The Witcher 3: Wild Hunt – aangename verrassingen en tegenvallers 

The Witcher 3: Wild Hunt – aangename verrassingen en tegenvallers 2015-01-26T21:32:51
Wouter ging naar Warschau, Polen, klaar om volledig de stratosfeer in gekatapulteerd te worden door The Witcher 3: Wild Hunt. Die mocht de geluksrukker namelijk spelen, vier dikke uren lang, bij CD Projekt Red thuis. Hij kwam echter niet alleen met gejubel terug van z’n trip…

Okay, ff geen bullshit nu. Ik weet dat we ons allemaal knalhard verheugen op The Witcher 3: Wild Hunt, maar we weten tegelijkertijd ook heel goed hoe het zit met hypes: je moet uitkijken dat je niet overhyped raakt. Dus ga ik jullie nu even op het juiste, realistische spoor zetten. Want hoe vet de derde Witcher ook gaat worden, het is niet alleen maar gejubel wat er geblèrd mag worden. Laat ik dus even beginnen met het slechte nieuws dat ik meebreng vanuit Warschau:

The Witcher 3: Wild Hunt – omgeving

 

The Witcher 3: dit moet gezegd worden

Technisch moet er nog flink gesleuteld worden

De volgende negatieve punten kennen natuurlijk de dikke disclaimer dat CD Projekt Red nog een aantal maanden heeft om aan The Witcher 3: Wild Hunt te werken, dus houd daar rekening mee. Maar toch, dit is een bloed-, BLOEDmooie game en het leek tijdens mijn speelsessie alsof de PS4, niet geheel verrassend, al die pracht met moeite trekt. De framerate was namelijk om te huilen, zo erg zelfs dat de nacho’s die ik die middag in Projekt Reds kantine had gegeten een beetje omhoog kwamen, vooral als ik naar Geralts zoek modus switchte. Hierin wordt de camera verder ingezoomd zodat je clues en voetsporen kunt vinden, maar waardoor het beeld dus ook nog een stuk heftiger beweegt als je om je heen kijkt.
Geloof me, ik jank bijna nooit over framerates, daar ben ik een te grote peasant voor, maar in dit geval viel het wel heel erg op en hoop ik dan ook ten zeerste dat dit HARD gefixt wordt. Nog afgezien van de crashes die Skate the Great naast mij moest verduren. Want laten we wel wezen: vroeger kon je er welgevoeglijk van uit gaan dat zulke errors glad gestreken werden voordat een game uitkomt, maar tegenwoordig…

The Witcher 3: Wild Hunt – search mode

 

Paardrijden: dat kan soepeler!

The Witcher 3: Wild Hunt is een free-roaming game geworden, vergelijkbaar met mijn geliefde Dragon Age: Inquisition. Dat betekent dus dat er geen 1 grote open wereld is, maar verschillende gebieden waarin je rond kunt… jahaa, galopperen natuurlijk, anders schiet het niet op! Nou is het wel vaker zo dat paarden niet de allerbeste besturing kennen in games (Oblivion, Red Dead Redemption en Gun kampten, de een minder dan de ander, met dat syndroom), want het blijven natuurlijk dieren die je niet direct bestuurt, maar die je aanwijzingen geeft. Toch, het ros dat je in The Witcher 3: Wild Hunt berijdt, genaamd Roach, kan nog wel meer drupjes olie gebruiken dan de edele dieren uit voorgaande games! Het feit dat je, net zoals in Red Dead Redemption meen ik me te herinneren, een knop ingedrukt kunt houden om Roach gewoon een pad te laten volgen zonder dat je bij hoeft te sturen, is relaxed, maar buiten dat zat ik te vaak onnodige rondjes te draaien en tegen hekjes op te rijden. Tweaken die handel, Projekt Red!
Wel tof dat je paard een 'Fear' meter heeft, trouwens. Het beessie trekt moerassen maar slecht, kan ik je vertellen!

The Witcher 3: Wild Hunt – paardrijden

 

De combat lijkt nog precies hetzelfde

Kijk, bovenstaande euvels kunnen in beide gevallen nog prima aangepakt worden in de komende maanden, zelfs al betreft het zo’n enorme, ambitieuze game als The Witcher 3: Wild Hunt. Misschien dat het niet perfect wordt, of dat het ten koste gaat van iets, maar het kan. Echter, het feit dat de combat praktisch identiek lijkt aan The Witcher 2, inclusief dezelfde magic powers (signs), dat lijkt toch wel een vaststaand iets te zijn dat niet of nauwelijks meer aangepast gaat worden. Natuurlijk kunnen er verderop in de game nog genoeg moves, skills en dergelijke bij komen, maar de basis blijft onveranderd en is wederom behoorlijk action adventure-achtig: je kan hard slaan, zachter slaan, rollen, dodgen en magic doen. Het werkt prima en er gaan vast weer crazy dingen gebeuren tijdens eindbaas-gevechten, maar eerlijk gezegd had ik iets vooruitstrevends verwacht wat de combat naar nieuwe hoogten kon brengen. Misschien zelfs iets meer terug naar de battles van deel 1, die hadden echt iets unieks, vond ik… maar helaas.

The Witcher 3: Wild Hunt - combat

 

The Witcher 3: maar vergeet dit ook niet

Free-roamen in de wereld van The Witcher: wie wil dat nou niet?

Misschien galoppeer je er niet heel lekker doorheen, maar dat neemt niet weg dat de wereld van The Witcher 3: Wild Hunt gestoord gedetailleerd, mooi en sfeervol is. Ik freakte hem daadwerkelijk lichtelijk uit toen ik een griezelig moeras doorkruiste, een afgebrand dorpje leek op een soort mini-Mordor, een verlaten werkplaats had een intens tragische, verlaten atmosfeer en het woud heeft een geheimzinnige spanning in zich. Alles getuigt van vakmanschap aan de kant van CD Projekt Red, van gevoel voor detail zonder het grote plaatje te vergeten, van de skill om gevoel om te zetten in beelden en omgeving. Kort gezegd; dit is digitale kunst, waar je je vrijelijk doorheen kunt bewegen.
Daarnaast valt er in deze grote gebieden veel te beleven, net zoals in Dragon Age: Inquisition, met ontelbare quests die allemaal mini-verhaaltjes vormen. Hoe het qua collectibles en alles zit en hoe deze zich verhouden tot de wereld, daar moet ik in een latere code nog even nader onderzoeken (heb wel een schat her en der gevonden, maar er is vast en zeker meer).

The Witcher 3: Wild Hunt – Free Roaming

 

De looks, baby

De gebieden in The Witcher 3: Wild Hunt zijn al prachtig, maar misschien nog wel belangrijker zijn de characters en hoe die zich bewegen, hoe ze praten en hun emoties uiten. Waar Dragon Age: Inquisition (een game die de meest overeenkomsten heeft met The Witcher 3: Wild Hunt en dus diens grootste concurrent genoemd mag worden) vol zit met pijnlijk pop-achtige houten klazen die als happende, dooie vissen hun gevoelens proberen over te brengen, kent The Witcher 3: Wild Hunt vooral mooie… Nou ja, vooral lelijke fuckers, want dat past bij de middeleeuwse setting, maar wel echt lui die menselijk bewegen en wiens emoties veel meer manieren hebben om geuit te worden dan alleen drie standen van de mond in combinatie met twee van de wenkbrauwen. Daarnaast is Yennefer (ja, ze leeft dus nog echt) ongeveer de mooiste, digitale vrouw die we tot op heden hebben mogen aanschouwen in een game, of wat dan ook. Dit is bijna geen computeranimatie meer, zo natuurgetrouw en soepel komt ze over, zelfs tot aan het wapperen van haar haren. Iets dat het kapsel van Geralt trouwens ook weet klaar te spelen. En ja, that’s something to get excited about.

The Witcher 3: Wild Hunt – Yennefer, baby

 

De verhaalvertelling

Het domste wat de makers van een fantasy-game of –film kunnen doen is de remmen volledig los te gooien en in hun film/game alle banden met de realiteit verbreken. Dan creëer je namelijk een afstand met je kijker/speler aangezien er niets herkenbaars meer is, met als gevolg dat je troep produceert, iets wat bijvoorbeeld met de derde Hobbit-film gebeurde. CD Projekt Red weet verdomd goed de mate van realisme zo hoog te houden, dat je al het fantastische, al het ongeloofwaardige slikt als zoete koek. Dit doen ze onder andere door, net zoals in de verhalen waar de gameserie op geïnspireerd is, veel mensen in hun wereld hard en genadeloos neer te zetten, waardoor je je soms afvraagt of Geralt wel op de juiste wezens jaagt. Zo kwam ik tijdens het spelen een homoseksuele jager tegen, die vanwege zijn seksuele voorkeur uit z’n dorp verbannen was. Later, tijdens dezelfde questlijn, kwam ik er achter dat de griffin waar ik achterna zat, niet bepaald de bad ‘guy’ was van het verhaaltje. Maar ook een quest waarin ik op een slachtveld vol dode soldaten op zoek moest naar een specifiek lijk, liet zien waarom The Witcher 3: Wild Hunt een meedogenloos goede game lijkt te gaan worden, ondanks alles: het gaat allemaal om de manier waarop Geralts wereld wordt gepresenteerd. Je wil er eigenlijk niet zijn, dus word je er enorm naar toe getrokken…

The Witcher 3: Wild Hunt – harde wereld

 

Fuck it, ik wil het: HYPUH!

Herinner je de negatieve punten aan het begin van dit artikel nog? Nou, ik inmiddels niet meer. The Witcher 3: Wild Hunt wordt een creatie zo gigantisch en fantastisch, dat tientallen andere ontwikkelaars zich moeten schamen dat ze hun games zo afgeraffeld hebben, zo inspiratieloos ter wereld hebben gebracht. Behalve dan Dragon Age: Inquisition, de enige game die ik nu nog kan spelen zonder naar The Witcher 3: Wild Hunt te verlangen...

REACTIES (51) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord