Strider - Review 

Strider - Review 2014-02-19T07:52:05
Strider is een oude ninjaserie die dit jaar eindelijk terugkeert. Samuel is de brede, sterke en kleine reviewer van de PU die de ninja weer snel in topvorm kan krijgen, maar wat vindt hij van zijn pupil?

Al redelijk vroeg in de game, unlockte ik de achievement/trophy ‘Master of Unlocking’. Daar moest ik om lachen. Het heeft werkelijk geen reet met Strider te maken (het is een verwijzing naar de allereerste Resident Evil) maar ik vond het leuk om te zien dat Double Helix wel overduidelijk respect heeft voor Capcoms geschiedenis. Alle overige referenties hadden wél met Striders vorige games te maken, zoals de hang glider waarmee hij de game binnen komt zweven en de rode lichtstraal die uit zijn rug komt.

Strider

In Strider 2 had hij namelijk een uiterst iconische rode sjaal om z’n bakkes, maar in deze reboot/re-imagining/vervolg is het rood licht dat uit z’n cybernetische harnas schijnt en ergens iets wegheeft van een sjaal. Slim. Zo maak je als studio toch je compleet eigen personage zonder disrespect te hebben voor de conventies die er aan voorafgingen.

Deze nieuwe Strider - de naam voor speciaal getrainde ninja’s, waar jij, Ryu, er één van bent - heeft overigens wel meer nieuwe truckjes dan zijn voorgangers. Zo kan deze Ryu nu ook zijn slash-aanval opladen, waarmee hij een vernietigende slag levert die bijvoorbeeld de zware schilden van vijanden tot stof reduceert.  

 

Metroid?

Hoe verder je in de game komt, hoe meer vaardigheden en aanvallen je leert. Relatief laat in de game leer je zelfs met kunai’s gooien, een standaard ninjaprojectiel waarvan het eigenlijk verbluffend is dat het niet in eerdere Strider-games is voorgekomen. Het enige nadeel hiervan is dat de Strider waarmee je de game begint, vrij “kaal” aanvoelt. Hij kan rennen, springen, hakken en klimmen, en dat is het zo’n beetje. Wat erg vet was aan de vorige games, is dat je vanaf moment één ‘n badass motherfucker van een ninja was, en daarom ook meteen door de levels schoot als een bliksemstraal.

Strider

Maar dit is dan ook een compleet andere game, ondanks dat het bijna precies hetzelfde verhaal lijkt te vertellen als de allereerste Strider uit 1989. Waar die arcade-game echter een furieuze actieplatformer was met vijf kleurrijke levels waar je zo snel mogelijk doorheen moest zien te blazen, is deze remake een Metroidvania-achtig geval waarbij je in één groot open level de juiste weg moet zien te vinden naar de juiste power-ups die je verder helpen. Voor de Xbox Live Arcade-spelers onder ons: denk aan Shadow Complex, maar dan met een ninja in plaats van een dude met guns. 

 

BLA

Deze verschuiving van focus, van snelle arcade-actie naar verkenning, heeft zijn voor- en nadelen. Eén van de voordelen is dat de game veel groter is dan zijn voorgangers; bij Strider en Strider 2 zag je binnen een uurtje het eindscherm, maar bij deze 2014-versie heb ik daar zo’n zeven uur over moeten doen. (Er is een achievement voor een speedrun van minder dan vier uur, dus ik mag gaan oefenen.)

Strider

Dat gezegd hebbende, was die korte lengte bij de vorige games ook juist de bedoeling. Dat waren immers replay-games; je speelde het wekelijks een paar keer totdat je dusdanig goed was dat je er zonder continues doorheen kon knallen. Deze remake heeft dat moordende tempo niet en dat is ergens jammer, vooral omdat je wel nog gewoon die ninja bent die door robots snijdt alsof ze van boter zijn.

Ook is het design van deze game net iets te kil voor mijn smaak; de grijze en blauwe tinten overheersen, waar in vorige games het hele kleurenpalet voorbij kwam. Maar dat is mierenneuken, want het allerbelangrijkste is nog intact: dat heerlijke ninjagevoel. Je rent, springt, klimt, duikt, snijdt, schiet, vliegt, glijdt en beukt door een fascistisch Neo-Rusland als iemand die nergens bang voor is, en dat gevoel had ik bij de vorige Striders ook. Wat dat betreft is deze remake méér dan prima en hoop ik dat gamings tofste ninja (sorry, Hayabusa) hiermee weer vol in het spotlicht komt te staan!

Conclusie 

SCORE: 84
De iets tragere Metroidvania-structuur is even wennen, maar is uiteindelijk een prima achtergrond voor de avonturen van deze nieuwste versie van gamings tofste ninja. Welkom terug, Strider!
De iets tragere Metroidvania-structuur is even wennen, maar is uiteindelijk een prima achtergrond voor de avonturen van deze nieuwste versie van gamings tofste ninja. Welkom terug, Strider!

REACTIES (13) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord