Grand Theft Auto: Vice City - review 

Grand Theft Auto: Vice City - review 2013-06-26T13:10:13
Van GTA Vice City op de PS2 gingen vele miljoenen exemplaren over de toonbank. Rockstar brengt die game nu naar PC en zal ongetwijfeld opnieuw de top van alle verkooplijsten bereiken.

Het is een warme namiddag. De zon staat nog hoog en sexy dames op rollerskates vormen een aantrekkelijk schouwspel op de boulevard. Hetgeen meteen weer verstoord wordt door een veel te dikke, op leeftijd zijnde vrouw die het nodig vond zichzelf in een te krappe bikini te hijsen. Vetkwab alarm, zullen we maar zeggen.

Ik loop een eindje langs het strand en zie hoog boven me een vliegtuig naar een ver oord vliegen. De streep rook lost langzaam op achter de staart van het stalen monster.

Ik sprint een stukje en loop daarbij per ongeluk tegen een patserig type in een roze blazer aan die probeert een drietal zongebruinde babes te imponeren. Hij scheldt me uit voor rotte vis, maar ik reageer niet. Mijn oog is namelijk gevallen op een mooie blauwe Jeep die relaxed voorbij snort.

Hij stopt op de hoek en ik ren naar het portier van de bestuurder. Ik sleur de verbaasde man vanachter zijn stuur op straat, geef hem een trap in zijn kruis en scheur weg. Mensen schreeuwen, automobilisten toeteren. Het maakt me niet uit. Ik plankgas door de straten met aan de zijkant gebouwen en hotels in fraai art deco stijl. Ik draai aan de radio want die vreselijke Spandeau Ballet muziek begint me de keel uit te hangen.

PC

Dan zie ik een schans voor een muurtje en komt de stuntman in me naar boven. Ik geef extra gas en met een imposante sprong vlieg ik door de lucht. Mijn landing is wat minder majestueus. Ik land midden in een motorbende en plet daarbij de nodige lichamen. Het is een bloederige troep en een paar bikers trekken briesend hun guns.

Ik scheur weg maar mijn wagen rookt als een schoorsteen. Als ik te lang blijf doorrijden met deze tikkende tijdbom kon het wel eens snel afgelopen zijn.

Al rijdend jump ik uit de wagen die zich in een muur boort. Dit trekt uiteraard de aandacht van de politie die met loeiende sirenes achter me aan komt. Ik trek een pizzakoerier van zijn scooter en speer weg.

Via smalle steegjes ontkom ik. Ik hou me even gedeisd en doe net of ik een pizzakoerier ben. Ik breng een paar pizzaatjes rond en verdien een stapel dollars. Dat werd tijd want nu kan ik eindelijk een wapen kopen.

Een honkbalknuppel en een shotgun rijker, steel ik een geparkeerde auto. Ik rij langs de boulevard. Hé, is dat niet die patser die me eerder voor rotte vis uitmaakte? Een mooi moment om mijn shotgun te testen...

Vrijheid

Het fragment hierboven is geen bizarre droom of een scène uit een film, maar een verslag van mijn eerste momenten in het jullie vast niet onbekende spelletje GTA: Vice City. Alleen deze keer betreft het de kakelverse PC-versie.

Ik ga jullie niet vervelen met het oplepelen van alle wapens die je kunt stelen en welke guns je allemaal krijgt. Dat zoek je zelf maar uit of je leest Boris z'n review van de PS2-versie er nog maar een keer op na (PU12 - 2002).

Wat ik jullie wél duidelijk wil maken, is waarom GTA: Vice City ook op de PC verplichte aanschaf is voor iedere gamer die zichzelf series neemt. Het in de eerste alinea geschetste is namelijk slechts het topje van de ijsberg van de gameplay die deze overweldigende game te bieden heeft.

pc

Ik heb nog geen missie gespeeld, geen opdracht uitgevoerd… en het spel laat je gewoon je eigen ding doen, net waar je zin in hebt; een unicum in de game-industrie. Steeds als ik een spel voor de eerste keer speel, is het eerste wat ik doe alles uitproberen. Kijken hoe alles werkt, de controls checken, op knopjes drukken, in een afgrond springen, in het wilde weg knallen… kortom de feel van de game onder de knie krijgen en de grenzen van het geboden universum opzoeken. Maar helaas word je negen van de tien keer bij een game direct gedirigeerd wat te doen.

Niets van dit alles in GTA: Vice City. Je doet wat je wilt, wanneer je wilt. Naast de missies - die je netjes op rij kunt uitvoeren - heb je de luxe om je eigen weg te gaan.

Deze tweeledige structuur is misschien wel de sterkste pijler van GTA: Vice City. Als je wilt, kun je de hele game alleen maar stunts uitvoeren. Of je speelt in een keer alle missies achter elkaar en je laat het taxietje rijden of politietje spelen links liggen. Het kan allemaal...

Geweld(dad)ig

"GTA Vice City is gewelddadig en daarom is het zo populair!", zegt de moraalridder. Postal 2 is ook gewelddadig en de laatste Carmageddon game ook, zeg ik. En daar gingen er echt geen miljoenen van over de toonbank.

Het universum waarin je in de huid kruipt van Tommy Vercetti, die zich langzaam opwerkt in de drugsscene van Vice City en steeds meer controle over de stad krijgt, klopt van a tot z. Over alles is nagedacht en zelfs het meest gewelddadige wapen heeft een specifieke functie.

De sluipschutter gun is natuurlijk suprfun. Beklim een verhoging en schiet mensen van grote afstand hun kop van de romp. Maar met de snipergun kun je meer, bijvoorbeeld banden van auto's lek knallen waardoor rivaliserende criminelen niet kunnen ontsnappen. Daarnaast zijn er meerdere missies die je specifiek laten snipen… en dat zijn zonder meer de leukste die je tegenkomt.

Zo is het ook met de voertuigen. Dat je in speedboten kunt racen, op motors mag stunten en in helikopter de immense stad vanuit de lucht beziet, is natuurlijk fantastisch, maar het is er niet zo maar in gestopt. Deze voertuigen zijn slim ingebed in de missies die samen een filmische verhaallijn vertellen. Een verhaal dat zich ontvouwt als een waanzinnige misdaadfilm.

PC

Ondernemer

Vice City kent zogezegd vele soorten gameplay. De vrije run, race, rag en ravage kant, de missies die je uitvoert voor je bazen, de minigames en dan zijn er ook nog de Property missies.

Als je genoeg geld bij elkaar hebt, kun je een zaak kopen, bijvoorbeeld een taxicentrale. Eenmaal in het bezit van zo'n tent, openen zich automatisch een aantal taxi-missies die afwijken van de minigame taxi-missies die je doet als een taxi hebt gejat.

Als je alle specifieke missies hebt gedaan, gaat deze tent geld voor je verdienen. Af en toe langsrijden en je geld ophalen is dan alles wat je hoeft te doen.

Je moet je eigendommen overigens wel beschermen want er zijn altijd types die een graantje willen meepikken of amok komen maken. Je kunt diverse zaken kopen zoals bijvoorbeeld een autodealer, een filmstudio of de Malibu Club.

Scarface & Co

Dat voor GTA Vice City Scarface en Miami Vice model hebben gestaan, ziet zelfs mijn blinde overbuurman nog, maar ook subtiele hints naar andere films zijn volop aanwezig. Je dubieuze advocaat bijvoorbeeld, lijkt niet geheel toevallig op Sean Penn uit Carlito's Way.

Hiermee is een van de grootste klachten van GTA III aangepakt. Sommige spelers misten daar een doel en je karakter was een sprakeloze antiheld die vrij autonoom door de stad heen chaos veroorzaakte.

Door de sterke verhaallijn, de inbreng van een trits acteurs voor de voiceacting en de nadrukkelijker op de voorgrond tredende Tommy Vercetti, gaat jouw karkater veel meer leven.

Ook running gags en de voortdurend vloekende en voorwerpen kapot schietende drugsbaas Ricardo Diaz kenmerken de humor en de attitude van dit spel.

Vice City plus

Maar hoe zit het nu met deze versie? Kan de game die al zo goed was, nog beter worden?

Yep, de PC is een krachtiger stuk hardware en daar heeft Rockstar van geprofiteerd. De mannen hebben hun roots niet voor niets bij de PC games liggen (GTA en GTA II) en daarom speelt Vice City ook onder Windows heerlijk.

Je kunt nog steeds racen met een gamepad, maar te voet en al schietend is de muis-keyboard combinatie een verademing. Het richten gaat accuraat en vooral de snipermissies kun je met meer souplesse uitvoeren dan op de PS 2.

Natuurlijk zijn de zaken in de grafische afdeling behoorlijk opgeschroefd. Alle texturen zijn opnieuw gedaan, komen in 32 bit en het spel speelt in de hoogste resolutie (1600 x 1200? Geen probleem).

Ook de sound is beter. De audio is enhanced en ondersteund EAX 3.0 voor fraaie soundeffects.

Geinig is de replay functie. Op ieder gewenst moment kun je de laatste dertig seconden van de game nog eens terugzien en eventueel mailen naar een van je maten. Om te showen wat voor bizarre actie je nu weer hebt uitgevoerd.

En als je een beetje technisch bent, kun je zelfs je eigen player-skins en kleding ontwerpen. Rockstar ondersteunt deze optie niet officieel, maar laat het wel toe.

Het belangrijkste is dat Vice City nergens als een PS2 poort aanvoelt. Rockstar heeft dan ook dik een half jaar gehad om de game over te zetten, als ze er al niet tijdens de ontwikkeling van de PS2 versie aan begonnen waren.

Geen multiplayer

Grootste minpunt is natuurlijk het ontbreken van multiplayer. Deze game schreeuwt om multiplayer! Waarschijnlijk zal dit wel dichtgetimmerd zijn door Sony die ongetwijfeld de exclusieve feature wil bewaren voor GTA 4 of 5.

Het doet niets af aan de enorme aantrekkingkracht van het spel dat zijn weg naar de PC gamers wel zal vinden, maar multiplayer had nog zoveel meer kunnen doen voor de nagenoeg onaantastbare status van de GTA-serie (en dan was het cijfer nóg hoger geweest).

Conclusie 

SCORE: 95
Voor nu krijg je een briljante, waanzinnig leuke singleplayer experience met schier oneindige gameplay, en dat is ook heel wat waard…
Voor nu krijg je een briljante, waanzinnig leuke singleplayer experience met schier oneindige gameplay, en dat is ook heel wat waard…

REACTIES (1) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord