Outriders Review (Xbox Series X) – Mist een eigen smoel 

Outriders Review (Xbox Series X) – Mist een eigen smoel 2021-04-09T02:23:20
Outriders lijkt op Gears of War, Lost Planet en Mass Effect. Wouter ziet er eveneens wel wat Remnant: From the Ashes in, en de Destiny-invloeden zijn talloos! Het heeft zelfs wat weg van Apex Legends en Fallout als je goed kijkt… Maar wat Outriders niet heeft, is een unieke, eígen smoel.

Ontwikkelaar People Can Fly zie ik nog steeds als de kroonprins van Epic Games, hoewel de studio al sinds 2015 niet meer door het leven gaat als Epic Games Poland. Toen de Poolse dev in 2007 deels opgekocht werd door Epic, ontwikkelden ze ‘Oorah’-spellen die precies dezelfde Yankee Space Marine-vibe hebben als Gears of War, zoals het fijne Bulletstorm. People Can Fly heeft zelfs een Gears of War-prequel gemaakt, genaamd Judgment, waar ik destijds in 2013 echt heel goed op ging. Maar kleine kroonprinsjes worden grote koningen, en onder Square-Enix is het nu tijd voor de vliegende, Poolse piepels om op hun eigen benen te staan. Is Outriders de game waarmee ze een geheel nieuwe kroon op hun knar verdienen?
 

Doe de Epic-stijl

Het is duidelijk dat bovengenoemde Epic-stijl nog steeds invloed heeft op People Can Fly, daarvoor hoef je eigenlijk alleen maar één blik op Outriders te werpen. Het is een cover-based third-person shooter wiens overbekende en strakke besturing meteen in je vingers glijdt als je Gears of War of Uncharted hebt gespeeld. De dodge roll, het aantal wapens waar je tussen kan wisselen, de manier waarop je over cover heen springt: iedereen die weleens in de derde persoon achter een muurtje heeft geschuild, kent dit. De besturing stelt dan ook nauwelijks teleur, hoewel het zo nu en dan voorkomt dat ik vastzit tussen een stel vijanden en een hard object en de roll plotseling weigert.

Technomancer combat

Het verschil in Outriders zit hem echter in de superkrachten die je tot je beschikking krijgt, verdeeld over vier verschillende klassen. Er is een tank genaamd de Devastator, ik speelde zelf vooral met de engineer-achtige Technomancer, de Trickster is een soort rogue en de Pyromancer kan je vergelijken met een vuur smijtende magiër. Hun vuur-, ijs-, aarde- en tijd-manipulerende powers zijn een fijne aanvulling op het schieten met shotguns, sniperrifles, revolvers en machinegeweren, en geven je een prima gevoel van macht. Ik werd bijvoorbeeld wel blij van mijn Technomancer z’n turret, die ook vijanden bevriest, of de raketwerper die met een druk op haar schouder verschijnt. Je bent lang geen Superman - of in het geval van mijn op gadgets gebaseerde class: verre van een Batman - maar je kan wel een oké potje superen.
 

Dat kan afwisselender

De powers in Outriders zijn zeker geen overbodige luxe. Net zoals bezig zijn met de flinke skill trees van elke class, het rommelen met loot en het customizen van je personage overigens. Zonder al deze dingen, en nu ga ik even heel lomp zijn, zou deze game namelijk echt doodfuckingsaai zijn. Niet dat de gunplay slecht is hoor, verre van, maar er zijn verschillende redenen waarom het ook niet verschrikkelijk boeiend is. Dat komt ten eerste door de manier waarop de meeste gevechten opgezet zijn in de campaign van Outriders, want daar zit bizar weinig afwisseling in. Vooral bij menselijke vijanden kan je de volgorde van golven tegenstanders die je op je afkomen zo goed als voorspellen. Oh ja, nu komen er een stel close-range mêleedwazen aanrennen, ennnnnnnnnn nú komt er een tussenbaas-achtige Captain aan wandelen! Jawel!

class devastator

De tweede dooddoener van de actie zijn, ironisch genoeg, de vijanden. Hoewel Outriders best wel wat goede ideeën qua verhaal en opzet heeft, is het kanonnenvoer dat je voor je vizier krijgt vaak echt breinverslappend inwisselbaar. We hebben het over het meest generieke knalvoer denkbaar, zoals simpele ‘Riflemen’, ‘Flamers’ en ‘Marksmen’, terwijl het qua alientuig neerkomt op ontploffende spinnen met de extreem onoriginele naam ‘Spiderlings’ of vogels die natuurlijk ‘Schreechers’ zijn genoemd, want waarom zou je moeilijk doen. Niet alleen qua uiterlijk en naam zijn deze vijanden dertien in een dozijn, ook qua gedrag doen ze niets wat je nog nooit eerder hebt gezien. Het is dat er af en toe nog een beeldvullende eindbaas tussendoor komt om de eentonigheid te doorbreken, want anders had ik deze game al twaalf keer gapend uitgezet.

Wat ook niet meehelpt is de muziek, want die lijkt te bestaan uit een aaneenschakeling van Epische Clichés. De verantwoordelijke componist, Inon Zur, heeft geen onverdienstelijke staat van, eh… dienst, maar de soundtrack van Outriders is niet zijn beste werk. Mijn oren nemen het me nog steeds kwalijk dat ik ze zo lang heb laten blootgesteld aan de intens kazige eindbaas-track van de Molten Acari.

Molten-acari, super spiderling 

Weer een Anthem?

Weet je waar Outriders ook op lijkt? Schrik niet, maar het heeft ergens wel iets weg van Anthem. Net zoals de grootste faal van BioWare hinkt deze game namelijk flink op twee gedachten, op meerdere basisconcepten waardoor het een ietwat verwarrend geheel wordt. Outriders is namelijk pertinent niet een liveservicegame zoals bijvoorbeeld Destiny 2, daar hebben de makers flink op gehamerd. Het is een compleet product vanaf de launch, een volledige singleplayer-looter-shooter waar achteraf geen content aan wordt toegevoegd en die geen zaken achter een paywall kent. Aan de andere kant is het wel een ‘always online-titel’, ben je daarom afhankelijk van de vaak instabiele servers en kan je niet pauzeren. Maar er staat wel endgamecontent op je te wachten na de campaign! WTF wil je zijn, Outriders?!

Waarom Outriders per se online moet zijn met z’n bakkes, dat is mij een grote vraag. Ja, co-op is een belangrijk element van deze lootshooter, en spelen met vrienden (ondanks de vier classes kan je maximaal met z’n drieën in een team) maakt Outriders ook een stuk leuker, maar dat is geen reden om een internetverbinding te verplichten. In principe zou ik vrede hebben met het systeem, ware het niet dat ik meerdere keren van de servers ge-yeet ben. Zelfs een keer toen ik in de tweede fase van de eerder genoemde Molten Acari-eindbaas zat, een gevecht dat ik al meerdere keren verloren had en waar ik al niet bijzonder veel van genoot. Dus toen ik die door contactverlies met de servers nóg een keer opnieuw moest beginnen… ik kan je vertellen dat kinders over de hele wereld een stukje van hun ziel verloren door al het gevloek dat ik op dat moment uitkraamde.

triootje 

PCF gaat niet GaaS

Okay, Outriders is dus géén ‘Game as a Service’, maar wel een singleplayer-avontuur dat je verplicht stelt online te zijn en endgame content biedt. Wat betreft die campaign en wat je daarna voorgeschoteld krijgt, dat is meer dan prima. Het verhaal, over de mensheid die de aarde ontvlucht naar een potentieel paradijs, om eenmaal aangekomen op deze planeet alleen maar oorlog en ellende aan te treffen, heeft best een sterk concept. Helaas, ondanks de aardige voice acting, soms leuke personages en prima ideeën, weet het toch niet de hele rit te boeien. Helemáál niet als je met vrienden speelt trouwens, want wie heeft er nou zin om met gamematen naar cutscenes te kijken?

Ook de endgame gaat je waarschijnlijk niet lang vasthouden, want al gauw worden de Firefight-achtige Expeditions bijzonder repetitief en was het mij al rap onduidelijk waarom ik het überhaupt aan het spelen was. Om nóg moeilijkere missies vrij te spelen? Tja, dat is toch echt niet genoeg motivatie. En dit algehele gebrek aan motivatie zorgde ervoor dat ik Outriders vrij snel zat was. De studio die ooit bekendstond als Epic Games Poland heeft met deze game niet een koningskroon verdiend wat mij betreft. Ze moeten nog steeds hun knie buigen voor hun voormalig vorst Epic Games. En weet je wat? Daar hoeven ze zich helemaal niet voor te schamen, want dat doet zo’n beetje de hele game-industrie.  

Outriders is nu uit voor PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X en S, Stadia en pc

Conclusie 

SCORE: 64
Outriders doet een halfdappere poging meer te zijn dan een simpele third-person shooter, maar is minder interessant dan de vele andere games waar het op lijkt. Borderlands 3 bijvoorbeeld is een betere lootshooter, Destiny 2 biedt een meer solide power trip, Deep Rock Galactic is een leukere co-op ervaring en Gears 5 is een boeiender singleplayer-avontuur. Er is dus weinig reden te verzinnen om Outriders te spelen, behalve dan als je Game Pass en uurtjes over hebt!
Outriders doet een halfdappere poging meer te zijn dan een simpele third-person shooter, maar is minder interessant dan de vele andere games waar het op lijkt. Borderlands 3 bijvoorbeeld is een betere lootshooter, Destiny 2 biedt een meer solide power trip, Deep Rock Galactic is een leukere co-op ervaring en Gears 5 is een boeiender singleplayer-avontuur. Er is dus weinig reden te verzinnen om Outriders te spelen, behalve dan als je Game Pass en uurtjes over hebt!

REACTIES (23) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord