Broken Age: Act I - Review 

Broken Age: Act I - Review 2014-01-29T15:19:20
De langverwachte nieuwe point and click adventure Broken Age is eindelijk uit. Double Fine -de studio die geboren is uit oud-medewerkers van de vermaarde LucasArts studio- kreeg in een zeer succesvolle Kickstarter 3,3 miljoen dollar van de community om deze point and click adventure te ontwikkelen. Tjeerd was Early Backer en was een van de velen die de studio zijn zegen en geld gaf om deze game te ontwikkelen.

Dit is een aangepaste en verkorte versie van de review die je in PU Magazine 03 kunt vinden.

Kickstarter

Double Fine is de ontwikkelstudio van Tim Schafer, het brein achter vele LucasArts adventure klassiekers, zoals: Day of the Tentacle en Grim Fandango. Double Fine timmerde aardig aan de weg met leuke titels zoals Psychonauts en Brütal Legend, maar geen uitgever wilde geld geven voor een toffe adventure game. En dat stak Schafer, die besloot om een Kickstarter te starten. De community roerde zich en de Kickstarter werd een daverend succes, met een opbrengst van meer dan 3,3 miljoen dollar: 2,9 miljoen meer dan verwacht en daarmee ongeveer hetzelfde budget als ze voor Grim Fandango hadden. In ruil daarvoor beloofde Tim om te luisteren naar de community en ze middels een documentaire op de hoogte te houden van de ontwikkelingen.

En zo konden backers gedurende het hele proces volgen hoe de game zich van begin tot eind ontwikkelde, zonder spoilers weg te geven natuurlijk. Als volger van de documentairereeks (hopelijk wordt die ook nog eens beschikbaar voor non-backers) was het spannend om te zien hoe en of dit project het hunkeren van hun nostalgische fanbase zou kunnen bevredigen. Ik was zelf bijvoorbeeld best teleurgesteld over het stijltje waar Broken Age ineens naartoe ging. Maar daar kom ik zo op terug.

Broken Age


Waarom?

Vella woont in Sugar Bunting, een dorpje van banketbakkers. En haar wacht een gruwelijk lot: de bedoeling is namelijk dat zij in een jaarlijkse traditie voor vrede geofferd wordt aan een groot en lelijk monster genaamd Mog Chothra. Mog Chothra doet het gilde van grote en lelijke monsters veel eer aan, want hij heeft veel weg van een gigantisch opgeblazen aardappel met een paar handenvol griezelige rode ogen. Het hele dorp kijkt al het hele jaar uit naar de festiviteiten, maar Vella vraagt zich, en haar omgeving, af waarom ze de grote aardappel niet naar de puree helpen. Niemand snapt Vella (‘het is toch een eer?’) en het feest gaat gewoon door, maar Vella is zeker niet van plan om zich zonder slag of stoot over te geven aan deze tamelijk morbide traditie.

Losbreken van regels

Je bent de enige overlevende op een intergalactisch ruimteschip met als doel om een geschikte planeet te vinden voor je uitgestorven ras, dat klinkt best awesome toch? Shay vindt er geen kont aan, hij verveelt zich de tering en wordt zoetgehouden met zogenaamde ruimtemissies die bedoeld zijn voor het kind dat hij niet meer is. Hij wordt bijgestaan door de boordcomputer die de schizofrene, betuttelende en extreem beschermende rol aanneemt van zijn vader én moeder. Elke dag ziet er hetzelfde uit voor Shay, die inmiddels een recalcitrante tiener is geworden, en hij is er klaar mee. Hij wil losbreken uit dat keurslijf en de regels die hem ‘om zijn eigen bestwil’ worden opgedrongen. Maar zo makkelijk is dat niet.

Zo hebben Shay en Vella op het eerste gezicht niet veel met elkaar te maken, maar het thema van het losbreken van regels en tradities die allesbehalve jouw idee zijn, bindt de twee samen.

Switchen

We hebben het vaker gezien, een adventure waarbij je kunt switchen tussen (hoofd)personages, maar Day of the Tentacle (net als Broken Age ook van Tim Schafer) is misschien wel het bekendste voorbeeld. Het goed gebruiken van het schakelen tussen personages was essentieel om die game uit te spelen. In Broken Age kun je ook switchen tussen Vella en Shay, maar het is niet essentieel voor de game. Sterker nog, je kunt beide verhalen gewoon los van elkaar spelen, maar het kan verfrissend werken als je net even vastzit in een puzzel om van personage te wisselen. Voor de rest is dit eigenlijk een klassieke adventure, waarbij je een wereld ontdekt door te klikken waar je naartoe wilt, met kleurrijke personages te praten, items zien te vinden, en op de juiste manieren te gebruiken in interactie met de wereld. De enige verandering is dat je niet meer gebruik hoeft te maken van commands als ‘use’, ‘look at’ en ‘pick up’, maar dat het spel je acties contextueel invult. Ik vind dat een verbetering, het maakt het spel wat soepeler en voorkomt onnodige trial en error.

Broken Age


Puzzels

Je kunt niet echt zeggen dat Broken Age moeilijk is, als je een beetje over een fatsoenlijk stel hersenen beschikt en de logica van een point and click adventure begrijpt, kun je de game namelijk vrij gemakkelijk doorlopen. Maar het leuke en meteen frustrerende aan een wijs en klik avontuur is dat je een item heel makkelijk over het hoofd kunt zien of een oplossing die je recht in je gezicht staart gewoon even niet ziet. Ik heb zelf twee keer oldschool vastgezeten, waarbij ik twijfelde of er geen bug in de game zit of dat ik vloekend de PC uitdrukte. Maar als je het dan eindelijk door begint te krijgen, is de voldoening deste groter en geeft het je het doorzettingsvermogen om bij de volgende puzzel geen enkele steen (of plank, ei, lepel) onomgekeerd te laten. 

De stijl van Broken Age

Broken Age speelt als een kinderboek. Nee echt, het heeft zo’n arty acquarel achtige look, waarbij je het idee hebt alsof het de illustraties zijn uit een kinderboek. Zoals ik eerder al zei, was ik teleurgesteld over de stijl waar Broken Age naartoe ging, het was niet het stijltje wat ik kende van Schafer en LucasArts en dat schopte tegen mijn nostalgische gevoel. Maar inmiddels heb ik er wat uurtjes tegenaan kunnen kijken, en ik ben er steeds meer van gaan houden. Sterker nog, bij deze game en vooral het thema van twee tieners die klein worden gehouden door de grote mensenwereld, past deze stijl perfect. 

Broken Age

Niet alleen kwa uiterlijk heeft de game een andere stijl, ook op het gebied van humor en karakter is dit een andere game dan de gestampte pot. De personages zijn nog steeds ouderwets veelzijdig en absurd en de dialoog is supergoed geschreven, maar het lijkt dat de jaren de makers een beetje hebben gerijpt. Het is op een andere, onverwachte manier vermakelijk en grappig. Minder hilarisch, maar subtieler en gelaagder.

Snel en abrupt

Het zorgt er in ieder geval weer voor dat je met heel veel plezier in een nieuw avontuur kan storten dat hetzelfde DNA heeft als een oldschool LucasArts game, en kunt genieten van de nieuwe prachtige wereld(en) die Double Fine heeft gecreëerd. Totdat het voorbij is. En dat is sneller en abrupter dan je denkt. Double Fine heeft Broken Age namelijk opgesplitst in twee delen: Act I en II. Dit is dus nog maar de helft! Later dit jaar komt Act II uit, maar daardoor mist Broken Age net de punch en de volledige bevrediging van het completeren van een episch avontuur. Dat die bevrediging later dit jaar komt, is een geruststelling, maar nog steeds zeer jammer.

Conclusie 

SCORE: 80
Broken Age stelt niet teleur, het is een adventure game zoals we die kennen, maar toch ook weer niet. Het is subtieler, gelaagder en verfijnder, maar ook minder hilarisch en korter. Eigenlijk te kort.
Broken Age stelt niet teleur, het is een adventure game zoals we die kennen, maar toch ook weer niet. Het is subtieler, gelaagder en verfijnder, maar ook minder hilarisch en korter. Eigenlijk te kort.

REACTIES (10) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord