Detroit: Become Human - Review  

Detroit: Become Human - Review 2018-05-24T14:46:16
Op de redactie wordt er regelmatig discussie gevoerd over verhaal vs. gameplay en eigenlijk eindigt het altijd met een stampvoetende, oververhitte Samuel. Er zijn gelukkig genoeg redacteurs die wél houden van een goed verhaal. Tjeerd is daar één van en die sloot zich afgelopen weekend op om te kijken of gebrek aan echte gameplay Detroit: Become Human opbreekt of niet.

Het is 2038 en de mensheid heeft zich weer eens glorieus in de nesten gewerkt door te geavanceerde robots (androids) te maken die door een bug in de software emoties ontwikkelen waar ze niet mee om kunnen gaan. De machines die spontaan deze emoties vertonen en waardoor de boel compleet uit de klauwen escaleert, worden Deviants genoemd. We kijken hoe deze shitstorm zich ontwikkelt door de ogen van drie verschillende androids, die allemaal op hun eigen manier te maken krijgen met deze bug. Zo beginnen we met Connor, een supergeavanceerde android die gemaakt is om te dienen als een robotdetective en die voorzien is van alle technische snufjes denkbaar om een goede speurneus te zijn. We maken ook kennis met Kara, een huishoudrobot die klusjes moet opknappen in het huis van een alleenstaande vader die zijn dochtertje mishandeld. Als laatste spelen we met Marcus, die in dienst is van een oude kunstenaar in een rolstoel en hem verzorgd, maar vooral zijn levensgezel is.

Oude kunstenaar    

Betrokken met androids

Detroit probeert je in het begin van de game overduidelijk verbonden te maken met het Detroit van 2038 en de personages die je speelt, door het verhaal te vertellen vanuit de ogen van deze androids en tegelijkertijd een kijkje te geven in de situatie. Zo kom je er als Connor al vrij snel achter dat de mensen zich vrij ongemakkelijk voelen rond androids, een gegeven dat alleen maar erger wordt naarmate het duidelijk wordt dat Deviants een groot gevaar kunnen vormen voor de mensheid. Ook Marcus ziet tijdens een tripje naar de winkel voor nieuwe verf om zich heen hoe zijn soortgenoten worden behandeld als niets meer dan objecten en op straat met de nek worden aangekeken door mensen die zich bedreigd voelen door de manier waarop bepaalde banen worden overgenomen door androids, die zelfs worden getreiterd en mishandeld. De nadruk ligt daarbij op het beleven in het kennismaken met de situatie en dat gebeurt met suffige en weinig meeslepende gameplay in soms wat te lang uitgesponnen scenes. Toch slaagde de game erin om mij mee te trekken in het dagelijkse leven van de personages en er verbonden mee te raken.

Marcus missie     

Acteerprestaties

Een deel van die verbondenheid met het verhaal is te danken aan de grandioos vormgegeven stad van Detroit, de acteerprestaties van de cast en het grotendeels geloofwaardige verhaal waarin de spelers erg goed tot hun recht komen. Daarnaast zien de personages er door de fenomenale motion capture techniek er ironisch genoeg zo levensecht uit, dat het enorm bijdraagt tot de betrokkenheid van de speler bij de robots. Je voelt je zo verantwoordelijk voor het lot van de robots en wordt je vanzelf toegewijd aan de robot revolutie. Daarbij moet ik wel aantekenen dat de acteerprestaties van Connor mij soms een beetje uit het verhaal haalden omdat het net leek alsof hij ‘een superrobot spelen’ wel heel letterlijk heeft genomen, waardoor ik een stuk of wat keren een lichte cringe niet kon onderdrukken.

Connor en Hank    

Suffe gameplay

De gameplay is zoals verwacht: een stukje lopen, draaien met het rechterpookje om ergens naar binnen te gluren, wat verder lopen, R2 plus L2 en de controller omhoog om in te breken en de gebruikelijke actiesequenties worden opgelost met quicktime events. Mocht je toch hoop hebben dat de game qua gameplay meer zal brengen dan dat, word je teleurgesteld, want dit gaat niet de directe controle over je acties geven zoals je dat gewend bent in 95% van de andere games. Ik heb echter nog nooit zulke intense quicktime events meegemaakt als in Detroit, en dat is volledig te danken aan de waanzinnige manier waarop het verhaal en het duizelingwekkende aantal mogelijke keuzes aan je wordt gepresenteerd, en dat is misschien wel de grootste reden waarom dit een fantastische game is.

Connor bootje    

De keuze is reuze!

Een belangrijke zet van Quantic Dream is dat ze inzichtelijk hebben gemaakt hoeveel verschillende kanten je op kunt met de game. Na elk hoofdstuk krijg je een overzicht te zien van de keuzes die je hebt gemaakt en zie je ook mogelijke andere paden die je had kunnen behandelen. Er wordt niet verklapt wat de andere uitkomsten zijn, het is meer dat je weet dat ze er zijn. De scope van Detroit: Become Human is waanzinnig groot, aan de ene kant maak je kleine keuzes, zoals in de persoonlijke band tussen Kara en Alice, het meisje waar ze op moet passen. Maar er zijn ook grotere zaken waarover je een beslissing moet maken, zoals over het lot van bepaalde personages tot gigantische politieke keuzes die je moet maken, en kan er zelfs voor zorgen dat een van je androids doodgaat. Toch zul je moeten leven met de keuzes die je hebt gemaakt, want je kunt het pas overdoen zodra je de game helemaal hebt uitgespeeld. Het nadeel van zoveel keuzes en mogelijkheden is dat het ontzettend opvalt wanneer er – als gevolg van wat matig schrijfwerk – niet-optionele scenes inzitten waarin het nogal doorzichtig is wat er gaat gebeuren, die je niet kunt ontwijken en waarin je als gevolg op zoek bent naar een uitweg terwijl je niet anders kan dan het inlopen van een overduidelijke val.

Flowchart   

PlayStation uitgezet 

Toegegeven: ik heb wanhopig geprobeerd om de PlayStation uit te doen in de hoop om na het herstarten weer vóór de bewuste keuze terecht te komen en het wél ‘goed’ te doen. Ingrijpende beslissingen en hun gevolgen zorgden er dus voor dat ik met klamme handjes op het puntje van m’n stoel zat als er weer iets gebeurde. Want ook al zijn het ‘maar quicktime events’, telkens als ik in een gevecht belandde of een andere actiesequentie zich aandiende, bonkte mijn hart me in m’n keel, want ik wist: elke knop die ik nu verkeerd indruk, kan wel eens radicale, misschien zelfs fatale gevolgen hebben voor mij of een ander personage. Daardoor heb ik veel spannende momenten meegemaakt en ik zat regelmatig op de bank te vloeken dat ik in het heetst van de strijd iets deed waar ik direct al spijt van had, of die compleet anders uitpakte dan ik me had voorgesteld waardoor ik met tranen in m’n ogen naar het scherm zat te sturen. Detroit: Become Human is dan ook absoluut een game die voor herhaling vatbaar is. Zo eindigde ik bijvoorbeeld met twee van de drie personages en dat ga ik zeker nog rechtzetten.

Eden Club   

Meeslepend

Ik vind het ontzettend knap dat Detroit me ondanks het gebrek aan gameplay zo mee heeft weten te slepen in het verhaal. Het snijdt vraagstukken aan die raakvlakken hebben met onze eigen wereld en blijft ook haar eigen verhaal vertellen. Dat gebeurt op een overtuigende en overdonderende manier die op een goede manier emoties bij mij wist op te wekken en me tijdens het spelen al deed uitkijken naar een tweede playthrough. Dit is verreweg het meest ambitieuze project van David Cage en zijn studio Quantic Dream, en het project is op bijna alle fronten geslaagd.

Conclusie 

SCORE: 87
Detroit: Become Human is soms ietsje langdradig en een tikkeltje suf, maar voor de rest ziet het er waanzinnig uit en blinkt de game uit in een indrukwekkend aantal keuzemogelijkheden verpakt in een spannend, sterk verhaal dat me regelmatig wist te raken.
Detroit: Become Human is soms ietsje langdradig en een tikkeltje suf, maar voor de rest ziet het er waanzinnig uit en blinkt de game uit in een indrukwekkend aantal keuzemogelijkheden verpakt in een spannend, sterk verhaal dat me regelmatig wist te raken.

REACTIES (32) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord