je ding zijn.”

Nu had ik The Outer Worlds op Gamescom al even bekeken, en dat leek me zeker wel mijn ding; ik had wel weer eens trek in een Halo-achtig scifi-schietavontuur. Die Witcher kon wel wachten.

  

Character Creator

The Outer Worlds begint aan boord van een kolonieschip, waarin de hele groep kolonisten al 70 jaar in cryoslaap wordt gehouden. Wanneer een maf, rebels, professor-achtig personage in dat schip doordringt, kan hij één van de kolonisten wekken. En jij mag bepalen wie dat is, of eigenlijk wie je wilt zijn, in de character creator die vervolgens verschijnt.

Wat een gedoe toch weer, zo’n character creator. Ik steek mijn punten gewoon in handige kwaliteiten als Strength, Ranged (het is tenslotte een shooter) en Defence, en voel me totaal niet geroepen de vaardigheden Dialog en Tech serieus te nemen.

Ik moet wel effe gniffelen als ik mijn Aptitude mag kiezen. Er zijn geen rollen als scherpschutter of melee-fighter, maar enkel lullige baantjes als liftbediende, veiligheidsinspecteur en voedseltester. Ik kies dan maar voor Medical Technician Junior omdat dit mijn genezende kwaliteiten een puntje versterkt, kan nooit kwaad.

En dan is het eindelijk tijd voor de Halo-achtige shooter-actie die ik oorspronkelijk verwachtte. Maar, zoals je misschien al aanvoelt, die volgde niet.

 The Outer Worlds
   

Liegen

Na mijn eerste stappen in redelijk fraaie scifi-achtige omgevingen, krijg ik de eerste mogelijkheden om voorbij vijanden te sluipen of ze onder vuur te nemen. Die vuurgevechten blijken nog best pittig, vooral ook omdat mijn tegenstanders aardig wat kogels absorberen voor ze bezwijken en ik aanvankelijk moeite had het tijdelijk activeerbare vertragingssysteem effectief te benutten.

Als ik voor het eerst wat bondgenoten tref die een groepje vijanden verderop bespieden, probeer ik het eens over een andere boeg te gooien. Door tijdens de uitgebreide dialoogvertakkingen een beetje te liegen, dwingen en chanteren, krijg ik de bondgenoten zo ver dat zíj, zonder dat ik verder nog iets hoef te doen, de vijanden uitschakelen.

Dat dat werkte voelde fantastisch en maakte me instant verliefd op de game. Dus dát is de charme van die Dungeons & Dragons-achtige pc-RPG’s waar sommige van mijn vrienden altijd zo hoog over opgeven. Dat is dus dat soort games waarin je niet domweg alles overhoop knalt of hakt, maar je ook subtielere dingen als overredingskracht en hacks kunt gebruiken om je doelen te bereiken.

 The Outer Worlds
    

Doordachter

Door even te googelen ontdekte ik dat The Outer Worlds is gemaakt door Obsidian Entertainment, de studio die eerder door-mij-niet-gespeelde games als Star Wars KOTOR II en Fallout: Las Vegas maakte. En The Outer Worlds tapt blijkbaar uit datzelfde vaatje. Volgens sommige journalisten is het zelfs onmogelijk om over The Outer Worlds te praten zonder Fallout: New Vegas te noemen. Dus dat heb ik bij deze dan maar gedaan.

Heeft Martin de verkeerde man op deze review gezet? Nee joh, juist iemand met een frisse blik. Iemand die heus wel andere Westerse RPG’s heeft gespeeld, zoals Dragon Age, Skyrim en Mass Effect, maar die games speelde ik altijd alsof het Zelda’s of Halo’s waren. Gewoon lekker hakken en schieten, en ervaringspunten investeren in meer health, kracht en nieuwe aanvallen.

In The Outer Worlds voelde ik mij voor het eerst geroepen doordachter te role-playen, en groeide ik langzaam maar zeker in de rol van vredelievende kletsmajoor die zoveel mogelijk voor de goede zaak gaat (waarvoor ik me allieerde met de ‘communist’ Philosophists) en geen enkele moeite heeft te liegen, verleiden en/of dreigen als dat mijn zaak dient. Met geweld als laatste optie.

 The Outer Worlds
   

Intelligente satire

In het echte leven heb ik niet veel met communisme, maar de andere opties zijn in dit geval grote, corrupte bedrijven, voor wie alles draait om winst, ten koste van de mensen, die alleen als nummers en werkpaarden worden gezien. Deze achtergrond leidt overal tot intelligente satire op consumentisme en grote bedrijven, bijvoorbeeld in de beschrijvingen van consumeerbare items en personages die praten alsof ze reclamespots inspreken.

Het voelde geweldig om in die setting bondgenoten om me heen te verzamelen (er kunnen twee NPC’s met je mee op reis) om eindelijk eens wat goeds naar die wereld te brengen.

Om er later achter te komen dat de dingen die ik aanvankelijk als goede daden bestempelde, uiteindelijk verschrikkelijke gevolgen hadden, want zo’n game is het dan ook wel weer.

 The Outer Worlds
   

Lelijk

Ik leerde van Google dat Obsidian Entertainment in 2018 is overgenomen door Microsoft Studios, over grote bedrijven gesproken, maar dat heeft blijkbaar niet geleid tot flinke investeringen in de graphics van hun games. De omgevingen zijn best fraai en gedetailleerd maar ook nogal steriel, met weinig bewegende onderdelen. Het lelijkst zijn de koppen van personages, die groot in beeld verschijnen als je met ze praat en daarbij nauwelijks emotie uitstralen.

En er zijn nog wel wat andere dingen die me stoorden, zoals het feit dat je constant aan alle kasten en kisten moet snuffelen om de buit eruit te halen die je nodig hebt om je personages en wapens te verbeteren. Ook waren er momenten in de game waarop ik gewoon wel móest vechten, dus wordt de belofte dat je de game helemaal op je eigen manier kunt spelen niet helemáál waargemaakt.

Toch is dit de diepste role-playing-ervaring die ik ooit in een game heb gehad, en ik weet zeker dat ik The Outer World zo drie keer opnieuw kan spelen om het beleefde verhaal steeds weer een andere wending te geven.

Maar goed, die Witcher 3 lonkt ook nog steeds …

The Outer Worlds

Conclusie 

SCORE: 88
Er zijn wel meer RPG’s die beloven dat je met interessante keuzes helemaal je eigen personage en verhaal kunt vormen, maar The Outer Worlds maakt die belofte meer waar dan welke andere (door mij gespeelde) game ooit. Een geweldige ervaring!
Er zijn wel meer RPG’s die beloven dat je met interessante keuzes helemaal je eigen personage en verhaal kunt vormen, maar The Outer Worlds maakt die belofte meer waar dan welke andere (door mij gespeelde) game ooit. Een geweldige ervaring!

REACTIES (34) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord