Steep - Preview 

Steep - Preview 2016-11-10T16:53:23
SSX was Samuel z’n allereerste PS2-game, en sindsdien heeft hij nooit meer helemaal durven zeggen dat ie sportgames stom vind. Vandaar dat we die jongen onlangs naar Ubisoft hebben gestuurd, zodat ie weer even in de weer kan met een degelijke snowboardgame. Want wanneer was de laatste eigenlijk?

Wat is er toch gebeurd met het snowboardgenre? Twee generaties geleden konden we genieten van een lawine (sorry not sorry) aan kwalitatief hoogstaande snowboardgames van toffe series als SSX, 1080° en Amped. Maar de vorige generatie? Eh, we hadden Stoked en die SSX-reboot, denk ik? Dat was ’t. Jammer hoor, want elke serie focuste zich op een ander onderdeel van de snowboardervaring. De één focuste zich op het simuleren van het echte snowboarden, terwijl de ander voor stijlvolle, over de top tricks ging. 1080° Avalanche kon je zelfs een arcade racer in een snowboardjasje noemen, en dat was helemaal, hélemaal prima. De verwachtingen voor STEEP zijn dus automatisch hooggespannen, omdat het stiekem in z’n eentje dat vacuüm van snowboardgames moet opvullen. Wat zal ’t worden? Een simulatie? Een arcadegame? Iets wat er tussenin zit?

    

Fast Travel

Het goede nieuws is dat STEEP geen current gen-variant van een voorgaande klassieker probeert na te doen of te zijn. Deze Ubisoft-productie heeft een volledig eigen visie, en geeft daarbij de hoofdrol aan de Alpen. Dit is een open-wereldgame waarbij alle bergen van de Alpen, zoals de Mont Blanc en de Aravis, het speelveld vormen. Met een druk op de knop schakel je naar Mountain View (waarmee de camera uitgezoomd boven de Alpen hangt) en dan is het goed te zien hoe achterlijk groot deze open wereld is. Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland, Italië; de speelwereld van STEEP lijkt een bizar sterke virtuele representatie te zijn van hoe immens de Alpen zijn. Als je vervolgens free-roamend één van de vele bergen verkent zul je steeds meer Points of Interest tegenkomen, waar je later met gemak naar kunt fast-travellen als je weer in dat Mountain View-scherm bent. Simpel. Krachtig. Leuk.

    

Schakelen

Oh, en had ik trouwens al gezegd dat STEEP eigenlijk géén snowboardgame is? Als in, je kunt er wel in snowboarden, maar dat is maar één van de vier manieren waarop je de game kunt beleven. Je kunt ook skiën, paragliding en, eh, vliegen (zweven?) met zo’n eekhoornachtig wingsuit. Wingsuiting? Wingsuiting. Je kunt tijdens het free-roamen gemakkelijk tussen de vier schakelen, en dat kan voor hele leuke taferelen zorgen. Van een bergtop afspringen, met je parachute om de top heen paragliden, schakelen naar je wingsuit en dan met een rotgang naar beneden sjezen, om dan vervolgens onderaan de berg te schakelen naar je ski’s en netjes langs de bomen te skiën. Dope shit. Vooral ook omdat elk element behoorlijk goed voelt; de besturing van elk onderdeel voelt intuïtief en het spelen met de physics (snelheid, zwaartekracht, luchtweerstand) is een erg vermakelijke bezigheid.

     

Zweverig

Zo is het heerlijk om als een idioot met een raket in z’n kont keihard naar beneden te vliegen met een wingsuit, maar tja, probeer dan nog maar eens wat meer hoogte te pakken als een groepje bomen op je afkomen! De balans vinden tussen snelheid, windweerstand en het behouden van controle is iets wat STEEP erg goed laat voelen; het is speelt relatief realistisch weg zonder dat het directe plezier van een wat meer arcade-achtige extreme sports-titel verloren gaat. Paragliding vond ik oprecht geen fuck aan, want dat was veel te langzaam en, eh, te zweverig, maar, hé, dat ligt aan mezelf; een parachute bekritiseren voor zweverigheid en gebrek aan snelheid is alsof je mij gaat lopen haten voor ’t feit dat ik teveel spelletjes speel. Nature of the beast, yo.

    

Aankloten

Wel is de snowboard uiteraard de belangrijkste van de vier sporten, wat ook te zien is in de hoeveelheid mechanics die erin verwerkt zijn. Je kunt namelijk gewoon trucjes uitvoeren door na een jump rondjes te draaien, salto’s te maken, je board in de lucht vast te pakken, et cetera, en dat gaat verrassend makkelijk dankzij een combinatie van de triggers en pookjes. Net als bij elke andere open-wereld game vond ik daarom gewoon rondkloten het leukst, en dan vooral met de snowboard: lekker van een berg afboarden, snelheid maken, jumps maken, goed neerkomen, snelheid afnemen, langs bomen heen manoeuvreren, langs de daken van hutjes glijden, wat trucjes doen… Wie zich niet per se wil focussen op alleen snelle tijden behalen of alleen trucjes uitvoeren, kan zich meer dan vermaken met gewoon aankutten in free-roaming. Dat deed ik immers ook het gros van de tijd.

     

Sereen

Uiteraard is dat niet het enige wat STEEP je te bieden heeft. Elke berg biedt meerdere uitdagingen (op bepaalde routes racen, tricks uitvoeren, etc.) die je eerst dus zelf moet vinden en dan kunt proberen te overwinnen. Hoe meer uitdagingen je overwint, hoe meer ervaring je krijgt, wat nog meer Points of Interests, bergtoppen en uitdagingen unlockt. Het mooie daarvan is dat je niet gedwongen wordt om challenges in een bepaalde volgorde te doen, met als resultaat dat ik bepaalde uitdagingen gewoon oppakte tijdens het free-roamen. Omdat ze op m’n pad kwamen. Omdat het kon. STEEP heeft veel content te bieden maar forceert het niet door je keel, waarmee de game een chille vibe krijgt die prima past bij het serene wit en blauw dat continu op je beeldscherm wordt weergegeven.

     

Organisch

Naast een open wereld- en extreme sports-game ziet STEEP zichzelf echter ook als een sociale game. En dat is de reden waarom de game ook samen gespeeld kan worden met meerdere vrienden en de uitdagingen in groepen getrotseerd kunnen worden. Zelfs als je de game alleen wilt spelen zul je af en toe andere spelers op de berg zien, want de Alpen zijn immers van iedereen. En hoewel dat niet per se altijd van mij hoefde (de sereniteit van zo’n gigantische, witte massa volledig voor jezelf hebben, heeft iets prachtigs) geeft STEEP wel een organische levendigheid (één die, verrassend genoeg, erg Dark Souls-achtig overkomt) die veel andere games niet hebben. Socialere gamers dan ikzelf zullen het fijn vinden om met hun headset op samen met hun vrienden de Alpen eigen te maken. Zowel competitief (om high scores te halen en medailles te verzamelen) als voor de lol, terwijl ‘Freestyler’ van Bomfunk MCs lekker door je koptelefoon knalt. Classic.

     

Blind

Toch lijkt STEEP iets… te missen. Een sterke identiteit. Een eigen smoel. Een uniek… íets. Zo is de game visueel een plaatje, maar tegelijkertijd ook wat saai. De game is zo’n realistische representatie van de Alpen dat de witte massa op een gegeven moment een homogene brij lijkt te worden. De bomen, blokhutjes, rotsformaties en weereffecten zijn vaak de enige visuele afwisseling. Niet dat ik verwacht dat m’n avatar net als bij SSX elke keer een lichtshow uitschijt als ie een klein sprongetje maakt, maar toch. Er waren ook wat design-keuzes die mij erg frustreerde, zoals de stippellijn die je tijdens uitdagingen de weg wijzen. In de tutorial waren die nog duidelijk en rood, maar daarna? Wit. Een witte stippellijn die tegen de witte sneeuw jou de weg probeert te wijzen was, zoals je kunt begrijpen, een allesbehalve handig hulpmiddel. Al met al heb ik erg genoten van STEEP en ben ik zeker benieuwd naar het uiteindelijke product begin volgende maand. Al is het nog maar de vraag of dat echt aan de kwaliteit van de game ligt of aan het simpele feit dat in het land van de blinden éénoog koning is.

REACTIES (21) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord