Star Ocean: Integrity and Faithlessness - Preview 

Star Ocean: Integrity and Faithlessness - Preview 2016-05-17T10:03:58
Het heeft even geduurd, maar er is een nieuwe Star Ocean. Nee, we hebben het niet over die duikgame voor de Wii; da’s Endless Ocean. En we hebben het al helemáál niet over die slechte survival-horror indiegame Dark Ocean. Een wereld van verschil, jongens en meisjes!

Oké, tijd voor een korte les, want ik ga er voor ’t gemak even van uit dat het gros van jullie nog nooit van Star Ocean gehoord heeft. Star Ocean is een J-RPG serie; eentje die in Japan zelfs tot één van de bekendere behoort. Nee, het geniet niet de bekendheid van een Final Fantasy, Dragon Quest, Pokémon of Shin Megami Tensei, maar wie het genre een warm hart toedraagt, zal de serie ongetwijfeld in z’n top 10 hebben staan. Star Ocean staat voornamelijk om twee dingen bekend: 1) z’n real-time combat (vergelijkbaar met de Tales serie) en 2) zijn nadruk op science fiction (vergelijkbaar met de Xeno serie). Het is de vrij unieke combinatie van die twee elementen die de serie zijn ‘je ne sais quoi' geven, en het is ook de reden dat ik überhaupt ooit met de franchise in contact ben gekomen.

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                         

Phantasia

Veel interessanter dan waarom ik Star Ocean dig, is echter het verhaal achter het ontstaan van de serie. Deze Square Enix franchise heeft z’n bestaan namelijk te danken aan een andere grote naam in de wereld van de J-RPG’s, namelijk de Tales-serie van Bandai Namco. De eerste Tales-game, Tales of Phantasia, kwam namelijk uit voor de Super Famicom in 1995, waarna bijna iedereen in het development team vertrok om een andere studio op te richten. Waarom? Omdat uitgever Namco teveel veranderingen had geëist, en de ontwikkelaars vonden dat Tales of Phantasia niet de game was geworden die zij voor ogen hadden.

Onder de naam tri-Ace begonnen zij dus te werken aan een nieuwe game - zonder te hoeven dealen met de bemoeizucht van hun voormalige uitgever - en dat werd de eerste Star Ocean. Dit verklaart waarom Star Ocean een vergelijkbaar, actie-gericht, real-time vechtsysteem heeft ala de Tales-serie, en waarom veel fans de eerste Star Ocean zien als het échte vervolg op Tales op Phantasia. Het is een typisch gevalletje “whoever loses, we win”, want tegenwoordig kunnen J-RPG fans dus genieten van twéé goede series. Lekker.

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                           

Tumultueus

Dat gezegd hebbende is de reeks wel een uiterst tumultueuze. Het eerste deel kwam namelijk uit op de Super Famicom, de tweede op de PlayStation, de derde op de PlayStation 2 en de vierde op de Xbox 360. Ja man, vet logisch. Deze console-hoppende traditie zal in ieder geval in stand gehouden worden, want het vijfde deel - met de allesbehalve catchy subtitel Integrity and Faithlessness - komt hier over anderhalve maand uit op de PlayStation 4. Laat deze schizofrene geschiedenis echter niet in de weg staan van je potentiële interesse, want als iemand die de derde game in de serie gespeeld heeft én onlangs een middagje aan de slag mocht met deeltje vijf, kan ik je verzekeren dat Star Ocean je tijd en moeite zeker waard is.

Laat ik daarbij ook meteen vertellen dat elk deel een behoorlijk op zichzelf staand verhaal is; ondanks dat de games zich in het zelfde universum afspelen en enigszins verbonden zijn, hoef je dus geen voorkennis te hebben om van een willekeurig deel te genieten. Dat geldt ook voor (adem in) Star Ocean: Integrity and Faithlessness (adem uit), wat dus het vijfde deel in de serie is, zich chronologisch gezien vlak voor het derde deel afspeelt én ook moet aanvoelen als het begin van een nieuwe saga. … Ja, het klinkt allemaal ingewikkelder dan het allemaal is. Japan, hè?

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                       

Incapabel

Het voordeel van een middagje gamen is, eh, dat ik een middagje mocht gamen, dat ik dit in het uiterst fraaie Banke Hotel in hartje Parijs mocht doen (vijf sterren, biznotch). Het nadeel is dat een middagje niet genoeg is om een degelijk idee te krijgen van wat een rollenspel je nou precies te bieden zal hebben. Een RPG (vooral een Japanse) moeten het immers hebben van de world building en character development, wat dure Engelse woorden zijn om te zeggen dat je er de tijd voor moet nemen en het langzaam op je moet laten inwerken. (Een beetje zoals psychedelische designer drugs dus, maar dat terzijde.)

In het geval van een actie-RPG als deze, is een middagje vaak niet eens genoeg om alle gameplay mechanics goed onder de knie te krijgen, verdorie. Gelukkig ben ik niet bepaald de meest achterlijke of incapabele gamejournalist van de lage landen, en ben ik dus met behulp van enkele koppen sterke espresso er toch redelijk in geslaagd om door de twee beschikbare save files heen te rammen en als een spons zoveel mogelijk informatie op te zuigen.

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                 

Fantasy

De eerste twee uur van mijn middag waren volledig gewijd aan het begin van de game, en dat was een ervaring die naar meer smaakte. Het verhaal van de game begint in het dorp van de hoofdrolspeler, waar hij aan het trainen is met z’n beste vriend om z’n combat skills op te poetsen. Opvallend hierbij is dat alles - van de architectuur tot de personages - meer doet denken aan traditionele RPG esthetica (lees: high fantasy) dan aan de science-fiction invloeden waar de serie bekend om staat.

Eén van de eerste teamleden die ik vergaarde was zelfs een heks, inclusief grote heksenhoed, en als er íets geen sci-fi schreeuwt, dan is dat het wel. In een interview dat ik later die dag had met producent Shuichi Kobayashi zei hij ook dat ie daar expres voor ging: “Star Ocean is nooit alleen sci-fi geweest, en met deze nieuwe game wil ik het contrast tussen fantasy en science-fiction verder uitwerken. Magie versus technologie, et cetera. Flora en fauna versus robotica. De speler moet net als de hoofdpersonen het gevoel krijgen overweldigd te worden wanneer ze uiteindelijk geconfronteerd worden met buitenaardse zaken.” (Random feitje: Kobayashi houdt zelf erg van westerse RPG’s, zoals Dragon Age. Vind ik leuk.)

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                     

Naadloos

Ook was ik erg te spreken over de naadloze overgangen tussen cutscene, verkenning en combat. Of je nou naar een filmpje aan het kijken bent (allemaal in de in-game engine), door de wereld aan het lopen bent of zelfs in gevecht bent, de game ziet er continu hetzelfde uit. En dit bedoel ik positief! Het sleutelwoord hierbij is consistentie. De overgangen tussen de drie fases is visueel bijna alleen maar zichtbaar door de subtiele verandering in het camerawerk, en dat is iets wat meer games moeten doen. De illusie wordt op deze manier immers beter gehandhaafd. “Star Ocean is een serie die we qua gevoel lekker old skool wilden houden, want net als oude J-RPG’s draait deze game om de ontwikkeling van de hoofdpersoon.

Maar op technisch gebied willen we de serie continu evolueren. De naadloze overgangen tussen de gameplay modi is hier een voorbeeld van”, zei Kobayashi trots. Deze “naadloze” overgangen waren echter niet altijd naadloos: zo ondervond ik dat de game soms een beetje op hol sloeg als er een belangrijke NPC tegen me begon te praten en ik doodleuk besloot om weg te lopen (ala Half-Life). De audio werd dan op rare wijze afgesneden, of de camera wist dan opeens niet meer waar het zich op moest focussen. Imperfecties waar ik me verder niet echt aan gestoord heb, maar die zeker wel opvielen.

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                  

Driehoek

De meeste tijd heb ik uiteraard aan de combat besteed, mede omdat het één van de pilaren van de franchise is én dat vaak voor mij het element is wat een geweldige RPG onderscheidt van een goede. Op papier is de combat in ieder geval uitstekend: zoals bij wel meer goede RPG’s, is de combat hier gebaseerd op die van een driehoek, namelijk die van lichte aanval, zware aanval en verdediging. De snellere, lichte aanvallen winnen van de langzamere zware; zware aanvallen breken dwars door een verdedigende move heen; verdediging annuleert lichte aanvallen. Simpel. Combineer dit fundament met een scala aan speciale, magische aanvallen (die uiteraard mana vereisen) en het feit dat je met een druk op de d-pad in real-time kunt switchen tussen elke van je maximaal zeven (!) teamleden, en je hebt een vechtsysteem dat makkelijk is op te pakken en direct vermaakt.

Elk teamlid speelt trouwens volledig anders, wat het oprecht leuk maakt om niet alleen met de goed gebalanceerde hoofdrolspeler Fidel te vechten. Zo is de eerder genoemde heks (de, eh, zeer creatief geklede Fiore) een expert in magische projectielen en is zwaardvechter Viktor op z’n best als offensieve melee powerhouse.

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                  

Spammen

“Het vechtsysteem van Star Ocean moet de speler het gevoel geven dat hij of zij echt supercool is, zelfs als diegene niet bepaald de beste speler is”. Kobayashi legt uit waarom hij de combat expres toegankelijk wilde houden. “Dit is de eerste Star Ocean game in zeven jaar; er zullen dus veel nieuwe spelers op afkomen. We vonden het dus belangrijk om de game niet Dark Souls-achtig moeilijk te maken, mede omdat het verhaal en de character development minstens zo belangrijk is als het spektakel van de combat.”

Wellicht dat de combat echter iets té toegankelijk is gemaakt. Ik kwam er namelijk al snel achter dat er bijna geen enkele reden is om géén zware aanval te gebruiken. Het probleem is namelijk dat een lichte aanval zelden sneller is dan een zware, vooral omdat je hersenen eerst ook nog moet registreren (en vervolgens verwerken) dat de vijand een zware aanval aan het uitvoeren is. Wanneer je dus denkt te counteren met een lichte, ben je negen van de tien keer al te laat. De gevechtsdriehoek lijkt dus zelden te werken, aangezien een zware aanval (in de praktijk) dus beter is dan zowel verdedigen als proberen te counteren met een (te langzame) lichte aanval. De combat bestond tijdens mijn speelsessie dus al gauw uit het spammen van de zware aanval, met af en toe een special attack erdoorheen; iets dat consistent veel te goed werkte.

 Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                      

Observaties

Meer imperfecties begonnen mij te irriteren. Zo vond ik het eerst geweldig dat je met slechts een druk op de knop in real-time kon switchen tussen je teamleden, totdat de game mij herhaaldelijk na elk gevecht weer forceerde om te spelen met hoofdrolspeler Fidel. Er is hierdoor geen enkele manier om een gevecht met iemand anders dan Fidel te beginnen (hij leidt de party namelijk) wat mij dwong om bij elk gevecht kostbare secondes te verspillen aan het selecteren van de persoon waar ik wél mee wilde vechten.

Gecombineerd met het matige lock-on systeem (het lijkt onmogelijk om simpelweg de meest dichtbije vijand te selecteren) zorgde dit bij lastigere gevechten al snel voor frustratie. Dit waren allemaal observaties die hetzelfde bleven bij het spelen van de tweede savefile (die mij veel later in de game plaatste, in een zeer futuristisch ogend ruimteschip) wat mij het idee gaf dat het allemaal niet aan mij lag en dat de combat van de game daadwerkelijk wat ongepolijst is.

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                          

Prachtig

Laten we echter eerlijk wezen: het had wel gewoon aan mij kunnen liggen, want het feit blijft dat ik maar een uur of vier heb kunnen spelen. En nogmaals: een middagje is niet genoeg om de nuances van een degelijke RPG daadwerkelijk nauwkeurig aan de kaak te kunnen stellen. Star Ocean: Inte… eh, Star Ocean 5 is nou eenmaal een typische genregame; daar moet je de tijd voor nemen. Wellicht dat lichte aanvallen wél bestaansrecht hebben in combinatie met andere personages of tegen andere soorten vijanden. En wellicht dat ik meer begrip zou hebben gevoeld voor dat verplichte terugschakelen naar Fidel als ik een sterkere band met hem zou hebben opgebouwd aan de hand van het verhaal.

Ik hoop het, want los van mijn twijfels over de combat is Star Ocean 5 een extreem uitnodigende RPG. De combinatie van Tolkien-achtige fantasy en haast Halo-achtige science-fiction is een lust voor ’t oog, bijvoorbeeld, en iets wat bijna geen enkele andere J-RPG-franchise zo sterk weet uit te voeren. En het level design heeft mij geen seconde verveelt dankzij de verslavende combinatie van doolhofachtige dungeons, grote open velden en memorabele dorpen en vestigingen. Faycreed is een prachtige planeet, en ik kan niet wachten om de reviewversie binnen te krijgen en hem op m’n gemakje te verkennen.

Star Ocean: Integrity and Faithlessness

                             

Charmant

Met Final Fantasy XV aan de horizon lijkt het wellicht tijdverspilling om in een minder prominente J-RPG van Square Enix te duiken (zeker na de kritiek die ik zojuist geuit heb ten opzichte van de combat) maar ik wil jullie toch motiveren om de game in de gaten te houden als je van het genre houdt. De game heeft een unieke en onmiskenbare charme; eentje die voorkomt uit een haast bizarre samensmelting van tegenpolen. Fantasy en sci-fi, old-skool en modern, vloeiend en statisch…

Star Ocean is, op een intrigerende manier, heel veel dingen tegelijk. Ongeacht of de volledige game dus wel of geen grote problemen heeft, is het in ieder geval fijn om deze franchise weer terug te zien. Het is namelijk wederom een bevestiging (ironisch genoeg in combinatie met games als het aankomende Tales of Berseria) dat het Japanse rollenspel weer aan populariteit aan het winnen is in het westen. En terecht, verdomme.

REACTIES (9) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord