Sonic Generations 

Sonic Generations 2012-09-17T13:01:11
Old skool Sonic die z’n krachten bundelt met moderne Sonic? Ja, veel is mogelijk wanneer tijd en ruimte gescheurd worden. Aan Samuel de taak om te kijken of twee egels ook zorgen voor twee keer zoveel plezier.

Eerlijk is eerlijk: ik heb altijd best van Sonic genoten, maar ik heb ‘m nooit echt ‘super’ gevonden. Ondanks dat ik in de jaren negentig net zoveel van mijn Megadrive genoot als van mijn Super Nintendo, heb ik toch altijd duidelijk een voorkeur gehad voor de Italiaanse loodgieter boven de blauwe egel. En de geschiedenis lijkt het met me eens te zijn: waar Mario met titels als Super Mario Galaxy 2 nog (terecht) bedolven wordt onder bukkakes van unanieme aanbidding, weet Sonic met zijn games de afgelopen jaren niet veel meer los te peuteren dan een twijfelachtig “tja, is nog steeds best leuk, dat rennen, denk ik”.

De uitleg is heel simpel: de Sonic-formule is vermakelijk, maar ook fundamenteel tegenstrijdig. Sonic-games zijn namelijk platformers waarbij de nadruk op snelheid ligt. En hoewel dat erg tof klinkt, blijkt het in de praktijk zelden écht goed te werken.

Charisma
Wat leuk is aan Sonic is het rennen als een malloot. Rennen door kleurrijke velden, door achtbaanachtige lussen en krullen, door nauwe tunnels. De speler doet zelf echter weinig meer dan continu ‘naar voren’ drukken en af en toe op de springknop rammen. En dus gooien de games obstakels op je pad zoals sneaky vijanden, metalen spikes en bodemloze kloven. Zodat je niet te veel rent. Zodat je af en toe wel móét stoppen en, jawel, ook af en toe moet platformen. Maar dat ‘geplatform’ voelt dan weer lang niet zo goed als bij zijn Italiaanse concurrent, waardoor je met een dubbel gevoel overblijft. Sonic is... vlees noch vis.

Maar ondanks deze haast vernietigende kritiek op de gameplay van een van ‘s werelds meest bekende en populaire gameseries, is Sonic toch onmisbaar. Sonic heeft een charme die niet te ontkennen valt; een charisma dat een balans vindt tussen schattigheid en stoerheid. Alles aan zijn hem schreeuwt ‘Sega!’… van de sterke primaire kleuren en de memorabele muziek, tot het koddige universum waarin personages als Knuckles en Dr. Eggman onmisbaar zijn.

Zweverig
Sonic Generations lijkt te hebben begrepen dat Sonic het stiekem vooral van z’n charme moet hebben, want de hele game is één grote orgie van al de dingen die wél leuk zijn aan Sega’s mascotte. Het combineert, op nostalgische wijze, levels met de 2D-gameplay van de oude Sonic-games met levels met de 3D-gameplay van de nieuwere delen. En het houdt het daar ook verder bij. Het rennen is nog steeds ‘slechts’ vermakelijk, en het geplatform voelt nog steeds oppervlakkig en zweverig, maar het geheel wordt in ieder geval niet verpest door irritante vriendjes of geforceerde rivalen.

Nee, Tails, Silver, Metal Sonic, Shadow en de rest komen enkel terug in de vermakelijke Challenge Stages, waarin de speler binnen een bepaalde tijd het level moet uitspelen met een extra gameplay-gimmick. Voor de rest ben je gewoon lekker aan het racen en aan het springen, en heel af en toe krijg je toffe boss fight voorgeschoteld. Is het een Gold Award? Nee. Is het vermakelijk? Ja. Werd ik er heel vrolijk van? Zonder twijfel. Is het de leukste Sonic-game van de afgelopen jaren? Zeker weten!

Conclusie Samuel: Met de punten die je tijdens het spelen verzamelt, kun je als leuk nostalgisch extraatje Sonic z’n allereerste avontuur vrijspelen: de Megadrive-versie van Sonic The Hedgehog.

REACTIES (7) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord