Sniper Elite 4 - Review 

Sniper Elite 4 - Review 2017-02-14T15:05:23
Je dacht misschien dat we in de Sniper Elite-reeks inmiddels wel genoeg nazi's van hun oog- en teelballen hadden beroofd, maar Tjeerd is er nu achter gekomen dat als Rebellion zo door blijft gaan, we nooit genoeg zullen krijgen van Sniper Elite. En wees eerlijk, nazi's gebruiken hun ballen toch niet.

Karl Fairburne is terug in Sniper Elite 4, een van de laatste echt mannelijke no-nonsense personages in gameland. Karl is een man van one-liners, en die in zichzelf praat om het gebrek aan verhaallijn een beetje op te vangen. Maar in het vierde deel van de reeks krijgt Karl niet alleen te maken met nazi's, maar ook met tegenspelers, en is ie ineens een onderdeel van een 'verhaal'. Het is leuk geprobeerd door Rebellion, maar deze poging is, hoewel moedig, slachtoffer van matige schrijvers en stemacteurs. Bovendien komen de gesprekken en plot-twists die impact zouden moeten maken, ook nog eens niet over vanwege de matige techniek, die zeker qua (gezichts-)animatie verfrissing nodig heeft.

SNIPER

Supergroot

Gelukkig lijdt dat gestuntel niet teveel af van de hoofdrolspeler in deze game, en dat is toch echt de stealthy snipe-gameplay. En die heeft in dit deel een flinke upgrade gekregen; de acht supergrote levels blinken uit in de grote hoeveelheid verschillende manieren om je doelen te volbrengen. Je krijgt uiteraard een hoofdmissie die je moet volbrengen, maar daarnaast kun je er ook voor kiezen om aanvullende zaken te regelen voor de geallieerden of voor andere, soms ongemakkelijke, bondgenootschappen. Of dat nou het uitschakelen van een verrader, bewijs verzamelen dat de plaatselijke priester niet helemaal okay is, of een wagenpark met gepantserde voertuigen uitschakelen is, het is een toffe afwisseling en maakt volledig gebruik van de immense omgevingen waarin je wordt losgelaten. Je zult daarom ook niet snel door de levels heen lopen; het kostte mij regelmatig meer dan twee uur om het hoofddoel te behalen, vaak omdat ik eerst ook alle optionele doelen wilde halen.

GROOT

Zoveel mogelijkheden

De levels zijn dus enorm, en afwisselend in opzet. Zo begin je in het eerste level op het Italiaanse platteland, met boerderijen, schuurtjes, akkers en slingerweggetjes, terwijl je op andere momenten weer ronddoolt in een groot havengebied, moet infiltreren in een grote nazi-bunker, of een toeristisch Italiaans dorpje moet ontdoen van die vieze gluiperds. Je krijgt daarbij de beschikking over een sniper rifle, maar je kunt ook scheutig gebruik maken van vele boobytraps die je onderweg vindt in kratten of op de lijken van dooie fascisten. In het begin maakte ik amper gebruik van die boobytraps, maar ik begon ze gedurende de game vorderde steeds meer te gebruiken, en verzon steeds ingewikkeldere manieren om die varkens een poets te bakken. Zo stapte een na zorgvuldige voorbereiding een soldaat op m'n mijn, renden zijn geschrokken collega's daardoor in een andere val die ik had neergelegd, en tijdens de explosie die volgde, kon ik met mijn sniper een halve kilometer verderop afrekenen met een andere dwaas. Niemand die in dat schot al dat tumult kon horen.

MOGELIJKHEDEN

Plannen en aanpassen

Door de schaal is het een must om je omgeving uitgebreid te verkennen voordat je actie onderneemt, en je aanvallen zorgvuldig te plannen en voor te bereiden. Je zult dus meer dan eens met een verrekijker in de bosjes liggen om vijanden te taggen en strategische plaatsen te ontdekken of andere weggetjes om je doel te bereiken. Want er zijn talloze weggetjes om je doel te bereiken, zoveel zelfs, dat ik soms pas op m'n weg naar exfiltratie meerdere extra routes ontdekte. En zo vond ik regelmatig iets wat niet helemaal op de route lag, maar wat ik handig kon gebruiken, zoals een generator die ik kon saboteren waardoor hij lawaai maakte en ik m'n schot kon maskeren, geluiddempende ammo, of een luidende kerkklok die genoeg lawaai maakte om me te helpen het slechtere werk Gods om zeep te helpen. Het maakte mijn 'werk' afwisselend en vol met verrassingen die me dwongen om mijn plan lichtelijk aan te passen of compleet om te gooien. Ook als mijn geduld voor complete stealth een beetje op begon te raken, was het nog steeds prima mogelijk om het level te behalen, al was het soms wel iets té makkelijk. Zo komt de AI af en toe wel heel dom één voor één de hoek om stormen, zodat ik ze stuk voor stuk met m'n mes kon afmaken en na een paar minuten een bultje nazi's naast me had liggen. Bovendien heeft lijken opbergen echt geen enkele zin, het levert weinig extra gezeik op als je het laat.

PLANNEN

Killcam

De X-Ray Killcam is niet voor niets dé feature van de Sniper Elite-reeks, en het is dit, wat de game net effe dat zetje van vermakelijk naar dikke lol geeft. Het is een onwijze kick – zeker op de wat hogere moeilijkheidsgraden – om je kogel van een hondsverre afstand in de oogkas van een officier te zien belanden. Je moet daarbij rekening houden met wind, het vallen van de kogels, je hartslag en het effect op het bewegen van je loop. Als je de kogel daarna in vol ornaat en slow motion het lichaam van de bad guy binnen ziet dringen, is dat niets minder dan het vereren van je welgemikte awesomeness. Ik moet daarbij wel zeggen dat in vergelijking met de impact die je voelt bij de killcams, het redelijk teleurstellend is om te zien wat er gebeurt als je het borstbeen van de nazi aan gort schiet. Niks. En met de nazi gebeurt ook niets, die krabbelt op en knalt weer verder. Iemand z'n arm eraf schieten kan ook niet en ook de knieschijven zijn redelijk kogelvrij. Ook teleurstellend: het is moeilijker om de ballen te raken dan in de vorige game.

KILLCAM

Multiplayer

Een groot pluspunt is de multiplayer, die meer opties, betere maps en een heerlijke co-op modus biedt. Ik heb me uitstekend vermaakt met deze modi, en het is qua maps en opties een grote vooruitgang van het vorige deel. Een nadeel van reviewen is dat ik pas één keer echt een toffe co-op ervaring had, omdat mijn vrienden de game nog niet hebben en sommige lui echt te dwaas voor woorden zijn. Maar in zo'n gigantische omgeving je schoten en traps op elkaar afstemmen en de nazi's helemaal gek maken, is iets wat je gewoon wíl spelen. En zo perst Rebellion er een deel uit die op alle vlakken zijn voorgangers overtreft (al is de wapen-customization wel weg), maar de volgende keer zal het er technisch ook op vooruit moeten, want die engine heeft echt wel een upgrade nodig.

Conclusie 

SCORE: 81
Ook al is de uitwerking van het verhaal matig, de gameplay staat als een huis en is een grote stap vooruit in grootte en afwisseling. De omgevingen zijn fraaier en geven in combinatie met je uitrusting meer opties en mogelijkheden om te spelen met je vijanden. Daarnaast is de multiplayer sterk verbeterd en echt een aanvulling op het al lijvige singleplayer pakket.
Ook al is de uitwerking van het verhaal matig, de gameplay staat als een huis en is een grote stap vooruit in grootte en afwisseling. De omgevingen zijn fraaier en geven in combinatie met je uitrusting meer opties en mogelijkheden om te spelen met je vijanden. Daarnaast is de multiplayer sterk verbeterd en echt een aanvulling op het al lijvige singleplayer pakket.

REACTIES (20) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord