DmC: Devil May Cry review 

DmC: Devil May Cry review 2013-01-30T10:26:27
Dante is een Nephilim: een kruising tussen een demoon en een engel. En weet je wat je krijgt als je een duiveltje kruist met een dwerg? Dan krijg je Samuel!

Gamepersonages kunnen op twee manieren cool zijn: je hebt de coole gast die de meest gestoorde shit uithaalt en er een sport van maakt om elke uitdaging zo over de top mogelijk te klaren. De oude Dante, zoals we hem zagen in bijvoorbeeld Devil May Cry 3, is hier een goed voorbeeld van. Hij was zo’n dude die niet eens normaal kon gaan zitten zonder een stoel eerst de lucht in te trappen waarna het ding op haast onmogelijke wijze op de juiste plek terecht kwam.

En dan heb je het type coole gast die juist zelden een vinger uitsteekt. Gewoon, omdat ie daar te cool voor is. De nieuwe Dante uit DmC: Devil May Cry, is er zo een. Als er een hele metrotrein op hem af komt vliegen, dan blijft hij een beetje ongeïnteresseerd staan kijken hoe alle wagons om hem heen neerstorten. Pas op het allerlaatst, wanneer een wagon hem lijkt te gaan raken, komt hij in actie en springt hij op ultra-acrobatische wijze uit de weg.

Relschopper

Beide Dantes zijn cool, en beide Dantes zijn onvergetelijk. Ja, ook de nieuwe dus, ondanks dat hij door de fans van de reeks eigenlijk al vanaf dag één gehaat werd omdat hij tegen alles in zou druisen waar Dante eigenlijk voor stond. En dat enkel omdat hij zwart haar had. Omdat hij er emo uitzag. Omdat hij een compleet ander soort cool uitstraalde.

Geloof me: wanneer aan het eind van de rit de credits over je scherm rollen, dan ben je ontzettend veel van de nieuwe Dante gaan houden. Juist omdat hij anders is. Omdat hij menselijker is (ondanks zijn afkomst). Omdat je hem hebt zien groeien, van rebelse relschopper naar volwassen vrijheidsvechter. Omdat hij zo perfect tot stand is gebracht, mede dankzij de sublieme voice-acting en overtuigende animaties.

Het duistere, satirische verhaal is behoorlijk dun, maar wordt zo geweldig uitgevoerd dat je het gevoel hebt naar een hoogwaardige Hollywood-film te kijken. Met Dante dus als ultracharismatische hoofdpersoon die je laat lachen en zelfs weet te ontroeren.

Bad trip

Een andere belangrijke rol in de game wordt vervuld door de stad waarin alles zich afspeelt, aangezien deze corrupte plek net zo dynamisch als oogstrelend is.

Dante vertoeft hier voornamelijk in limbo (een helse tussendimensie waar demonen hun ware aard laten zien) waardoor de duistere en toch ook prachtige omgevingen tot leven komen en Dante’s voortgang proberen te verhinderen.

“Kerkdienst: er komt geen einde aan, hè?”, grapt Dante nadat hij eindelijk uit de duivelse versie van een katholieke kerk die zich kilometers leek uit te rekken, heeft weten te ontsnappen.

Wegen breken open, muren vouwen in elkaar, kleine kamers worden reusachtige arena’s. Ja, het leveldesign is een van de grootste sterren van de game, vooral wanneer Dante al zijn bovennatuurlijke vaardigheden verzameld heeft en door de surrealistische gebieden springt, zweeft en slingert als een ware superheld.

En wacht maar tot je bij het nachtclub-level komt. Je mond zal openvallen wanneer de club verandert in een donkere, psychedelische ruimte waarin het leveldesign enkel nog bestaat uit pulserende neonkleuren, trillende geluidsgevolgen en een gigantische, vrouwelijke gestalte. Het is dan alsof je jezelf door een DMT-trip probeert te manoeuvreren die elke seconde kan omslaan in een nachtmerrie. Wow. Voeg daar de duivelse muziek aan toe en je hebt de game met de meest heerlijk kwaadaardige presentatie in jaren. 

Oh God

De duistere, diepe breakbeat van onze eigen Noisia houdt de sfeer constant lekker onderhuids terwijl de industriële metal van de band Combichrist je een adrenaline-injectie geeft bij gevechten met grote groepen vijanden en bazen. Een perfecte soundtrack.

Wat de bazen betreft: ook die zijn imposant. Sterker nog, het gevecht tegen de demonische parodie op de conservatieve presentator Bill O’Reilly is wellicht de meest inventieve en memorabele in jaren (ik overdrijf niet) dankzij de combinatie van prachtige graphics, toffe aanvalspatronen en satirische elementen. Dit maakt het extra jammer dat er relatief weinig echte bazen in de game zitten; ik heb er zo’n zes geteld, verspreid over twintig levels.

Maar nogmaals: allemaal waren ze een genot om te slachten, want het vechtsysteem is werkelijk hemels. Oh God, het vechtsysteem! Ik ben al bijna bij het laatste gedeelte van mijn review en ik heb het nog niet eens gehad over de kern van de game. Vergeef me. 

Middelvinger

“Eet. Mijn. Vuist!”, riep ik naar m’n tv-scherm terwijl Dante drie demonen de vernietiging in ramde met zijn vlammende, metalen vuisten (mijn favoriete wapens van de game). Zijn derde slag was een uppercut die het drietal hoog de lucht in sloeg. Dante sprong achter ze aan, sneed ze in de lucht aan flarden met z’n zwaard en smeet ze vervolgens weer naar beneden met een bijl, waarna hij ze verder in mootjes hakte met z’n zwaaiende zeis.

Ik voerde deze vernietigende combo met gemak uit, want om wapens te wisselen hoefde ik slechts een trigger ingedrukt te houden. Het vechtsysteem is hiermee niet alleen uitgebreid en diepgaand, maar ook toegankelijk.

Is het beter dan de bejubelde vechtsystemen van Devil May Cry 3 en Bayonetta? Nee, die bieden net iets meer diepgang, keuzevrijheid en uitdaging. Maar DmC: Devil May Cry maakt dit goed door zijn vechtsysteem samen te laten smelten met het grotere, cinematografische geheel.

Deze Dante kan net zo stijlvol hakken als zijn voorganger, maar hij kiest er soms voor om dat niet te doen. Soms steekt hij slechts een middelvinger op, want soms is dat het enige wat nodig is. En daarom is ie zo godsgruwelijk cool. Daarom is hij Dante.

Conclusie 

SCORE: 91
DmC is duister, sexy, grof, meeslepend en cooler dan James Dean in een vrieskist. Dit is het een na beste deel van de serie en het is zonder twijfel de tofste manier om het begin van 2013 gamend mee te beginnen.
DmC is duister, sexy, grof, meeslepend en cooler dan James Dean in een vrieskist. Dit is het een na beste deel van de serie en het is zonder twijfel de tofste manier om het begin van 2013 gamend mee te beginnen.

REACTIES (22) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord