Mass Effect: Andromeda – een (grote) teleurstelling

Mass Effect: Andromeda – Review 2017-05-31T16:50:06
Wouter heeft een week de tijd gehad om zich door ontkenning, woede, onderhandeling, depressie en uiteindelijk acceptatie heen te werken, om jullie nu de review van Mass Effect: Andromeda te kunnen presenteren.

Welkom bij de review van Mass Effect: Andromeda! Ik heb hier lang op gewacht, net zoals jullie, maar voordat we doorgaan naar de nitty gritty, hert hart van de zaak, nog even drie inleidende zaken.
1. Mijn mening over voorgaande Mass Effect-delen is best belangrijk, wat mij betreft, want zo kan je meteen zien of deze review überhaupt relevant voor je is. Want ja, mocht je het daar al totaal mee oneens zijn, dan is onderstaand cijfer misschien niet eens voor jou van toepassing. Dus bij dezen:
Mass Effect: ruw om de randjes, maar een fantastisch begin van een veelbelovende franchise.
Mass Effect 2: briljant. Een van m'n favoriete games aller tijden.
Mass Effect 3: zwaar teleurstellend. Vooral dankzij het matige quest-systeem, gebrek aan (nadruk op) companions en ja, de onpersoonlijke manier waarop het verhaal werd afgerond.
2. Mass Effect: Andromeda is het vierde deel in de Mass Effect-serie en kan je beschouwen als een soort reboot. Je speelt namelijk de Pathfinder, de leider van een groep mensen en aliens die vertrekken uit de Melkweg om een nieuw bestaan te beginnen in het Andromeda-sterrenstelsel.
3. Dan nog een laatste waarschuwing, want ik weet dat de gemoederen hoog kunnen oplaaien over franchises die mensen in het hart gesloten hebben: er zit mening in deze review. Veel mening. Mijn mening. Daar valt niet over te twisten, is niet onderhandelbaar, want ik heb dit oordeel goed overwogen. Vergelijkbaar met dat van The Witcher 3 (niet die van Dragon Age 2).
Zo, dat was het wel. Zijn jullie er ook klaar voor? Daar gaan we dan!

Mass Effect: Andromeda team   

Is Mass Effect: Andromeda dan echt zo buggy en lelijk?

Helaas, alles wat je gehoord hebt (en misschien zelfs met eigen ogen hebt gezien) is waar: Mass Effect: Andromeda is buggy, heeft vaak lelijke, onlogische animaties en er lijkt qua gezichtsuitdrukkingen sinds deel 1 nauwelijks iets veranderd te zijn. Een gesprek tussen mijn hoofdpersonage en een character genaamd Addison ziet eruit alsof twee verbaasde, aangespoelde lijken een onderonsje met elkaar hebben. Soms heb ik geen flauw idee wat voor emotie of handeling bepaalde personages in Mass Effect: Andromeda proberen uit te beelden, zo houterig en debiel zijn ze met hun ledematen aan het stoten. Het oogt pijnlijk ouderwets en zorgt ervoor dat je regelmatig uit de game gerukt wordt. Duidelijk is dat BioWare deze concessies heeft gedaan zodat ze een game van ENORME proporties hebben kunnen maken (want holy shit, Andromeda is HUGE; daarover later meer). Aan de andere kant: Dragon Age: Inquisition is ook gigantisch, maar ziet er een stuk minder awkward uit en is bovendien ook nog eens bijna drie jaar geleden uitgekomen. Wat is er in de tussentijd gebeurd, BioWare, dat jullie game de volgende weird-ass shit tentoonspreidt?

Mass Effect: Andromeda is gelukkig niet lelijk, hoewel ladingen assets je akelig bekend voor zullen komen, ondanks dat de game zich in een totaal ander universum afspeelt. Want naast de crappy animaties zijn er genoeg lichteffecten, vergezichten, landschappen, gebouwen en ruimteschepen die esthetisch best plezierig zijn. Helaas wijzen de personages je hier ook constant op, want ze vinden dingen om de haverklap 'amazing' of uiten op een andere manier hun verbijstering, ook regelmatig als je zelf zoiets hebt van ‘meh’. Maar dat valt moeilijk te wijten aan de art direction, is natuurlijk een kwestie van slecht schrijfwerk, iets waar ik ook zeker nog wat op te janken heb. Don’t you worry.

  

Is de actie van Mass Effect: Andromeda een beetje lekker?

Hopelijk heb je al geaccepteerd dat de actie van Mass Effect eigenlijk al sinds deel 2 het semi-tactische element zo goed als losgelaten heeft, want Mass Effect: Andromeda gaat echt full-on actiegame. Je kunt je teamgenoten nog wel vertellen waar ze moeten staan, maar dat is op Normal een functie waar je geen gebruik van hoeft te maken en ik betwijfel ook of het op hogere moeilijkheidsgraden enorm nuttig is. Je bent dus gewoon zelf aan het schieten, dekking zoeken, met (al dan niet biotic) powers aan het smijten, beetje springen, af en toe dodgen en nog meer aan het knallen, terwijl Drack, PeeBee, Cora en consorten hun eigen ding doen. Gelukkig, als er even geen bugs en glitches zijn, dan voel je je af en toe best machtig tijdens deze razendsnelle uitbarstingen van geweld. Er zijn namelijk genoeg wapens die heerlijk brullen en een voelbare impact hebben op je slachtoffers, een groot deel van de vele soorten powers zijn zowel visueel als voelbaar indrukwekkend en je laat de vijanden (hoewel fucking dom) af en toe op bevredigende wijze door het scherm vliegen. Het ziet er allemaal ongeveer zo uit:  

Een ander aspect van de actie in Mass Effect: Andromeda zijn de gedeelten dat je in de Nomad aan het rondrijden bent over de verkenbare planeetoppervlakten. Hoewel actie misschien een beetje een groot woord is, want als je vijanden wil uitschakelen zal je toch echt moeten uitstappen (waar overigens geen animatie voor is, zodat je groepje zo in ene *PLOEF* naast de wagen staat – hoewel dat misschien alsnog beter is dan het secondenlange filmpje dat je in Final Fantasy XV elke keer voor je bakkus krijgt). Toch is het vaak best spectaculair om rond te rijden met het zeswielige monster van een Marsverkenner op steroïden. De zes grote banden bewegen onafhankelijk van elkaar, met bijbehorende, indrukwekkende physics, en de vele soorten ondergronden voelen allemaal echt anders aan. Het is elke keer weer een klein ontdekkingsavontuurtje en ziet er zo uit: 

    

En hoe zit het met de RPG-elementen van Mass Effect: Andromeda?

Wat betreft de verschillende RPG-elementen is Mass Effect: Andromeda uitgebreider en grootser dan zo’n beetje alle voorgaande delen bij elkáár! Goed, misschien is dat lichtelijk overdreven, maar de lading aan sidequests en customization-mogelijkheden die je voor je bakkus krijgt, lijken schier eindeloos. Je teamgenoten geven je een shitload om te doen, elke planeet die je kunt koloniseren (en waar je met je Nomad kunt rondrijden) biedt een keur aan opdrachten plus collectibles, de bewoners van de Nexus (het hoofdschip van de kolonisatie-efforts) weten je goed bezig te houden en dan is er nog de multiplayer die direct verband houdt met de singleplayer. Dat laatste is overigens lastig te testen, aangezien er niemand online was om met me te spelen -klinkt zieliger dan het is-, maar ik kreeg nog wel mee dat het verdomd veel op dat van Mass Effect 3 lijkt en ongeveer even prima is.
Check mijn Journal op ongeveer driekwart van de game:

Ook het crafting-systeem van Mass Effect: Andromeda is kneiterindrukwekkend. Op je thuisbasis, het ruimteschip de Tempest, heb je een Research en Development-computer waar je onder andere armor, consumables, wapens en upgrades voor je Nomad kunt onderzoeken. Dat doe je met punten die je scoort door shit te scannen (denk aan detective-mode van Batman, focus uit Horizon Zero Dawn); een systeem dat wel aardig is, ware het niet dat de objecten die je scant vaak inwisselbaar as fuck zijn en je sommige dingen zelfs meerdere keren kunt analyseren. Zo blijf je bezig! De onderzochte items kan je vervolgens creëren met de vele soorten resources die je scoort, waardoor je vaak echt flink aan het verzamelen moet slaan op de vele planeten, zowel op degene waar je kan landen, als de hemellichamen die alleen scanbaar zijn. Het R&D-aspect is echt een van de sterkste punten in Mass Effect: Andromeda, eentje die zorgt voor een reeks aan afwisselende wapens die je met plezier uittest. Alleen jammer dat je ze, mocht je er eentje kut vinden, niet tijdens de actiesequenties kunt inwisselen voor een andere. Daarvoor moet je toch echt terug naar de Tempest, je main chill- en regel-hub, waar het overigens weer prima toeven is, inclusief een prima, relaxerende Star Map, die helaas een beetje hoekige planeten tentoonspreidt. Dat dan weer wel…

      

Het verhaal van Mass Effect: Andromeda moet toch wel gewoon goed zijn?

BioWare is een meesterlijke verhalenverteller, dat hebben ze al meer dan eens bewezen, maar helaas weten ze met Mass Effect: Andromeda lang niet het torenhoge niveau van deel 2 of 1 te halen. Het hoofdverhaal heeft flinke opstartproblemen, wordt pas heel laat enigszins verrassend, en kent overbekende elementen waarvan sommige zelfs al eerder in de serie beter gedaan zijn. Ook de sidequest zijn even vaak leuk geschreven als dat het schaamteloos vervalt in RPG-cliché, iets waar BioWare boven hoort te staan. Daarnaast is het echt bijzonder teleurstellend dat deze game zich in een spiksplinternieuw sterrenstelsel afspeelt, eentje met -in theorie- onbegrensde mogelijkheden, maar dat daar amper iets mee gedaan wordt. De characters lopen de hele tijd wel te blèren dat dingen ‘very strange’ zijn, maar zelf voelde ik dat amper. Sowieso getuigt het feit dat de game je steeds moet vertellen als er toffe dingen aan de hand zijn van een raar soort onzekerheid. Seriously, na een bepaalde plottwist kreeg ik twee keer de optie om te reageren met een zin waarin ‘amazing’ verwerkt zat. Ik koos dan ook in beide gevallen de andere reactie.

Minstens zo belangrijk voor het verhaal zijn natuurlijk de personages, met in het bijzonder je teamgenoten, maar ook wat dat betreft vallen dingen tegen. Ten eerste omdat er maar één personage is van een nieuw ras, de angara, wat ook meteen de enige nieuwe alien-soort is in het Andromeda-stelsel… op de wat fantasieloze vijanden na dan. Voor de rest is het weer turians, salarians, krogans en asari wat de klok slaat, waarbij de grootste verrassing is dat een vrouwelijke turian en krogan belangrijke rollen hebben. Er zijn gelukkig heus boeiende personages in je schip te vinden, waarvan Gil Brodie en Suvi Anwar (beiden kunnen niet mee op missies) de meest uitgesproken persoonlijkheden hebben, maar met de vlakke Liam Kosta en Vetra Nyx had ik daarentegen… ehm, niks. Bovendien blijkt tijdens het converseren met deze statisch bewegende poppetjes dat het conversatiesysteem niet op alle vlakken verbeterd is. Ja, het feit dat je je reactie nu kunt kiezen uit bijdehand, emotioneel, zakelijk en praktisch en niet tussen ‘good’, ‘bad’ en iets er tussenin, is een verbetering, maar als je wil flirten met je crew members dan moet je simpelweg het hartje kiezen… Het was een stuk boeiender geweest als je kon gaan voor het antwoord dat het beste bij het desbetreffende personage past, maar daarvoor zijn de luitjes van Mass Effect: Andromeda net niet aansprekend genoeg. 

    

Is Mass Effect: Andromeda dan echt een dikke teleurstelling?

Hou er rekening mee dat Mass Effect: Andromeda niet de game is waar je op hoopte. Er zitten genoeg elementen in die verbeterd zijn, de game wordt steeds beter naarmate je vordert in het verhaal en het aantal mogelijkheden toeneemt, maar de crappy (gezichts)animaties en het matige schrijfwerk trekken je constant uit de beleving. De kans bestaat zeker dat je op een gegeven moment toch hooked zult zijn, maar daar gaan heel wat teleurstellingen aan vooraf. Kans lopend dat ik hiermee oude wonden openrijt en bovendien een van m’n meest controversiële reviews tegenspreek: Mass Effect: Andromeda is de Dragon Age 2 van de Mass Effect-franchise. Ouch.

Hieronder trouwens een timelapse van mijn reactie op een 3-urige sessie van Mass Effect: Andromeda. Je ziet: het is niet bepaald een emotionele achtbaan en de focus is ver te zoeken, maar het laat me ook niet onberoerd:

Conclusie 

SCORE: 78
Het is misschien wel het grootste, meest uitgebreide en actievolle deel in de serie, maar Mass Effect: Andromeda is tegelijkertijd ook de minst overtuigende. De extreem verouderde (gezichts)animaties, het kwalitatief wisselvallige schrijfwerk en de regelmatige bugs zorgen ervoor dat je té vaak uit de beleving wordt getrokken. Bovendien maakt BioWare niet ten volste gebruik van het concept van een nieuw universum met onbegrensde mogelijkheden, waardoor het vaak lijkt alsof de franchise nooit de Melkweg verlaten heeft…
Het is misschien wel het grootste, meest uitgebreide en actievolle deel in de serie, maar Mass Effect: Andromeda is tegelijkertijd ook de minst overtuigende. De extreem verouderde (gezichts)animaties, het kwalitatief wisselvallige schrijfwerk en de regelmatige bugs zorgen ervoor dat je té vaak uit de beleving wordt getrokken. Bovendien maakt BioWare niet ten volste gebruik van het concept van een nieuw universum met onbegrensde mogelijkheden, waardoor het vaak lijkt alsof de franchise nooit de Melkweg verlaten heeft…

REACTIES (125) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord