Mortal Kombat review 

Mortal Kombat was voor hardcore fightgamers een beetje wat Skrillex nu is voor fans van dubstep: uiterst vermakelijk en populair maar ook oppervlakkig en gehaat. Toen de serie vorig jaar echter een erg succesvolle reboot kreeg, waren zelfs de meest elitaire fans van het genre onder de indruk. Mortal Kombat was namelijk teruggegaan naar de 2D-roots, met een vernieuwd vechtsysteem dat zowel toegankelijk als diepgaand was, én het bevatte een singleplayer die zo achterlijk goed was dat het een compleet nieuwe maatstaaf creëerde voor het genre.

De snelle, vloeiende, Street Fighter-achtige gameplay speelde lekkerder weg dan ooit, en kreeg alle aandacht die het verdiende in de enorm veelzijdige Challenge Tower. In deze modus moest de speler driehonderd uitdagingen zien te klaren, die allemaal een originele of hilarische twist gaven aan de overbekende fighter-gameplay. Het was de meest verslavende extra mode ooit gezien in een vechtgame, en daar is geen woord van overdreven.

Belachelijk
Misschien nog wel indrukwekkender was de hilarische en behoorlijk uitgebreide Story mode, waarin het verhaal van de oude Mortal Kombat trilogie opnieuw werd verteld met toffe tussenfilmpjes en intense gevechten. Het bewees dat een competitieve vechtgame veel meer te bieden kon hebben aan de eenzame speler dan slechts een Arcade mode waarin een rits saaie gevechten afgewerkt dient te worden.

Het schudde heel het genre wakker, en alleen al daarvoor verdiende Mortal Kombat een Nobelprijs. En oh ja, het had die brute X-Ray-superaanvallen. En lekkere wijven met dikke tieten. En overdreven veel bloed en geweld. En ninja’s in achterlijke outfits. Excellent. Mortal Kombat was misschien geen Street Fighter, maar verdomme, wat was het toch belachelijk leuk allemaal. En dat alles is nu, een jaartje, opnieuw uitgebracht voor de PlayStation Vita.

Ongein
Ja, als je het hele pakket vorig jaar al gespeeld hebt dan zal deze versie zonde van je centen zijn, maar persoonlijk vind ik het heerlijk om ook in de trein Mileena d’r rotkop van d’r heerlijke romp af te rukken. Daarnaast zit alle extra (DLC) meuk er vanaf moment één (gratis) in. Het tofste is echter de toevoeging van een compleet nieuwe Challenge Tower, waarin honderdvijftig extra uitdagingen zitten. Toegegeven, de meeste zijn van niveautje iPhone, met onnodig gehannes op het touchscreen (bloed van het scherm vegen, dat soort ongein), maar ik heb me er extreem goed mee vermaakt.

Het enige echte minpunt van deze versie is dat het grafisch best teleurstellend is in vergelijking met de consoles; de charactermodels zien er soms uit alsof ze in een PS2-game hebben liggen chillen. Oprecht een beetje jammer. Maar ach, moeilijk doen over graphics op een handheld is zó 2009, niet waar?

Conclusie:
De multiplayer is behoorlijk sterk, maar de singleplayer is subliem, nu al helemaal dankzij de Vita-exclusieve extra challenges. Als je voornamelijk van plan bent om in je eentje te vechten op je nieuwe handheld, dan is dit de beste titel die je nu kunt halen.