De vetste pokémon-fighter nu ook op de Switch -Pokkén Tournament DX Review  

Pokkén Tournament DX Review 2017-10-19T13:57:17
Ja, sure: dit is in feite dezelfde game als Pokkén Tournament op de Wii U. Maar aangezien die game uitstekend was en bijna niemand een Wii U had, heeft deze Switch-versie veel meer bestaansrecht dan je wellicht zou denken.

Pokkén Tournament kwam anderhalf jaar geleden uit op de Wii U en werd verkocht als zijnde ‘Tekken, maar dan met Pokémon-personages’. Tot mijn verbazing bleek die beschrijving echter nauwelijks op te gaan, want het eindproduct was veel unieker dan dat. Dit komt onder andere omdat de gevechten in Pokkén Tournament continu tussen twee camerastandpunten (en dus gameplay-stijlen) schakelen: het volledige driedimensionale Field Mode en het traditionelere Duel Mode, waarbij je de vechters vanaf de zijkant bekijkt. Eigenlijk schakel je dus continu tussen twee compleet verschillende, goed uitgewerkte vechtgames (een Power Stone-kloon en een Tekken-kloon) en dat in zichzelf is al heel erg dope.
    

Rammen

Elk potje begint in Field Mode, en daarin heb je veel bewegingsvrijheid en zit er ook meer afstand tussen jou en je tegenstander. In dit perspectief zul je dus voornamelijk met projectielen in de weer zijn om op veilige wijze wat schade te berokkenen, totdat de afstand tussen jullie twee dusdanig klein is dat er écht gevochten moet worden. Weet je je tegenstander dan goed hard te raken, dan schakelt de game naar Duel Mode, waar je op traditionelere, ‘2D’ wijze zult matten en daadwerkelijk zult kunnen grijpen en comboën, enzo. Ja, het is dus de bedoeling dat je de vijand zo hard op z’n muil ramt dat de game er een dimensie door verliest. Lekker. Overigens zijn sommige Pokémon overduidelijk beter in de ene modus dan in de andere; zo zijn de ‘technische’ Pokémon (zoals Gengar) meestal beter in Field Mode dan de ‘krachtige’, zoals Charizard. (De overige twee categorieën zijn Standaard en Snelheid, trouwens.)

Rammen

Motivatie

Maar alles wat ik zojuist genoemd heb, was ook al van toepassing op het origineel uit 2016, en jullie willen weten of deze DX-versie nog wat nieuws toevoegt, natuurlijk. Nou, dat doet het gelukkig zeker. De beste toevoeging vind ik persoonlijk de nieuwe Team Battle-modus, waarin je niet één maar drie Pokémon meeneemt naar het strijdveld. Niet alleen zorgt dit voor langere en spannendere potjes, maar het motiveert je ook om met wat meer personages te leren spelen. De modus had nog beter uitgewerkt kunnen worden (je kunt je drie Pokémon niet halverwege de match in- en uittaggen, bijvoorbeeld; je moet wachten tot er één verslagen is voordat je met een ander mag vechten) maar zelfs in deze simpele staat is deze modus uiterst welkom. Ook zeer gewaardeerd zijn de Daily Challenges, waarbij je een gevecht moet winnen met vooraf bepaalde personages, assist-personages en regels. Ook deze modus zorgt ervoor dat je met andere Pokémon speelt dan je zelf uitgekozen zou hebben, en dat is altijd nice.

   

Anime-flashy

Voor de meeste gamers zullen de nieuwe Pokémon echter de grootste attractie zijn. Pokkén Tournament had zestien verschillende Pokémon tot z’n beschikking, maar deze DX-versie krikt dat aantal op met vijf volledig nieuwe beesten. Van deze vijf heb ik de humoristische Croagunk en de intimiderende Darkrai niet echt uitvoerig getest, maar Scizor, Empoleon en Decidueye heb ik wél goed aan de tand weten te voelen. Empoleon was een personage naar mijn hart: rechttoe, rechttaan, en hij slaat als een trein, wat gecompenseerd wordt door z’n gebrek aan snelheid en lange recovery-animaties. Moeilijk om goed mee te worden, maar zó bevredigend en interessant! Scizor zal bij de massa echter het populairst zijn van alle nieuwe personages, puur omdat al zijn moves zo prachtig geanimeerd zijn (hij is anime-flashy as f*ck). Tenslotte heb je nog Decidueye — de enige speelbare Pokémon van de nieuwe, zevende generatie — die kan vliegen én pijlen weet te schieten. Het tegenovergestelde van Empoleon, in feite, en totaal niet mijn type personage, maar ik kan het al voor me zien hoe irritant je met deze uil kunt worden. Toffe peren allemaal, in ieder geval.

Empoleon
   

Unlocked

Het is fijn dat deze vijf nieuwe personages ook echt volledig anders wegspelen dan de zestien Pokémon die aan hen vooraf ging, want hierdoor voelt het roster eindelijk compleet. Geen Shadow Mewtwo of Pikachu Libre-praktijken, dus. Ook is er een nieuw level toegevoegd (een strand dat als overduidelijk eerbetoon dient naar Pokémon Sun & Moon) maar goed, da’s niet veel meer dan een leuk extraatje, natuurlijk. Veel belangrijker is het gegeven dat, volledig tegen mijn verwachtingen in, de game nog best spelbaar is met een halve JoyCon-controller! Dit betekent dat je met z’n tweeën de multiplayer kunt spelen op maar één Switch, en dat maakt deze versie toch wel echt superieur aan zijn voorganger. Dat alle content vanaf moment één al unlocked is (inclusief Shadow Mewtwo, waar je voorheen een amiibo-kaart voor nodig had of de singleplayer voor moest uitspelen) draagt ook bij aan het hoge ‘pick up and play’ gehalte van deze DX-versie.

Pokken
   

Eigenzinnig

De enige échte teleurstelling is dat, met uitzondering van de eerder genoemde Daily Challenges, de singleplayer onveranderd is gebleven. De Ferrum League-modus is nog altijd een saaie serie gevechten waar een suf verhaaltje over Shadow Mewtwo in geforceerd is, en die qua moeilijkheid nog minder consistent is dan de emotionele staat van m’n ex. Aangezien ik hier al met enige tegenzin doorheen grindde op de Wii U, was ik hier op de Switch erg snel klaar mee. Dat alle personages toch al unlocked zijn is wat dat betreft een zegen. Nee, Pikachu op z’n pretentieuze bakkes meppen is véél leuker in de multiplayer, zowel offline als in de verrassend stabiele online. En dat geldt natuurlijk voor elke vechtgame, maar hier al helemaal, mede omdat zelfs beginnende spelers nog best een aardig eindje kunnen komen dankzij bijvoorbeeld de vrijheid van Field Mode. Hoe dan ook, Pokkén Tournament DX is een ijzersterke en vooral originele vechtgame; één die ik nu zelfs leuker vind dan het nog eigenzinnigere ARMS. Persoonlijk vind ik ‘m zelfs de moeite waard als je de Wii U-versie al hebt… mits je daadwerkelijk mensen hebt om ’t mee te spelen, tenminste.

Conclusie 

SCORE: 86
Ja, Pokkén Tournament DX is in de essentie precies dezelfde game als de Wii U-titel van anderhalf jaar geleden. Maar de vijf nieuwe personages, de nieuwe modi en de draagbaarheid van de Switch maken dit tot een waardige port, niet in de minste plaats omdat het vechtsysteem zelf ook gewoon heel erg tof is.
Ja, Pokkén Tournament DX is in de essentie precies dezelfde game als de Wii U-titel van anderhalf jaar geleden. Maar de vijf nieuwe personages, de nieuwe modi en de draagbaarheid van de Switch maken dit tot een waardige port, niet in de minste plaats omdat het vechtsysteem zelf ook gewoon heel erg tof is.

REACTIES (5) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord