Splatoon - Review 

Splatoon - Review 2015-05-31T14:15:01
Weer dezelfde gameplay. Weer een grauwe shooter. Weer een kleurrijke Mario game. Eigenlijk is de game-industrie veel te voorspelbaar. Daarom wordt Jurjen blij als er eens iets werkelijk nieuws verschijnt. Zoals Splatoon, een shooter met originele gameplay in een kleurrijke wereld. Maar betekent ‘nieuw’ in dit geval ook ‘moet je hebben’?

Dit is een aangepaste versie van de Splatoon review die over een maand in PU #07 verschijnt.

Eerst verschijnt het Nintendo logo. Dan volgt het logo van Splatoon, een nieuwe franchise. Ik kijk naar het scherm van mijn tv, en moet even slikken. Nintendo komt niet vaak met nieuwe franchises, vandaar dat slikken.

Na inleidende speelsessies op expo’s, met beperkte versies, is het toch altijd weer een magisch moment om een geheel nieuwe franchise in huis te hebben. Zeker als het een nieuwe franchise van mijn favoriete spellenmaker Nintendo betreft. Gewoon, op de grote tv in mijn huiskamer staat ie daar, in al zijn vrolijk stemmende volledigheid: Splatoon. Ik heb er al vaker over geschreven, zelfs in video’s over gepraat, en nu is het tijd mijn definitieve oordeel over deze nieuwe franchise Nintendo te vellen.

      

De kop van Mario

Splatoon is voor het shootergenre wat Mario Kart voor het racegenre was, en Smash Bros. voor het vechtgenre. Dus de gebruikelijke actie, maar dan opgeleukt met nieuwe spelregels, power-ups, kleurrijke personages en fantasievolle omgevingen. Nintendo heeft zelfs overwogen om Mario weer als blikvanger/kwaliteitssticker op de actie te plakken, maar heeft daar uiteindelijk toch van afgezien. Is dat positief of negatief?

Positief, zei ik in eerste instantie. Want iets nieuws, dat is goed, toch? En het moest maar eens afgelopen zijn met die malle neiging van Nintendo om op elk concept die kop van Mario te plakken. Toch heb ik die kop van Mario uiteindelijk wel een beetje gemist in Splatoon. Hoe hip en vernieuwend de Inklings ook mogen zijn, ze halen het niet bij de uitstraling en diversiteit van de personages uit Mario’s universum. Vooral het gebrek aan diversiteit is me gaan tegenstaan. Je kunt de Inklings weliswaar nieuwe kledingstukken aantrekken die zowel uiterlijk als eigenschappen veranderen, maar ze blijven gevoelsmatig ‘dat oranje figuurtje’ en ‘dat blauwe figuurtje’.

Dan had ik toch liever met de lompe maar sterke Bowser tegen de zwakkere maar snellere Star Fox gestreden. Ook al was daarmee wellicht de aandacht van de speltechnische vernieuwingen afgeleid.

        

Dolgedraaide kunstenaar

De belangrijkste speltechnische vernieuwing van Splatoon is dat het in deze shooter niet draait om het zo vaak mogelijk kapot schieten van elkaar, maar om het veroveren van zoveel mogelijk grondgebied. Daarvoor moet je met je diverse verfgeweren vooral heel veel op de vloer schieten. Als de timer is teruggelopen naar nul, wint het team dat percentueel het grootste deel van de levelvloer hun eigen kleur heeft gegeven. Deze regels geven de derde-persoons shooteractie van Splatoon een heel eigen aanzicht, uitdaging, tactische bodem en dynamiek.

Het kapot schieten van tegenstanders kan nog steeds voordeel bieden, maar levert geen punten op. Het gaat dus echt om het kleuren van zoveel mogelijk gebied. En dat maakt Splatoon toch heel anders dan andere shooters.

Een goede tactiek is bijvoorbeeld in een level naar de stukken vloer gaan die de vijand kleurde om daar als een dolgedraaide kunstenaar de vloer in je eigen kleur te sprayen. Voor die tactiek is het dynamische overzicht van de GamePad plattegrond je beste vriend. Na je dood kun je op de GamePad ook tegen het icoontje van een teamgenoot tikken om in zijn of haar buurt te spawnen. Mijn GamePad was sinds ZombiU niet zo goed gebruikt.

De nieuwe regels, de vernieuwende gameplay en, vooruit, het nieuwe uiterlijk maken van Splatoon echt iets bijzonders. Met name als je de game online speelt. Waarmee we meteen bij het grootste probleem van Splatoon zijn beland.

    

Probleem

Het grootste probleem van Splatoon is dat de game niet geschikt is om met vrienden op de bank te spelen. Jazeker, er is een local multiplayer voor één tegen één. Daarin moet je ballonnen schieten, of je tegenstander overhoop knallen om zijn ballonnen te pakken. Dus een beetje als in de battle-stand van Mario Kart. Maar dat is dan ook alles. En het voelt - net als die battle-stand van Mario Kart - als een extraatje. Leuk om een paar avondjes met één vriend te checken, maar niet zo leuk als de core gameplay van het spel.

Voor de échte Splatoon gameplay moet je online gaan. Spelend met mensen die je niet ziet. En waar je vanwege Nintendo’s angst voor scheldpartijen ook niet mee kunt praten. Er zijn wel meer rare beperkingen. Je kunt bijvoorbeeld niet kiezen op welke map je speelt, maar krijgt steeds één van twee willekeurige maps die om de vier uur worden vervangen. Je kunt de regels van zo’n map niet aanpassen. En het is op moment van schrijven ook nog niet mogelijk om je eigen team van vier vrienden te vormen. Dat wordt pas mogelijk na een update in augustus.

Tot augustus kan ik dus alleen met onbekende spelers proberen zo veel mogelijk terrein te kleuren met onbekende, niet-sprekende teamgenoten en tegenstanders. Ik betwijfel of dat tot augustus leuk blijft. En of ik tegen die tijd drie vrienden kan vinden die de game ook hebben en met mij een team willen vormen. Gelukkig is de game niet erg duur.

     

Singleplayer

Splatoon is voor veertig euro verkrijgbaar, en voor dat geld is het geen gek spel. Stiekem vind ik alleen de singleplayer al die prijs waard. Die singleplayer is waarschijnlijk ooit begonnen als tutorial voor de multiplayer, maar gaat veel verder dan dat - inclusief frivole elementen die helemaal niet in de multiplayer voorkomen. Zoals sponsblokken die je met verf moet vullen, molentjes die je met verf laat draaien en onzichtbare platformen die je met verf zichtbaar maakt. Freaky eindbazen, zitten er ook in. Je kunt zien dat de makers er lol in hadden om de mechanieken van Splatoon steeds weer op nieuwe manieren te laten gebruiken in levels die doen denken aan Super Mario Galaxy.

Gek genoeg hebben ze de singleplayer heel scherp afgeschermd van de multiplayer. Wapens en upgrades die je in de ene stand haalt, kun je niet in de andere gebruiken. Hierdoor zijn eigenlijk twee verschillende games ontstaan, en daarvan vind ik de singleplayer variant het meest het Nintendo gevoel uitdragen. Wat overigens niet betekent dat er iets mis is met de multiplayer shootouts an sich. En aan de local multiplayer valt ook zeker lol te beleven. Dus haal je voor die vier tientjes toch een mooi pretpakket in huis.

Verwacht echter niet iets wat je maandenlang met je vrienden op de bank kunt uitwonen, zoals Smash of Kart. Naast deze grootheden steekt Splatoon uiteindelijk toch wat bleekjes af. 

Conclusie 

SCORE: 78
De core gameplay is vernieuwend en vermakelijk, maar wordt ook op vreemde manieren beperkt en is alleen online te beleven. Gelukkig is de singleplayer op z’n eigen, opzichzelfstaande manier ook dikke fun. Maar een nieuwe Mario Kart of Smash Bros is dit dus niet geworden.
De core gameplay is vernieuwend en vermakelijk, maar wordt ook op vreemde manieren beperkt en is alleen online te beleven. Gelukkig is de singleplayer op z’n eigen, opzichzelfstaande manier ook dikke fun. Maar een nieuwe Mario Kart of Smash Bros is dit dus niet geworden.

REACTIES (24) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord