The Cloverfield Paradox is een spookhuis in de ruimte – Filmreview 

The Cloverfield Paradox is een spookhuis in de ruimte – Filmreview 2018-02-06T11:01:07
Michel bekeek de plotseling op Netflix verschenen film The Cloverfield Paradox, de derde film in een nauwelijks aan elkaar verwante filmreeks van J.J. Abrams. En hoewel hij vermaakt was, valt er ook genoeg op de film aan te merken. Lees het in deze spoilervrije review.

Laten we het eerst over de olifant in de ruimte hebben: de invloed van Netflix op de filmindustrie valt niet te onderschatten. Het is nooit eerder gebeurd dat een filmtrailer tijdens de Super Bowl-reclames werd uitgezonden, om vervolgens meteen op de streamingdienst te verschijnen. Een film die nota bene in eerste instantie in de bioscoop had moeten verschijnen. Het is een game changer, zoals de Amerikanen dat zo mooi kunnen verwoorden, en het is machtig interessant om te zien of meer (film)studio’s dergelijke acties aandurven.

De Cloverfield-films lijken vooral een manier voor J.J. Abrams (Lost, Star Wars: The Force Unleashed) om diverse filmgenres te verkennen en die op een aantal manieren aan elkaar te koppelen. Een soort minuscuul filmuniversum. Cloverfield was een heerlijk ouderwetse monsterfilm gecombineerd met het found footage-genre en 10 Cloverfield Lane een zinderende, claustrofobische triller waar Dolores Claiborne nog een puntje aan kon zuigen. Met The Cloverfield Paradox verkent J.J. Abrams samen met regisseur Julius Onah het ruimtehorrorgenre. Dat gaat met vallen en opstaan en het eindresultaat is vermakelijk, maar zeker niet zonder fouten.



Catastrofale deeltjesversneller

The Cloverfield Paradox toont een wereld in de nabije toekomst waarin landen op het punt staan met elkaar op de vuist te gaan vanwege een gebrek aan brandstoffen. Er is een nieuw soort energie nodig, en wel snel ook. Een team van wetenschappers wordt de ruimte in geschoten om in een ruimtestation deze nieuwe energie op te wekken met een deeltjesversneller. Na een paar jaar lijkt het eindelijk te lukken, maar het heeft tevens catastrofale gevolgen voor de mensen aan boord van het schip.

Veel meer vertellen over het plot zou de verrassingen die de film rijk is verpesten, en laat dat nu juist een van de meest vermakelijke aspecten van The Cloverfield Paradox zijn. De film gebruikt het verder prima doordachte concept om de kijker regelmatig te verwarren met situaties die zo uit een luguber ruimtespookhuis lijken te komen. Deze situaties hebben allemaal een duidelijke uitleg – soms in de film, soms in je hoofd terwijl je zelf de optelsom maakt – en zorgen er voor dat de bemanning van het ruimtestation het op interessante manieren moeilijk gemaakt wordt.



Makkelijk te begrijpen

Er zijn echter een aantal problemen die er voor zorgen dat The Cloverfield Paradox niet boven de middenmoot stijgt. Allereerst neemt de film zichzelf veel te serieus. Dat zou werken als de oorzaak van alle rare gebeurtenissen op het station niet zo overduidelijk werd uitgelegd. Je moet echt zo verzonken zijn in je smartphone of te weinig genrefilms hebben gezien wil je na een halfuur niet begrijpen wat er aan de hand is – nog ver voordat de bemanning van het station het door heeft.

Ook de acteurs spelen hun rollen iets te serieus voor het materiaal dat ze hebben. Alleen Chris O'Dowd, bekend uit de geweldige Britse comedyserie The IT-Crowd, weet de juiste toon te vinden (ongetwijfeld omdat hij de meest grappige one-liners krijgt) en is dan ook een verademing tussen al die serieuze gezichten. Het is jammer dat het script niet wat luchtiger gehouden is, want aan acteertalent is absoluut geen gebrek.

Daarbij zakt de film in het slotstuk behoorlijk in. De gekke gebeurtenissen zijn dan vrijwel voorbij en wat overblijft is een standaard poging om wat suspense op te bouwen, maar dat mislukt harder dan de slotacte uit Sunshine.

Verder maakt The Cloverfield Paradox wel waar wat er van te voren werd beloofd: de verbintenis tussen Cloverfield, 10 Cloverfield Lane en deze film wordt gedurende de film duidelijk gemaakt. Dat wil echter niet zeggen dat je als kijker tevreden hoeft te zijn met de uitleg die gegeven wordt. Het zorgt er wel voor dat de deur open blijft voor meer films die, mocht J.J. Abrams dat willen, andere genres kunnen verkennen. Sterker nog, de vierde is al aangekondigd: Overlord, een bovennatuurlijke horrorfilm die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog afspeelt, verschijnt in oktober. Of dat wederom op Netflix is, is nog niet bekend.

Conclusie 

SCORE: 60
The Cloverfield Paradox voelt een beetje als een interessante The X-Files-aflevering waarbij de twist voor iedereen al meteen duidelijk is, behalve voor de hoofdpersonages zelf. Kijkers worden in de eerste twee acts, ondanks deze voorspelbaarheid, dan ook prima vermaakt, maar in het slot weet de film de aandacht minder goed vast te houden. Daarbij zal de connectie met het Cloverfield-universum en de uitleg die aan de oorzaken achter de drie films wordt gegeven niet bij alle kijkers in de smaak vallen. Aardig voer voor een verveelde zondagmiddag.
The Cloverfield Paradox voelt een beetje als een interessante The X-Files-aflevering waarbij de twist voor iedereen al meteen duidelijk is, behalve voor de hoofdpersonages zelf. Kijkers worden in de eerste twee acts, ondanks deze voorspelbaarheid, dan ook prima vermaakt, maar in het slot weet de film de aandacht minder goed vast te houden. Daarbij zal de connectie met het Cloverfield-universum en de uitleg die aan de oorzaken achter de drie films wordt gegeven niet bij alle kijkers in de smaak vallen. Aardig voer voor een verveelde zondagmiddag.

REACTIES (12) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord