Tekken 7: Het wiel opnieuw opgepoetst 

Tekken 7 - Review 2017-10-19T12:51:37
Het heeft even geduurd, maar: het zevende hoofddeel in de best verkochte fighter franchise ooit is eindelijk daar. Ja, zijprojecten Tekken Tag Tournament 2 en Tekken Revolution liggen nog enigszins vers in het geheugen, maar Tekken 6? Die kwam een kleine zeven jaar geleden alweer uit! Samuel verwelkomt Tekken 7.

Zowel na slechts vijf minuten als na vijf volle dagen met de game te hebben doorgebracht, overheerst voornamelijk het gevoel dat Tekken zo goed als onveranderd is gebleven. En dat kan op zowel positieve als negatieve wijze geïnterpreteerd worden. Het positieve is dat Tekken 7 dus nog altijd hevig leunt op de pilaren waarmee de serie drie generaties geleden een ware revolutie ontketende. De relatief intuïtieve, toegankelijke besturing is daar een voorbeeld van, waarbij elke aanvalsknop één van de vier ledematen representeert, wat het nieuwkomervriendelijke ’button bashen’ dus ietwat meer bestaansrecht geeft. Ook de presentatie is nog altijd subliem; Tekken 7 schroomt niet om z’n hoge productiewaardes op charismatische wijze in het gezicht van de speler te duwen. Het uitvechten van een intense familievete in de kern van een actieve vulkaan zou in elke andere Japanse productie een emotioneel ontkoppelende, clichématig overdreven bedoeling zijn geweest, maar dankzij de letterlijke en figuurlijke glans van Tekken 7 is het hier wel awesome. Heerlijk, al die bijna voelbare lavaspetters.

Tekken 7 1   

Grandioos 

Tegelijkertijd kan het lichte gebrek aan enthousiasme niet ontkend worden. 'Familiarity breeds contempt,' aldus het bekende Engelstalige spreekwoord. Bij de meeste fighting games is er namelijk een substantieel verschil te voelen tussen elk hoofddeel, en dat ontbreekt bij Tekken 7 toch wel een beetje, zelfs ondanks de aanwezigheid van enkele ontzettend invloedrijke gameplay-toevoegingen (waarover straks meer). Om maar een voorbeeld te geven: elk hoofddeel van de Street Fighter-franchise hanteert grofweg dezelfde besturingsopties maar voelt toch fundamenteel anders: Street Fighter II voelt als een blitzkrieg, Street Fighter Alpha als een flitsende anime, Street Fighter III defensief en tactisch, et cetera. Een soortgelijk grandioos gevoel van experimenteren, variatie en daadwerkelijke evolutie ontbreekt toch wel enigszins bij Namco’s paradepaardje. 

Tekken 7 2
    

Onspoord 

Wel overduidelijk teleurstellend is de singleplayercontent van Tekken 7, deels ook omdat er bij de promotie van de game zo hard op werd ingezet. De verhaalmodus moest een groots, meeslepend epos worden; 'het einde van de Mishima-saga', aldus het promotionele materiaal. Het resultaat is echter een hilarisch rommelig zooitje dat in een halve middag uitgespeeld kan worden en aanvoelt als een veredelde Arcade Mode met een grotere nadruk op cutscenes. Het 'verhaal' draait om een journalist die de waarheid probeert te ontrafelen achter de oorlog tussen de drie machtswellustige leden van de Mishima-familie (Heihachi, Kazuya en Jin), maar ontspoort al voordat je de controller hebt opgepakt. Personages worden geïntroduceerd als zeer belangrijk maar komen vervolgens niet of nauwelijks terug (zoals nieuwkomer Claudio: een Portugese exorcist die magische pijlen kan afschieten), er gaan continu personages dood maar-dan-toch-niet (begraven worden door een instortend gebouw is voor personages in dit universum slechts 'onhandig') en het einde is zo open als maar kan, uiteraard in dienst van Tekken 8. 'Einde van de Mishima-verhaallijn'? M’n reet. 

 Einde van het Mishima-verhaal m'n reet
   

Kettingzaagarmen 

Nou wil ik niet zeggen dat de Story Mode niet vermakelijk is, hoor. Integendeel, het bevat genoeg elementen die mij zeer gelukkig maken: robotmeisjes met kettingzaagarmen, heilige soldaten met ouderwetse pestmaskers, demonen die tijgers gebruiken als projectielen, Akuma van Street Fighter die bloedserieus komt meevechten… Et cetera, enzovoorts. In het level van Lars kun je zelfs, tíjdens het vechten, even schakelen naar een extreem simpel third-persoon shooter perspectief. Dat slaat natuurlijk als een lul op een drumstel, en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik dat niet helemaal geweldig vond. Maar als je kijkt naar hoe bijvoorbeeld NetherRealms Studios hun verhaalmodi en verdere singleplayer-content hebben uitgevoerd (waaronder het door onlangs door Wouter bejubelde Injustice 2) dan is wat je hier krijgt maar karig. Ja, ik weet het, niemand speelt een fighter voor het verhaal, maar Namco had soort van beloofd dat de Story Mode helemaal de shit zou zijn, en dat is het dus verre van. En nog steeds geen goede tutorial!? Kan niet, man. 

 Tekken 7 ploatje
   

Gespiegeld 

Tekken 7 probeert z’n gebrek aan een overtreffende singleplayer goed te maken met verfijning en nostalgie. Zo laat de game je afspeellijsten maken met de muziek van álle voorgaande Tekken-games, bijvoorbeeld. En de Gallery is de grootste nostalgiebom sinds een Smash Bros.-game; zo heb ik echt iets teveel genoten van het herkijken van alle Tekken 3-eindfilmpjes, bijvoorbeeld. Een detail waar ik erg van genoot is dat elk personage zijn of haar moedertaal spreekt; Miguel spreekt dus Spaans, Shaheen Arabisch, Nina Engels, de Michima’s Japans, etc. En het grappige is dat niemand hiervan afwijkt, dus een dialoog tussen Claudio en Heihachi is een hilarische, B-film-achtige kakofonie van Portugees en Japans geouwehoer. Een verfijning die zich met recht een innovatie mag noemen, is trouwens het feit dat Tekken 7 je ook laat kiezen aan welke kant van het scherm je wilt spelen (ongeacht wat je tegenstander gekozen heeft; alles wordt gewoon voor één persoon gespiegeld als jullie allebei rechts willen staan, bijvoorbeeld). Simpel en geniaal, en elke vechtgame die vanaf nu uitkomt moet deze optie ook bevatten. 

 Tekken 7 chick
   

Comboverlengen 

De belangrijkste reden waarom Tekken 7 echter toch een erg sterk vervolg is (en de reden dat ik voor de eerste keer sinds Tekken 4 zelf ook weer fan ben van de franchise) is omdat de gameplay enkele toevoegingen heeft gehad waar ik erg over te spreken ben. Toegegeven, het zijn toevoegingen die eigenlijk allang in de franchise hadden moeten zitten, maar dat maakt ze niet minder welkom. De meest opvallende hiervan is uiteraard het feit dat Tekken eindelijk ook super moves heeft. Als je health bijna op is, dan wordt namelijk automatisch Rage geactiveerd: een status die je in Tekken 6 iets sterker maakte, maar die je in Tekken 7 toegang geeft tot twee soorten unieke aanvalsopties. De eerste is Rage Drive (wat krachtigere versies zijn van normale aanvallen, waarmee je combo’s makkelijker kunt verlengen) maar de tweede optie? Dat is de Rage Art, die je op simpele wijze (twee knoppen en een richting) een uiterst flitsende superaanval laat uitvoeren. Ein-de-lijk. 

 Tekken 7 super move... denk ik
   

Incasseren 

Persoonlijk was ik, verrassend genoeg, toch nog meer te spreken over een ogenschijnlijk veel kleinere toevoeging aan het gevechtssysteem: de Power Crush. Dit zijn normale aanvallen, maar met één groot voordeel: ze worden niet onderbroken door hoge en midden-aanvallen. De enige manier om een Power Crush tegen te houden, is dus door een lage aanval of een worp uit te voeren. Het is dus een variant op wat in de meeste vechtgames ‘super armor’ wordt genoemd, en het werkt in Tekken echt ontzettend lekker. Het zorgde er onder andere voor dat ik iets dichter bij mijn tegenstander in de buurt bleef dan normaal, zodat ik meteen een lage schop of worp kon uitvoeren als ik hem of haar een Power Crush-animatie zag uitvoeren. Power Crush verandert niet de gehele dynamiek van de game — vandaar ook mijn eerdere kritiekpunt dat Tekken 7 alsnog te vertrouwd aanvoelt — maar het voegt wel iets meer strategie toe aan een fighting game die voorheen iets te snel in eentonigheid viel. Tekken 7 is dus vooral heel erg zichzelf gebleven, maar je zult me daar niet heel erg over horen klagen. 

Conclusie 

SCORE: 84
Tekken 7 is vooral heel erg Tekken, precies zoals je dat altijd al gekend hebt. Gelukkig weet de game maximale strekking te halen uit ogenschijnlijk minimale toevoegingen, zoals de flitsende Rage Arts, tactische Power Crushes, en de verrassend spectaculaire aanwezigheid van Street Fighter-icoon Akuma. De pretentieuze en teleurstellende singleplayer-content staat helaas klassiekerstatus in de weg.
Tekken 7 is vooral heel erg Tekken, precies zoals je dat altijd al gekend hebt. Gelukkig weet de game maximale strekking te halen uit ogenschijnlijk minimale toevoegingen, zoals de flitsende Rage Arts, tactische Power Crushes, en de verrassend spectaculaire aanwezigheid van Street Fighter-icoon Akuma. De pretentieuze en teleurstellende singleplayer-content staat helaas klassiekerstatus in de weg.

REACTIES (13) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord