Assassins Creed 2 

Assassins Creed 2 2012-09-17T13:14:46
Aangezien de 99 die Jan aan het eerste deel van Assassin’s Creed gaf nogal wat stof deed opwaaien, stak die bemoeizuchtige Sint een stokje voor een solo recensie van het tweede deel. Jeroen, een zelfverklaard Assassin’s Creed hater, werd door de Goedheiligman samen met fanboy Jan drie dagen lang in het testhok opgesloten. Dat leek vragen om moeilijkheden…

Assassin’s Creed II is dit jaar zonder twijfel de belangrijkste game van Ubisoft. Het vorige deel was de snelst verkopende nieuwe franchise aller tijden en met ruim tien miljoen verkochte exemplaren was de game een van de grootste successen van de Frans-Canadese ontwikkelaar/uitgever ooit.

De game over het geheime genootschap van moordenaars werd unaniem geroemd vanwege de prachtige wereld en de vrijheid van de speler om overal op te kunnen klimmen en klauteren. Natuurlijk, free roaming door grote steden was niet nieuw, maar de manier waarop wel. Het gaan en staan op daken en gebouwen was tot dan toe of versimpeld voorgesteld (in games als Spider-Man) of je rende over grauwe wolkenkrabbers en lelijke grijze, inwisselbare blokkendozen. Zo niet in AC. Damascus, Acre en Jeruzalem kwamen fenomenaal tot leven en boden de speler een schat aan free running mogelijkheden, hetgeen ook nog eens waanzinnig in beeld werd gebracht.

Maar terwijl Jan twee jaar geleden stuiterend van genot over de redactie dartelde, haalde Jeroen er zijn schouders voor op. Oké, hij vond de game er eveneens prachtig uitzien, maar ook saai en vooral herhalend. ‘Stomme vlaggetjes verzamelen’, hoorden we hem destijds vaak mopperen en ‘de hele tijd dezelfde missies’.
In de maanden erna konden Jeroen en Jan het niet eens worden, waarbij de sneren over en weer nog tot op heden blijven doorgaan. Beiden hielden voet bij stuk, en zo viel onze Jan bij de eerste screenshots van Assassin’s Creed II opnieuw als een blok voor de franchise (en dat terwijl Jade Raymond niet eens op de thee kwam). En Jeroen keek telkens als er weer nieuwe info of een speelbaar level binnenkwam, argwanend over Jan’s schouder mee.

Dat was echter voor de Sint, die zich deze maand meer dan hinderlijk met ons blaadje bemoeide, nog niet voldoende. Toen de review-versie van AC II binnenkwam, veroordeelde hij de twee tegenpolen dan ook tot elkaar, en liet zowel Jeroen als Jan de game spelen. Hier volgt hun relaas…

Jeroen: Zo Jan, om nog even wat ouwe koeien uit de sloot te halen: die 99 die je twee jaar geleden uitdeelde; die is naar ik vermoed meer van toepassing op dit tweede deel dan op die eerste saaie klusjes game, toch?

Jan: Touché. Maar toch... de eerste Assassin’s Creed maakte een diepe indruk op mij (en op vele anderen). Aanvankelijk deed de 99 nogal wat wenkbrauwen fronzen maar je wilt niet weten hoeveel mensen de afgelopen twee jaar naar mij toe zijn gekomen en beaamden dat het ook voor hen de game van het jaar was. Maar eerlijk is eerlijk, misschien was die 99 wel een tikkeltje aan de hoge kant.
Toch heb ik AC nooit als saai ervaren, maar in retrospectief kun je zeker stellen dat deel 1 in vergelijking met AC II minder divers en voor sommige gamers te weinig afwisselende gameplay bezat.

Jeroen: Ik vond AC inderdaad behoorlijk eentonig en een herhaling van zetten. Deel II ligt mij beter; het is meer verhaalgebonden en je bent niet langer bezig met steeds dezelfde handelingen op weg naar een kill.
Ik vind het alleen wel heel jammer dat voor iedereen die deel 1 gespeeld heeft, het begin van deel 2 werkelijk tenenkrommend is. Het probleem zit ‘m vooral in het feit dat men bij Ubisoft iedereen heel voorzichtig het verhaal in wil trekken, terwijl jij als speler en volger van de serie alles al weet. Jij bent namelijk al eens Assassin geweest. Sterker nog, de man in de stoel die nu in de huid van Ezio kruipt, is Assassin geweest.
Je zou dus verwachten dat je vrij snel aan de slag kunt om je skills te showen, maar dat is dus niet het geval, de game komt zooooo ontzettend traag op gang dat ik me in het begin werkelijk kapot ergerde.

Jan: Tja, dat is helaas wel vaker het geval als het om sequels gaat met een overkoepelende verhaallijn. Het idee is natuurlijk dat nieuwkomers niet door de game overweldigd moeten worden, en dat leidt ertoe dat het spel alles (nog eens) heel geleidelijk introduceert en dus voor de kenners inderdaad behoorlijk traag op gang komt.
Beter was geweest als Ubisoft een feature had geïntroduceerd van het kaliber “have you played the first Assassin’s Creed?” of de mogelijkheid om een deel van de proloog te skippen en alleen voor de onervaren AC speler de nieuwe moves via een tutorial te introduceren.
Kapot ergeren gaat mij dan weer wat ver; ik had meer zoiets van 'wanneer mag ik nou eens los gaan met mijn moordenaar skills?'
Echter, áls je eenmaal aan de bak mag, openbaart de game zich meer dan ooit als een ware free roaming game waar op iedere hoek van de straat wel iets te doen valt.

Jeroen: Dat klopt, maar nogmaals; dat wachten tot ik los mocht gaan, duurde me echt te lang. Dat hele ‘zo klim je’, ‘zo spring je van gebouwen’ etc. etc... kom op, die shit kan in vijf minuten uitgelegd worden. Dat hoeft toch geen uren te duren? Ik was al een paar keer op gebouwen geklommen en dan krijg ik ineens te horen hoe ik dat moet doen? Kom aan, skip that en laat me gewoon die game spelen! Man, ik stond bijna op het punt om de game uit te zetten. Het kabbelt maar door voordat de boel eindelijk op gang komt. Maar dan, en dat geef ik meteen toe, wordt de ervaring wel gelijk een heel stuk aangenamer.
Al blijft de game zijn vage momenten houden. Zaken zoals het springen in een hooiberg, tussen een groepje mensen staan of even kopje onder gaan in het water om aan de aandacht van de soldaten te ontsnappen; dat blijven onderdelen waar ik niet helemaal down mee ben.

Jan: Vage momenten? Dat zijn bewuste gameplay-elementen, beste Jeroen. Het is toch logisch dat als ik in een hooiberg zit, guards me niet kunnen zien? En als meester Assassin moet je op kunnen gaan in the crowd. De game biedt je gewoon uitwijkmogelijkheden voor als je gesnapt wordt.
Als Snake in een kartonnen doos rond mag lopen, waarom mag Ezio dan niet zwemmen of zich ophouden in de menigte? Bovendien kun je altijd nog klimmend en klauterend wegkomen en over de daken sprintjes trekken. Daarnaast vind ik zo’n enorme duik in een hooiberg juist wel spectaculair. En je hoeft dan natuurlijk niet meer dat hele eind naar beneden te klimmen; het is dus ook nog eens een timesaver.

Jeroen: Leuk dat je Snake erbij haalt, maar daar is ontsnappen een stuk lastiger, hoor. In AC II is het soms een beetje te simpel. Daarnaast is het gevecht aangaan meestal makkelijker dan ontsnappen, want het combatsysteem (ik noem het gekscherend countersysteem, want daar komt het in feite op neer) is wel ontzettend simplistisch en zo doeltreffend dat je een meute achtervolgende soldaten beter uit kunt schakelen dan van ze wegrennen.
Maar nogmaals, ik begrijp die keuze wel. Je moet immers een ontsnappingsmoment hebben. Het is alleen wel vreemd dat wanneer je in een hooibaal springt en er loopt een soldaat langs, dat ze je gewoon negeren. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat er mensen in Italië van daken in hooibalen springen.
Maar goed, dat vond ik al zo in het origineel, so bare with me. Het hele combat en ontsnappingsding steekt in deze serie gewoon niet al te logisch in elkaar; het werkt wel maar het is in mijn ogen wat geforceerd.
Wel moet ik zeggen dat dit deel meer afwisseling biedt dan het origineel en dat de game meer is dan alleen rennen over daken en mensen neersteken. Zo vind ik de extra dingen in de vorm van puzzels (achtergelaten door Subject 16) en de klim- en klauterlevels waarmee je extra’s vrijspeelt, heel erg tof.

Jan: Je zegt een hoop dingen tegelijk. Om te beginnen het vechten. Dat is natuurlijk opgedeeld in twee zaken: het ombrengen van vijanden voordat ze je zien (al springend, en je double blades gebruikend) en het knokken als je omringd bent door vijanden.
Het counteren werkt inderdaad goed maar als je te ernstig gewond raakt, zul je toch naar een van de dokters moeten die her en der met hun kraampjes op de stadspleinen staan.
Inderdaad is het vechten niet al te moeilijk gemaakt maar dat is ook een geste naar de speler toe. Je wilt gewoon zoveel mogelijk coole stuff doen en Ezio staat wat dat betreft zijn mannetje. Het is meer hapkido dan karate als het ware (volg je me nog?).
Bovendien kun je later in de game heuse disarm-moves leren zodat je bewakers met hun eigen hellebaard of bijl doorspiest! Hoe cool is dat?
Maar goed, het belangrijkste is dat de speler meer wordt beloond voor exploratie; er zijn immers heel veel zijmissies te spelen waarmee je leuke goodies scoort.
Bovendien is er veel meer afwisseling in de actie. Neem die postkoets achtervolging of het feit dat de verhaallijn vele malen persoonlijker is dan in deel 1.
En dat alles in een prachtige open wereld waarbij de mooiste steden van Italië uit de 15e eeuw niet minder dan fenomenaal tot leven komen.

Jeroen: Weet je wat zo raar is; op een of andere manier vond ik die steden in deeltje 1 toffer, en vraag me niet waarom.
Maar goed, het vechten is easy en die disarm-moves maken het nog gemakkelijker. En dat je bij een dokter medicijnen kan inslaan, is natuurlijk handig maar het maakt ‘t allemaal nog weer een stukkie eenvoudiger, dat moet je toch met me eens zijn.
Tof is wel dat je bij diezelfde dokter ook gif kunt halen. Dat vind ik dan wel lachen; zo’n guard prikken en hem dan met z’n zwaard rond zien zwaaien tot hij dood neervalt. Het is weliswaar steeds dezelfde animatie (hier had wel wat meer aandacht aan besteed mogen worden) maar het geeft aan dat er veel manieren zijn om iemand om te brengen.
En ja Jan, dan heb ik het ook over de übercoole ‘ik spring bovenop je en prik in je nek move’. In deel 1 miste ik de mogelijkheid om een jumpmove uit te voeren terwijl er zich onder me een potentieel slachtoffer bevond, en dat kan nu wel!
En heb je ook die nieuwe wapens gezien? Die ijzeren vuist is geweldig!

Jan: Absoluut. De wapens zijn sowieso heftiger dan in deel 1 - alleen de double hidden blades al - maar ook de verschillende zwaarden die je in de buikstreek van je belagers kunt planten of de verborgen gun die in je mouw steekt... En dan zijn er natuurlijk nog de talloze manieren om voor afleidingsmanoeuvres te zorgen of je missies gedaan te krijgen. De rookbommen, het inhuren van hoertjes en dieven, het strooien met florijnen, je mes in gif dopen en ga zo maar door. Van begin tot eind schotelt Assassin's Creed II de gamer mogelijkheden voor hoe zijn missies te volbrengen. Daarnaast zijn er zoveel zijmissies en losse gameplayelementen dat je je nooit hoeft te vervelen.
Ik denk dat de makers wat dat betreft goed naar GTA hebben gekeken. Bovendien is het uitbouwen van je uitrusting en je pantser visueel en qua gameplay een meesterzet. Ezio ziet er niet alleen steeds stoerder uit, hij wordt ook steeds meer de man!
Wat betreft de steden; ik voel wat je zegt, het Middeleeuwse Jeruzalem is natuurlijk de ultieme stad om rond te dwalen en misschien maakten de steden uit AC 1 wel zoveel indruk dat we inmiddels verwend zijn. Anderzijds; ik heb alle drie de steden uit de game (Florence, Venetië en (delen van) Rome) meerdere malen in het echt bezocht, en de wijze waarop sommige iconische gebouwen zijn neergezet, is toch echt wel om je vingers bij af te likken.

Jeroen: Daar heb je helemaal gelijk in. Sterker, ik geef het niet graag toe, maar deze zuurpruim is òm als het gaat om Assassin’s Creed. Ik heb absoluut meer genoten van deze game dan van de vorige, ondanks dat het geheel stroef begint en Ezio wel een beetje een domme gast is. Maar het geheel is duidelijk actievoller en meer verhaalgedreven, en dat is toch waar ik naar op zoek ben. Ik wil een verhaal, en niet steeds op een bankje zitten om iemand af te luisteren, of telkens iemand bestelen door er stiekem achteraan te lopen. Nee, de verhaalgedreven opdrachten in dit deel herhalen zich niet en zijn meer divers dan in het origineel.
Daarbij behelst de game natuurlijk meer dan alleen de opdrachten in Italië… maar daar ga ik niet verder op in want dat zou teveel verraden.
Kortom: deze hater is een liefhebber geworden. Maar niet eentje die de Metal Gear serie nu de rug toekeert, hoor!

Jan: Ha, ha dat laatste zou ook te bizar zijn, bovendien, dit is Assassin’s Creed en geen Splinter Cell. Hoe dan ook, als een azijnpisser en een fanboy het samen zo mooi eens kunnen worden, dan moet het haast wel een goed spel zijn, toch? Sterker, het is fantastisch!

Conclusie
Assassin's Creed II weet het goede van het origineel - de grote speelwereld en de prachtige historische steden - te combineren met meer diversiteit, meer verhaal en meer en gevarieerdere gameplay. Ezio heeft tonnen meer karakter dan Altaïr en het is een genot om je met hem de door de Italiaanse Renaissance te mogen begeven. De franchise heeft zijn bestaansrecht nogmaals bevestigd.

REACTIES (4) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord