Assassin’s Creed Origins: geloofwaardiger, grootser, gevarieerder en groffer - Preview 

Assassin’s Creed Origins - Preview 2017-10-04T16:47:59
Marvin houdt van alles wat oud is. Films, games, omaatjes en natuurlijk alles wat met geschiedenis te maken heeft: hij is er altijd voor te porren. Geen (wereld)wonder dus dat uitgerekend hij naar Londen afreisde om vier uur lang in het oude Egypte van Assassin’s Creed Origins te duiken, waar ‘ie zelfs met een glimlach vandaan kwam.

Wie verrassend goed is ingelicht weet dat ik al een tijdje geen groot fan meer ben van de Assassin’s Creed-franchise. Ja, ik heb de eerste vier titels (tot Assassin’s Creed 3) compleet kapot gespeeld en vond het destijds waanzinnig om met mijn verborgen mesje Templars af te slachten, maar het alom bekende verhaal dat de franchise te weinig innoveert weerhield mij bij de latere games om ze langer dan drie uurtjes te spelen. In de kritiek die ik had op Ubisofts paradepaartje was ik echt niet de enige, en dat lijkt de ontwikkelaar met Origins eindelijk door te hebben. Don’t get me wrong, kritiek is er nog altijd, maar Origins lijkt na de eerste korte kennismaking wel eens het frisse format te kunnen hebben dat de franchise hard nodig heeft.

Geloofwaardiger

Een van de grote hekelpunten aan de vorige games is de manier waarop omgegaan werd met het verhaal. Voor een franchise die pretendeert veel waarde te hechten aan de historische context en tegelijkertijd een meeslepend drama in de hedendaagse tijd probeert te vertellen, kwamen de motivaties van jouw personage nog veel te vaak neer op “Templars zijn kut” en “jij doet deze dingen gewoon omdat je een good guy bent.” Ja, Syndicate was emotioneel gezien natuurlijk al vele malen beter, maar het eeuwenoude gezeik tussen Templars en Assassins bleef als dusdanig aanvoelen: eeuwenoud. Origins gooit het over een andere boeg, door de twee bekende facties gek genoeg juist voor zich te houden en nóg verder terug in de tijd te gaan.

AC: Origins

Hoofdpersonage Bayek is niet zomaar een man die binnen twee uur tijd zichzelf al een Assassin mag noemen omdat de Assassins hem waardig vinden, hij staat in het midden van een machtsvacuüm dat de historische context van Origins met zich mee brengt. We zijn aanbeland op een punt in de tijd waarin de oude Egyptische goden hun volgelingen verliezen, waarin wijdverspreide nederzettingen en kleine, arme families schreeuwen om nieuw leiderschap en verdediging tegen het opkomende Romeinse Rijk.

Bayek, een fantastische vechter die in het oog valt van niemand minder dan Cleopatra, ziet in haar de leider die Egypte nodig heeft, en daarom besluit hij een zogenaamde Medjay te worden en namens haar te vechten. Nergens Templars of Assassins, gewoon een ambitieuze man die zijn steentje wil bijdragen, en dat levert een geloofwaardig én origineel begin voor de game op.  

Badass

Grootser

In mijn previewsessie maak ik dat begin slechts via een cutscene mee, en word ik vervolgens gedropt op een stukje land dat zo’n vijf (misschien acht) procent van de map behelst. Cleopatra (de vrouw die blijkbaar alleen seks met je wilt als je daarna onthoofd wordt) heeft me gevraagd het een en ander uit te zoeken over een of andere kwal wiens naam onbelangrijk is, maar de eerste drie van de vier uur ben ik veel te druk met sidequests, random encounters en het neerhalen van nederzettingen. Het kompas bovenaan het beeld lijkt direct goedgevuld te zijn, en met de combinatie van de prachtige graphics van de Xbox One X en de bijna bizarre draw distance begint het direct te kriebelen om een kameel te roepen en de horizon tegemoet te rijden.

Dikke pluim krijgt Ubisoft daarom alvast voor de uitstraling van Egypte: wie alleen dorre zandvlaktes en een overkill aan hiërogliefen verwacht, heeft het helemaal verkeerd. De eerste nederzetting, waar enkele arbeiders goederen aan het vervoeren zijn, anderen zich met de planten bezighouden en weer anderen even stoppen om een kat te aaien, vertrek ik ter paard. Gaandeweg valt de verbeterde artificiële intelligentie op; het oude Egypte is een verdomd gevaarlijke plek voor normale burgertjes, en logischerwijs hoor ik al snel het geschreeuw van een arme pik die aangevallen wordt door… jawel, een nijlpaard. Een salvo aan pijlen later sterft het beest eindelijk, krijg ik een bedankje, en stap ik weer op mijn kameel terwijl hij richting huis afdruipt om ongetwijfeld een lang dutje te doen.

Preview

Teleurstelling overspoelt me wanneer een van de Ubisoft-lui die over mijn schouder meekijkt meedeelt dat ik in deze build niet naar die pyramide in de verte toekan, maar dat wordt enigszins goedgemaakt wanneer ik aan de kant van de weg een kleine grot vind met daarin bijzondere rotsschilderingen en een gruwelijk vette legendarische boog die vijf pijlen tegelijk afvuurt. Nog voor ik die voor het eerst kan testen, spot ik twee somber uitziende mensen die naast een met lichamen bedekte kar zitten. Verrek, een sidequest, eentje waar ik dus op bijna The Witcher-achtige wijze op stuit, en dat bewijst dat dit een hele prettige manier is om gaandeweg kleine verhaaltjes in deze grootse speelwereld te ontdekken.

Het blijkt dat de twee op zoek zijn naar hun zoon, en Bayek gaat als de goedzak die hij is een groepje nijlpaarden te lijf om hun prooi te kunnen verzamelen. De nijlpaarden zijn het resultaat van een bandietenaanval, want blijkbaar houden die beesten wel van een beetje dood en verderf en kunnen ze nieuwsgierigheid vertonen als er ergens massaal gevochten wordt – zelfs buiten de quests om. Ja, zelfs bij de dieren lijkt de artificiële intelligentie sterk verbeterd, en dat zorgt er toch voor dat Egypte een stuk levendiger aanvoelt.

AC Preview

Terwijl het langzaam avond begint te worden, zie ik een vissersdorpje waar ik met Bayek heenrijd. In de verte zijn een paar mensen bezig op een vissersboot, en in een poging hen in te halen kruip ik met Bayek op een bootje maar word ik al veel te snel afgeleid door hoe belachelijk goed dat water eruit ziet. Ineens zie ik iets glinsteren op de bodem, stuit ik op een onderwaterschat, en nog voor ik weer boven ben is het vissersbootje al bijna van de horizon verdwenen. Kut. Wacht, kut? Nee, dit is alleen maar goed! Het feit dat alles en niets me afleidt geeft aan dat Assassins Creed Origins alles in zich heeft om een goede rpg te worden, en vele malen groter en diepgaander is dan welke game in de franchise dan ook.

AC: Origins

Gevarieerder

Het handjevol gebeurtenissen dat ik hierboven beschrijf lijkt slechts een miniscule greep te zijn uit alles wat je kunt doen in Origins. De map waar ik op rond kon lopen was slechts zo’n 5% van het geheel, maar bevatte qua design en invulling onwijs veel variatie. Boerderijen, modderhutjes, bandietenkampen, forten, grote steden, riviertjes, grotten, oases gevuld met dieren, kale en gortdroge stukken grond, prachtige natuur en natuurlijk lekker veel rotsen om op te klimmen; de verschillende gebieden volgen elkaar in rap tempo op en het is elke keer weer een verrassing wat er om de hoek komt kijken, of wie er op je af komt gestormt. Gelukkig heb je daar een adelaar voor, die overigens heerlijk bestuurt en je een waanzinnig tactisch voordeel biedt als je hem goed gebruikt.

Ook de vijanden zijn een stuk leuker en gevarieerder geworden, om nog maar te zwijgen over het dierenrijk dat in Origins is gerepresenteerd, en de kuddes en legandarische varianten waar je daarvan mee te maken kunt krijgen. Veel van de vijanden die Bayek tegenkomt kunnen namelijk gebruik maken van de wapens die hij ook in zijn arsenaal heeft, en sommige daarvan zijn zelfs in staat om jouw bewegingspatronen te herkennen en zo slimmer te worden. Zo moet je jouw tactieken aanpassen aan verschillende factoren; de lichaamsbouw van je tegenstander, de wapens die hij in zijn hand heeft, zijn level, het feit of zijn vriendjes in de buurt zijn en natuurlijk hoe voorspelbaar je zelf te werk bent gegaan. Dat gaat toch wat verder dan het herkennen van welk type vijand het is, en aan de hand van die informatie weten hoe lang na zijn eerste aanval je op de counter-knop kunt drukken. Sterker nog, dat counteren is een stuk moeilijker geworden, en minder belangrijk.

AC Previews

Persoonlijk vond ik het leuker om middels dodgen en toeslaan met een van de wapens schade aan te richten, maar aan de verhalen van mijn concullega’s te horen is dat zeker niet de enige optie. Zij counterden of blokten er wat meer op los, wat nog altijd een mogelijkheid is, maar niet meer aanvoelt als een aaneenschakeling van een handjevol animaties en al helemaal niet altijd de juiste tactiek blijkt te zijn. De variatie in omgevingen en vijanden eist juist originaliteit en vernuftigheid, en met de ruim 160 wapens die je door de wereld kunt vinden in het achterhoofd, kunnen we daardoor wel spreken van een enorme variatie-boost.

Groffer

Het moment dat ik met de grootste glimlach op mijn bakkes zat tijdens het spelen van de preview, was ongetwijfeld kort nadat ik voor het eerst een scepter equipte. De manier waarop Bayek dat ding rondom zijn lichaam beweegt en tegen zijn vijanden aanmept ziet er niet alleen ontzettend goed uit, het voelt ook krachtig aan.

Het specifieke moment was de eerste finisher met zo’n wapen, toen Bayek dat ding van zich afgooide, hem onderaan beetpakte, momentum creëerde door om zijn eigen as te draaien en daarna het einde van de stok bijna tegen iemands slaap kapotsloeg. De combat is groffer dan ooit tevoren, en dat spoorde me aan meer en meer vijanden op te zoeken, zelfs één van zo’n 10 levels hoger. Gelukkig liet ook hij zich verslaan na zes pogingen, en voelde ik me helemaal het mannetje. Ja, voor deze vernieuwde combat is weliswaar afgekeken bij games als Dark Souls, maar de afwerking ziet er vooralsnog zo goed uit dat dat niet uitmaakt.

Assassin's Creed: Origins

De beste Assassin’s Creed tot nu toe?

De combat is groffer en Egypte is met z’n armoede en gevechten om macht bij uitstek een grof gebied, en waar Ubisoft helaas vaak om bekendstaat is de groffe afwerking van hun games: ook in Origins. In de previewbuild van Origins waren de bekende ruwe randjes en foutjes er zeker. De concullega naast me zag ik door een muur clippen, mijn eigen Bayek bewoog op een gegeven moment niet synchroon met zijn paard (wat er hilarisch uitziet, overigens) en de animaties van de NPC’s laten eigenlijk nog altijd te wensen over. Zeker het laatstgenoemde is jammer omdat de omgeving zo bloedmooi is.

Gelukkig lijkt het al met al wel goed te komen met Assassin’s Creed Origins. De game is gigantisch, de wereld is beeldschoon, de juiste rpg-elementen zijn gejat van games als Breath of the Wild, Horizon: Zero Dawn en The Witcher maar toch op een bepaalde manier eigen gemaakt, en de potentie die een land als Egypte heeft voor een franchise als Assassin’s Creed geeft de Indiana Jones-achtige ontdekkingsreiziger in mij al een hard plassertje. De animaties kunnen veel beter, en ook de dialogen zijn niet altijd even geweldig, maar de hernieuwde manier van questen maakt dat al beter. Perfect zal het niet worden, maar Origins heeft alles in zich om de beste Asssassin’s Creed tot nu toe te zijn, en is misschien zelfs een serieuze kandidaat voor de titel Game van het Jaar. 

REACTIES (44) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord