Mario Tennis Open review 

Mario Tennis Open review 2012-09-17T12:56:28
De snor van Mario is niet alleen een kunstig stukje bovenlipbeharing, het is ook een keurmerk dat Nintendo op vele van hun beste spellen plakt. Die snor vertegenwoordigt een zekere kwaliteit en stijl, meent Jurjen.
Wanneer je kijkt hoe andere bedrijven hun merken creatief uitputten of commercieel uitwonen, is het wonderlijk dat Nintendo de kwaliteit van Mario-spellen sinds de jaren tachtig zo indrukwekkend hoog heeft gehouden. Het domste wat Nintendo ooit met Mario heeft gedaan, is het uitlenen van dat keurmerk aan Philips, waarna pulp als Hotel Mario verscheen, maar verder kan ik me geen werkelijk slechte Mario-spellen herinneren.
 
Wat natuurlijk ook het aanhoudende succes van het rare snorrenmannetje verklaart. Of we het nu hebben over een platformer, een RPG, een vechtspel, een racespel, een bordspel of een sportspel, met Mario op de hoes weet je dat het snor zit. Mits de stijl je aanspreekt, natuurlijk.
 
Essentiële onderdelen
Wie Mario Tennis Open koopt, verwacht waarschijnlijk geen realistisch tennisspel. Je weet dat je veertig euro gaat betalen voor een spel dat de edele tennissport op een tamelijk ridicule manier benadert. Dus hoeft een verstandig mens zich achteraf niet belazerd te voelen als hij/zij met een klein dinosaurusje op een paddenstoel staat te tennissen tegen een aap. In plaats daarvan zegt hij/zij, hé leuk, dat is Yoshi, die paddenstoel zat ook al in Mario Kart, en Donkey Kong maakt weer grappige geluiden.
 
Herkenbaarheid en voorspelbaarheid zijn essentiële onderdelen van de Mario-formule. 
Maar denk niet dat dit tennisspel voor de 3DS hetzelfde levert als voorganger Mario Power Tennis, die voor Cube en Wii verscheen. Buitenstaanders zal het verbazen, maar gedoseerde gameplay-twists en verrassingen zijn óók essentiële onderdelen van de Mario-formule.
 
 
Superslagen
In de basis is Mario Tennis Open ijzersterk, met een lekker vlotte besturing en een flink aantal slagen en varianten op die slagen. Je kunt de bal gewoon lekker plat heen en weer meppen, maar in het tweede of derde toernooi merk je dat er meer nodig is om te winnen, en kun je gaan experimenteren met combinaties van knoppen, timing, posities en richtingen om je tegenstander om de oren te meppen met onhoudbare lobs en venijnige slices.
 
Er zijn nog steeds superslagen, maar godzijdank wordt de flow van het tennisspel niet telkens onderbroken - zoals in de voorganger - om van die uitgebreide animaties te tonen waarin Mario zijn hamer pakt of Diddy Kong zijn jetpack start. De superslagen maak je dit keer door je poppetje steeds snel te plaatsen in de gekleurde cirkels die op jouw helft van het veld verschijnen en dan op bepaalde knoppen te drukken. Dit verlangt meer uitleg, en die ga ik geven.
 
Combinaties
Stel: de bal komt jouw kant op en er verschijnt een blauwe cirkel in de buurt van je baseline. Je moet dan zo snel mogelijk in die cirkel gaan staan en de B-knop ingedrukt houden om je slag op te laden. Hoe langer je de slag kunt opladen voordat de bal bij je is, hoe harder je de bal raakt. En bij de combinatie van een blauwe cirkel en de B-knop, wordt dit een slag die met een enorme bocht in de door jou aangegeven richting vliegt. 
 
Op vergelijkbare wijze levert de combinatie van een grijze cirkel met de X-knop een bal op die vlak achter het net op de grond valt, terwijl de combinatie rode cirkel met de A-knop resulteert in een vlammend harde slag. Deze opzet maakt het positioneren en timen toch wel weer anders dan in de vorige Mario Tennis-delen. 
 
Gimmick
Mocht het allemaal wat eenvoudig klinken, je kunt dit spel echt uren, dagen en misschien wel weken spelen en steeds weer nieuwe nuances ontdekken. Het deed me aan vechtspellen denken. Je kunt elke superslag bijvoorbeeld counteren met een tegengestelde slag, wat die flitsende acties toch minder bepalend maakt dan ze op het eerste gezicht lijken. 
 
Waar ik minder over te spreken ben, zijn de extra’s die Nintendo heeft toegevoegd om de functies van de 3DS uit te buiten. Dat bewegingsgevoelige schouderperspectief is een geinige gimmick, maar wel eentje die ik heel snel heb uitgeschakeld. Veel verwerpelijker nog is het feit dat je allerlei slagen, ook de ingewikkelde, kunt maken door simpelweg op de bijbehorende touchscreenpanelen te drukken. Het haalt alle inspanning en risico uit speciale acties die juist beloningen zouden moeten zijn voor inspanning en risico.
 
Maandenlang
Het was leuk geweest als ik de optie had gekregen om het gebruik van touchscreenpanelen in multiplayergames voor beide kanten uit te schakelen. Aan de andere kant wil ik ook niet te veel waarde hechten aan dit ‘cheaten’, aangezien ik het zelf toch niet gebruik, en het zonder die kutpanelen ook wel lukt om te winnen.

Het spel is ook veel te leuk om lang over zo’n domme extra te zeuren. Misschien is het mijn enthousiasme van het moment, maar ik verwacht serieus dat ik Mario Tennis Open maandenlang blijf spelen. Het is een game die zich perfect leent voor zowel een potje tussendoor als urenlang spelen, zowel in je eentje als online/offline-fun met vrienden en onbekenden. Net als die twee andere 3DS-spellen van snorremans, is dit er weer eentje om dicht in de buurt van m’n 3DS te houden.

Conclusie
Dat tennis in Mario-stijl goed kan uitpakken wist ik al, maar toch heb ik het nog nooit zo pakkend geserveerd gekregen als in deze versie. Een spel om dicht in de buurt van m’n 3DS te houden.
 

REACTIES (11) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord