Pokémon: The Crown Tundra review – Fris 

Pokémon: The Crown Tundra review – Fris 2020-10-26T16:02:01
De winter komt er bijna aan en ook in de Galar-regio van Pokémon Sword en Shield daalt de temperatuur hard. Jacco ging op expeditie in de tweede DLC, The Crown Tundra, voor een avontuur vol legendarische pokémon.

Ik heb een gruwelijke hekel aan kou en slaap de helft van het jaar onder twee dekbedden, maar voor The Crown Tundra maak ik graag een uitzondering. Net als The Isle of Armor betreft het nieuwe gebied een losse open wereld, ditmaal in het verre zuiden van de regio. Ook net als de vorige uitbreiding is het weer een genot om de camera vrij te bewegen tussen andere online spelers en – het allerbelangrijkste – met je eerste pokémon aan je zijde.

Pokémon

Daar houden de vergelijkingen eigenlijk een beetje op, want qua schaal en opzet is The Crown Tundra behoorlijk anders dan de avonturen op het zonnige eiland. Het is een stukje groter, biedt veel meer content en telt een verrassend aantal leuke easter eggs. Het voelt als de hoofdmaaltijd van de uitbreidingspas van Sword en Shield, na een zonnig voorgerecht.

Semi-legendarische avonturen

Voor de uitbreiding heeft Game Freak letterlijk alle legendarische pokémon uit de franchise van stal gehaald, inclusief een aantal nieuwe exemplaren. Bij aankomst word je namelijk hartelijk ontvangen door Peony, die je aan zijn expeditieteam toevoegt. Het doel? Los het mysterie rondom de legendarische pokémon Calyrex op, vind ‘de giganten’ en vang de legendarische vogels. Door de opvallend geinige dialogen van de ultra-Schotse Peony is de presentatie leuk, al is de inhoud wisselvallig.

Zonder iets weg te geven over het verhaal achter Calyrex, bestaat zijn plotlijn vooral uit het praten met personages en het verzamelen van spullen. Los van het pittige eindgevecht heeft het niet veel om het lijf. De andere twee missies geven je meer het gevoel daadwerkelijk op expeditie te zijn, iets wat in de laatste Pokémon-games behoorlijk onderbenut blijft. Her en der zijn tempels met de drie Regi’s en één van de twee nieuwe exemplaren te vinden, waarvoor je een puzzel moet oplossen om ze te kunnen vangen. De puzzels zelf zijn helaas erg eenvoudig– eigenlijk een schande gezien de moeite die we moesten doen om ze in Ruby, Sapphire en Emerald te vangen.

Pokémon

Het tofst zijn de legendarische vogels, Galarian Zapdos, Moltres en Articuno, die fysiek door de wereld vliegen en rennen. Je moet behoorlijk je best doen om die vogelbeesten te pakken te krijgen – Zapdos is een soort Road Runner met peper in z’n reet – maar de vette nieuwe designs zijn de moeite waard. Ik bedoel: Articuno lijkt met zijn futuristische bril rechtstreeks uit de toekomst te komen!

Afleiding

De kracht van The Crown Tundra zit hem niet zozeer in de individuele plotlijnen, maar de som van al deze activiteiten in de wereld. Voor het eerst sinds tijden had ik het gevoel de wijde wereld in te wandelen en allerlei dingen te doen te hebben. Raak afgeleid door een fladderende legendarische vogel, stuit op een Regi-tempel of houd je bezig met een van de andere zijmissies die The Crown Tundra te bieden heeft. De wereld zit namelijk vol met kleine grappige easter eggs en geheimen, die ontmoetingen met legendarische pokémon triggeren als je de juiste zakmonsters bij je hebt of een raadsel goed interpreteert.

Pokémon

De bulk van de content vind je in de coöperatieve Dynamax Adventures, veruit de leukste endgame-optie in de game. In deze boss rush-achtige modus leen je pokémon om constant raids te voeren, om uiteindelijk de legendarische pokémon te bevechten. Leen-pokémon kennen we natuurlijk van de Battle Tower en zijn hier helemaal op hun plaats. Op deze manier wals je namelijk niet direct alle pokémon plat met je shiny level 100 Zeraora, maar doet de game daadwerkelijk een beroep op je kennis van moves, types en abilities. Bovendien worden HP, PP en statuseffecten meegenomen naar de volgende ronde en mag slechts één teamlid tussen raids door wisselen van pokémon. Een legendary als Rayquaza de baas zijn én vangen kan daarom best een uitdaging zijn, laat staan alle legendaries vangen.

Een andere, helaas iets minder boeiende, endgame modus is het Galarian Star Tournament. Dit toernooi brengt je terug naar het stadion van Wydon, waar je een maatje kiest om Double Battles mee te voeren. Het is een fantastische manier om te trainen en wat geld binnen te harken, maar echt anders dan de gebruikelijke Galar League is het niet. Maar hé, na het zien van de Twilight Wings-afleveringen op YouTube is het best leuk om weer even tijd te spenderen met de personages uit Galar.

Pokémon

Een sterk team bouwen is met deze DLC trouwens weer een stukje toegankelijker geworden. Naast fantastische toevoegingen aan de Pokédex – denk aan Dragonite, Nidoking, Garchomp, Metacross en de Hoenn-starters – is er de ability patch. Daarmee verander je de ability van een pokémon naar een hidden ability, wat je een hoop kopzorgen bespaart.

Technisch wankel

Op technisch vlak is de tweede uitbreidingen amper veranderd ten opzichte van The Isle of Armor of de Wild Area. Dat is logisch, maar soms ook best wel spijtig. Nog altijd daalt de framerate drastisch als je de game verbindt met het internet en ram ik mijn voorwiel nog regelmatig per ongeluk in plots verschijnende pokémon. Wellicht is de engine niet gebouwd op zo’n grote wereld vol sneeuwstormen en wezens, of wordt het tijd voor een Switch Pro, maar hopelijk weet Game Freak in de tussentijd de boel iets stabieler te krijgen.

Pokémon

The Crown Tundra is namelijk wel een stap in de goede richting: een open wereld waarin allerlei kleine avonturen te beleven zijn, die bij vlagen nog best uitdagend kunnen zijn. Wie na het relatief korte Isle of Armor twijfelt over de richting die Game Freak inslaat, vindt in The Crown Tundra een royalere uitbreiding die de uitbreidingspas meer waarde geeft.

Conclusie 

SCORE: 78
The Crown Tundra is her en der wisselvallig, maar de hoeveelheid content en de sfeervolle toendra zelf maken het de beste open wereld in de game tot nu toe. De sloot aan legendarische pokémon en coöperatieve Dynamax Adventures geven Sword en Shield daarnaast een welkome hoeveelheid endgame content.
The Crown Tundra is her en der wisselvallig, maar de hoeveelheid content en de sfeervolle toendra zelf maken het de beste open wereld in de game tot nu toe. De sloot aan legendarische pokémon en coöperatieve Dynamax Adventures geven Sword en Shield daarnaast een welkome hoeveelheid endgame content.

REACTIES (8) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord