Gravity Rush - Review 

Gravity Rush - Review 2017-01-10T11:52:39
Een sandbox-JRPG!? Dat klinkt ongeveer even vet als een Aston Ferrari! Of een Thor Batman! Of een nachoburger! Wouter laat zijn Vita knorren met een game die niet alleen fuckt met de zwaartekracht, maar ook met de grenzenbepalingen van genres…
 
Mooi, mijn Vita stond net op het punt om spontaan grijs te worden van verveling. Al maanden liggen de winkels vol met dezelfde titels: dat eeuwige WipEout, Uncharted en Lumines; allemaal prima spellekes, maar die heb ik natuurlijk ALLANG! 
 
Nieuwe games, dat is wat mijn Vita lekker vindt. Verse spellen die hem doen rekenen als een geflipte mathematicus en mij tevreden knorrend laten zeggen, alsof ik een man van vijftig ben die houdt van westerns en zondags naar Formule 1 kijkt: ‘Wat allemaal niet kan met de technologie van tegenwoordig…’
 
Wapflapperen
Dat is ook wat Gravity Rush doet; zonder enige moeite trucjes laten zien waar eerste generatie 360-games nog van stotterden, haperden en rochelden. 
 
De hoofdrolspeelster, Kat, komt met een druk op de R-knop in gewichtsloze toestand terecht, waarna je kan aangeven op welke oppervlakte of in welke richting je af wil stuiven. De wapperende haartjes en het flapperende jurkje van Kat, de objecten en gillende mensen die eventueel in je wake meegetrokken worden en god weet waar zullen belanden (met een beetje fantasie vallen ze - uit het zicht, natuurlijk - bloederig te pletter tegen een muur mijlen verderop); ze zorgen voor een bijna superheld-achtig gevoel. Helemaal als je, al vallend,  X ingedrukt houdt en door een cirkel van wind knalt, alsof er een geluidsbarrière doorbroken wordt, om rap snelheid te verzamelen als ware je een menselijke meteoor in een catsuit.
 
Stijlvolle Steampunk 
Het oog heeft dan ook niets te klagen in Gravity Rush. Het mysterieuze, in het luchtledige zwevende stadje waarin je (SURfuckingPRISE!!) wakker wordt met geheugenverlies, heeft een bijzondere architectuur, kent een steampunky sfeertje dat vrolijker gemaakt is met warme kleuren en als je over de rand naar het oneindige niets kijkt, bekruipt je een soort onbehaaglijk, nietig gevoel. ‘Het is het einde van de wereld!’ schreeuwt de middeleeuwer in je. Het verhaal wordt verteld in coole comicpanelen die je met een veeg over het touchscreen kan laten overgaan in het volgende, en zelfs van perspectief verandert als je je Vita in je handen laat bewegen.
 
Toewijding en inspiratie sijpelt uit elke baksteen, elke animatie, elk detail in Gravity Rush, en hoe Japans dit alles ook mag zijn, daar is zelfs een überwesterling zoals ik niet blind voor. Het is dan ook makkelijk om deze game als een meesterwerkje te zien, als een stijlvol, soepel en slick product. En dat is het ook, zou je zeggen…
 
Voel de Vita
De gameplay maakt goed gebruik van alle fancy snufjes die de Vita in zijn mars heeft: richten kan je met je analoge pookje doen, maar ook door het hele apparaat te bewegen. Aanvallen ontwijken doe je door in de juiste richting over het scherm te vegen, je hebt een Gravity Slide die je activeert door met twee vingers onderaan het scherm te drukken om vervolgens te sturen met de bewegingssensor; je Vita zal betast worden als een zwangere buik op een Tupperware party. 
 
Het werkt allemaal ook niet minder dan prima, hoewel je aan het begin wel een tijdje lichtelijk gedesoriënteerd bent als je het zwaartepunt drie keer in tien seconden op z’n kop gooit. Maar het went snel genoeg en iedereen zal genieten van deze game, zelfs al is het alleen af en toe. Totdat het moment komt dat het je opvalt dat de té vrolijke muziek zich constant herhaalt in een loopje van driekwart minuut en de hele illusie van Gravity Rush in duigen valt… Tenminste, zo ging dat bij mij.
 
 
Out of Control
In de vrij te bewandelen wereld van Gravity Rush heb je de keuze uit twee soorten missies: Story en Challenge. Bij de verhaalmissies krijg je een redelijk boeiende, bij vlagen humoristische vertelling voor je kiezen, dat tijd nodig heeft om logisch te worden en dan nog te vaak veel te random is, maar dat zijn Japanofielen wel gewend. De missies zijn in ieder geval vermakelijk, mede door redelijk vette eindbazen, en voor een sandbox game niet bijzonder repetitief. 
 
De Challenge Missions… ja, die vond ik daarentegen waardeloos. Ten eerste zijn bijna alle uitdagingen belast met een tijdslimiet en moet je je haasten als een dolle, zelfs al om brons te willen halen. Wil je Gold scoren? Ik zou zeggen: ‘Forgetaboutit’, tenzij je zin hebt in maximale frustraties en mensen in de trein die de politie gaan bellen omdat jij ‘m de pan uit flipt. Want ten tweede komen hierin de beperkingen van de besturing en het hele zwaartekrachtgegeven van de game ook z’n lelijke kop opsteken. Het werkt wel, maar nooit zal je je Kats meester voelen en het idee hebben het hoofdpersonage volledig onder controle te hebben, zoals je dat in veel simpelere sandboxgames zoals Prototype of inFAMOUS wel hebt. 
 
Dit uit zich tijdens de verhaalmissie in kleine missers die weinig verschil maken, maar zodra er tijdsdruk is zijn deze mini-misstapjes dodelijk en tandvergruizend frustrerend. Dus, de missies waarmee je de speeltijd van deze game minstens drie keer kunt rekken, die speelde ik al niet. Is meteen het hele free roaming aspect van Gravity Rush ook door de plee gespoeld…
 
 
No roam
Gelukkig blijft er nog een redelijk onderhoudend, transcendentisch filosofisch (lees: Japans vaag) en weird verhaal over dat Gravity Rush zeker de moeite waard maakt. Je zult genieten van het stijltje, de vage humor, de randomness en ja, zelfs een beetje van de muziek als je erachter komt dat elk district van het dorp een andere tune kent en je van afwisselend jazzy, swingy en typisch JRPG-iaanse klanken houdt. 
 
Maar het sandbox-gedeelte, dat is even verwaarloosbaar als de dialogen in een Michael Bay film. Daar hoef je je in principe weinig van aan te trekken, want het is niet alsof je Vita iets beters te doen heeft, of wel?

Conclusie 

SCORE: 75
Gravity Rush is stijlvol, origineel, maakt goed gebruik van de Vita-power en -besturingsmogelijkheden en is een fris afwijkende JRPG-bastaard. Helaas valt het freeroaming vrijwel weg door frustrerende Challenge Missions. Kat laten kloten met de zwaartekracht is awesome, maar iets meer controle was fijn geweest!
Gravity Rush is stijlvol, origineel, maakt goed gebruik van de Vita-power en -besturingsmogelijkheden en is een fris afwijkende JRPG-bastaard. Helaas valt het freeroaming vrijwel weg door frustrerende Challenge Missions. Kat laten kloten met de zwaartekracht is awesome, maar iets meer controle was fijn geweest!

REACTIES (12)