Okamiden 

Okamiden 2012-09-17T13:14:08
Waarom is Okami eigenlijk niet een van de grote sterren aan het beeldspellenfirmament? Waarom schittert die titel niet tussen supersterren als Zelda en Final Fantasy? Is het een gebrek aan kwaliteit? Jurjen vermoedt van niet. Hij denkt dat het met timing te maken heeft. Slechte timing.

De eerste Okami verscheen op 9 februari 2007 voor de PS2. Terwijl elke PlayStation gamer toen vol was van de PS3 die een maandje later zou verschijnen. Een maand geleden verscheen de sequel Okamiden voor de Nintendo DS. Terwijl iedere portable-minded Nintendo gamer in deze periode natuurlijk vol is van de 3DS die een weekje na Okamiden in de winkels verscheen.

Het helpt ook niet dat het spel nauwelijks verkrijgbaar is. Ik viste een paar keer achter het net in Haarlem en Amsterdam, maar kreeg na een telefoontje en een dolle fietsrit naar de Game Mania in Assen uiteindelijk toch mijn eigen exemplaar van Okamiden in handen. Ze hadden twee exemplaren binnen gekregen, dit was de laatste. Ik hield het doosje in handen en kon het nauwelijks geloven: het was ‘m echt, Okamiden. Ik begon aan het spel in jubelstemming.

Beste Zelda kloon ooit

Moet jij nu ook gaan speuren naar Okamiden? Eigenlijk wel. Zeker als je van Zelda spellen houdt en nog nooit van Okami had gehoord. Okami is namelijk de beste Zelda kloon ooit gemaakt, en Okamiden levert meer van hetzelfde.

Je bestuurt een combinatie van een wolfje en het jongetje op zijn rug. Je reist over de wereld om heilige dingen te verzamelen, en krijgt spelenderwijs wapens en voorwerpen in handen die je helpen nieuwe delen van die wereld te bereiken. Je bezoekt dorpjes en lost de problemen van de bewoners op. Je moet de wereld genezen van een duister kwaad. Als Zelda liefhebber zal dit je allemaal bekend, misschien wat al te bekend, in de oren klinken. Maar vrees niet, want Okami en Okamiden voegen hier genoeg eigen elementen aan toe.

Hemels penseel

Het belangrijkste punt waarmee Okami(den) zich van Zelda onderscheidt, is het hemelse penseel.In Okamiden kun je met een druk op de R-knop de spelwereld veranderen in een stilstaand plaatje, waarna je er met de stylus op kunt tekenen.

Daarmee wordt die stylus dus eigenlijk je hemelse penseel en de wereld je canvas.
Je tekent met de stylus een rondje om de kale kruin van een boom om er bloemen in laten groeien, of trekt een streep door een projectiel dat een vijand naar je werpt om dit terug te kaatsen. Spelenderwijs komen steeds meer van dat soort tekenkrachten beschikbaar. Nieuw in Okamiden is de mogelijkheid om een route te tekenen waarlangs het jongetje gaat lopen. Toch weer een element dat je uit Zelda kent, als je tenminste de DS-Zelda’s hebt gespeeld.

Japanse folklore
Anders dan Zelda is de wereld van Okamiden niet gebaseerd op middeleeuwse Europese sprookjes, maar op Japanse folklore. De wereld zelf lijkt wel geschilderd met van die vlotte penseelstreken die we kennen uit de Japanse kalligrafie.

De achtergrondmuziek wordt verzorgd door - in mijn Westerse oren - Japans klinkende fluiten en pauken. Het verhaal en veel van de personages zijn onttrokken aan de Japanse mythologie. Dorpsbewoners bakken rijstkoekjes. Om een wachter te kunnen passeren moet je hem dronken voeren met sake.

Je gaat bijna denken dat het spel is gemaakt door Westerlingen die eens een boek over Japan hebben gelezen, maar het is toch echt een spel van Japanse makelij. Het voelt een beetje als een Nederlands spel waarin de hoofdpersoon op klompen over de dijk loopt om tulpen te zoeken. Ik vind het wel grappig. Het is weer eens iets anders.

Weinig nieuws
Zei ik: ‘het is weer eens iets anders’? Excuses, dat was niet de bedoeling. Want de voornaamste reden dat ik Okamiden minder jubelend afsloot dan ik eraan begon, is dat het spel te veel op de voorganger lijkt. Zo’n tachtig procent van de omgevingen, vijanden en opdrachten in Okamiden heb je al gezien als je Okami hebt gespeeld.

Toch is het geen port maar een heel nieuw spel. Het verhaal wil dat je met de kinderen van de hoofdrolspelers in dezelfde wereld op avontuur gaat.Maar dat sprankelende gevoel toen ik kennis nam van de eerste Okami, toen ik ontdekte wat er met dat hemelse penseel allemaal mogelijk was, dat voelde ik niet meer zo, tijdens het spelen van Okamiden. Ik had het allemaal wel eens beleefd, en eigenlijk meer nieuws verwacht. Zoals je in een nieuwe Zelda steevast weer heel nieuwe dingen kunt beleven.

Voor de 3DS
In dat opzicht is het eigenlijk wel mooi dat Okami nooit zo populair is geworden. Grote kans dat je die game nooit gespeeld hebt, en dan raak je ongetwijfeld betoverd en overweldigd door wat er in Okamiden allemaal mogelijk is. Sowieso is het spel een technisch kunststukje, je vraagt je af hoe die oude DS die enorme wereld zo fraai en soepel bewegend in beeld kan brengen.

Dus speur ‘m op en ga ‘m spelen, dat stevige aftreksel van de beste Zelda kloon ooit.
Wel denk ik stiekem: hadden ze ‘m maar voor de 3DS gemaakt. Dus diezelfde wereld, maar dan nog mooier, en toch weer verser voelend door het 3D-effect. Okamiden zou voor de 3DS sowieso de grootste, mooiste en diepste game in de lanceringsperiode zijn geweest. Jezus ja, hadden ze ‘m maar voor de 3DS gemaakt. Dát zou nog eens goede timing zijn geweest!

Conclusie
Okamiden levert alles wat leuk was aan Okami en voegt daar eigenlijk niet zoveel aan toe. Dat is teleurstellend als je wat nieuws had verwacht, maar als uitgebreide port of remake beschouwd, is het allemaal best te pruimen. Zeker als je tot voor kort dacht dat Okami een rijstgerecht was.

REACTIES (0) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord