Resident Evil 7: Biohazard - Preview 

Resident Evil 7: Biohazard - Preview 2016-12-09T17:14:58
Verandering. De meeste mensen houden daar niet zo van. Toch is verandering vaak een noodzakelijk kwaad om te overleven, en er zijn maar weinig game-franchises die dat zo goed hebben bewezen als Resident Evil, die zichzelf ooit drastisch wist te heruitvinden. Kan het dat met Resident Evil 7: biohazard wéér doen?

Wie naar de Resident Evil games kijkt, kan de serie eigenlijk in twee categorieën verdelen. Zo heb je de klassieke survival-horror “Resi’s”, die meteen te herkennen zijn aan de vaste camerahoeken, ammunitieschaarste en de zogenaamde tankbesturing. De eerste drie delen in de serie (vier als je Code: Veronica meetelt) volgen dit sjabloon, waarbij de nadruk meer ligt op spanning en sfeer, dan op keiharde actie. Nou was actie ook in die games érg belangrijk hoor — één van de vele tradities is immers het toegeworpen krijgen van een rocket launcher om de eindbaas mee naar z’n mallemoer te knallen — maar de gun porn was daar niet het meest prominente gameplay-onderdeel.

               

Power fantasy

Dat veranderde in 2005, toen het revolutionaire Resident Evil 4 (één van de beste games óóit gemaakt, bitches) de camera vlak achter de avatar plaatste, wat vrijgeviger met ammunitie begon te strooien, en Hollywood-achtige set pieces mogelijke maakte dankzij innovaties als QTE’s (contextgevoelig knoppendrukken). Resident Evil 4, 5 en 6 hadden nog altijd genoeg klassieke Resi-conventies, hoor, zoals grotesk gemuteerde bazen, onnodig gecompliceerde verhaallijnen en omslachtige omgevingspuzzels, maar Capcom had in die periode wel duidelijk gekozen om het survival-gedeelte van de franchise te vervangen met het creëren van een onvervalste power fantasy. Resident Evil 6, bijvoorbeeld, viel daarom niet bij iedereen in de smaak. Ondergetekende vond het een geweldig spektakel (de game omarmde z’n actievolle focus dusdanig schaamteloos dat het, qua mechanics, alleen door Vanquish overtroffen wordt als creatief hoogtepunt van het third-person shooter genre) maar het gros van de fans bejammerde hoe weinig horror er in de franchise overgebleven leek te zijn.

             

Extreme horror

Gemotiveerd door de ietwat teleurstellende verkoopcijfers én het plotselinge, virale succes van first-person horror fenomeen P.T., besloot Capcom om met Resident Evil 7 iets volledig nieuws te doen. Als de eerste paar Resi’s namelijk een degelijke balans hadden tussen horror en actie, en de latere games een erg grote nadruk legde op de actie, dan zou Resident Evil 7 het palet reinigen door de nadruk deze keer voornamelijk op ángst te leggen. Resi 7 zou de actie beperken tot een minimum, de spanning opvoeren tot extreme hoogtes, en, mede dankzij de natuurlijk meeslependere aard van het first-person perspectief, ons zeven kleuren stront laten schijten. Resident Evil 7 zou het begin vormen van een nieuwe, derde categorie Resi games: die van de extréme survival-horror. En, eh, dat vond ik eigenlijk niet zo’n heel fijn idee. Want weet je waarom ik zowel de oude als de nieuwe Resi’s zo lekker vond? Omdat ze allemaal zo heerlijk… videogamey waren. Ze namen zichzelf niet serieus, en de ervaring was altijd op de gameplay gericht. Resi 7 leek daar een einde aan te gaan maken, tot (het voor mij) onbegrijpelijke genot van velen.

              

Safe room

Na zo’n 20% van het eindproduct te hebben gespeeld kan ik echter tot mijn grote en aangename verbazing zeggen dat ik me zorgen maakte om niks: Resident Evil 7 is namelijk een Resi in hart en (rottende) nieren. Ja, het eerste uur heb ik machteloos en met m’n hart in m’n keel door een eng landhuis moeten lopen terwijl ik achterna gezeten werd door een moordlustige opa, op een wijze die me erg deed denken aan games als Amnesia en dergelijke. Maar niet veel later zat ik kratten kapot te hakken met een mes, vond ik een pistool (en uiteindelijk zelfs een vlammenwerper!) en moest ik een nieuw pad ontgrendelen door metalen replica’s van de drie hoofden van Cerberus in een embleem in een deur te duwen. Ik was kruiden aan het combineren met andere stoffen om genezende sprays te maken, ik moest onnodige voorwerpen in kisten achterlaten om ruimte in m’n inventory te besparen, én ik voelde me alleen werkelijk veilig in het handjevol safe rooms (de enige plekken waar je je voortgang kunt opslaan. Op een bandrecorder in plaats van een typemachine, trouwens). Belachelijk! Héérlijk. Classic Resi.

             

Videobanden

Vergeet die zogenaamde nieuwe, derde categorie die Resident Evil 7 zou creëren: deze game doet namelijk vaker denken aan een first-person remake van de allereerste Resident Evil, dan aan de te serieuze, ongeïnspireerde P.T. kloon die het eerst leek te gaan worden. Zeggen dat dit mij gelukkig stemt, is een understatement. Gelukkig vertrouwt Resident Evil 7 nauwelijks op nostalgie; de beste momenten van mijn speelsessies waren zelfs gebeurtenissen die ik nog nooit eerder in een Resident Evil had aangetroffen. Zo is het bijvoorbeeld mogelijk om videobanden te vinden en deze af te spelen in videorecorders. Wat volgt zijn geen cutscenes, maar volledig speelbare, optionele levels die je meer (achtergrond)informatie geven over wat daar een paar uur geleden precies is gebeurd. Wie de demo’s gespeeld heeft zal hier al mee bekend zijn, maar het blijft noemenswaardig.

         

Kettingzaag

De grootste verandering die Resident Evil 7 maakt is overduidelijk kiezen voor een first-person perspectief. Het is een grotendeels aangename verandering, gezien de intimiteit van dit perspectief een angst en spanning weet op te roepen die erg doet denken aan die van de vaste camerahoeken van de klassieke Resi’s. Maar tegelijkertijd weet het ook de controle en overzicht te geven van het third-person perspectief van de vorige drie games. Dit was vooral merkbaar toen ik voor de eerste keer de kelder van het landhuis betrad, waar ik het met mijn pistool moest opnemen tegen smerige, kronkelige monsters, die iets te goed waren in het ontwijken van de broodnodige headshots. Ik had op dat moment de vrijheid en controle van een gewichtige first-person shooter, maar ervoer tegelijkertijd ook de zenuwen en paniek van bijvoorbeeld een Resident Evil 2.

               

Melee

Er waren echter ook momenten waarop ik me stoorde aan dit nieuwe perspectief; vooral de tweede boss fight liet de limitaties ervan zien. In dit gevecht moet je rondjes lopen in een zeer kleine arena terwijl je de slagaanvallen van de baas in kwestie probeert te ontwijken. Vervolgens moet je niet alleen op de baas schieten, maar ook op hem inhakken met je mes en zelfs kettingzaag. Terwijl je zíjn aanvallen probeert te ontwijken. In first-person. Iets wat conceptueel erg tof is, maar in de praktijk dusdanig lastig te besturen is (mede dankzij de blinde hoeken van de camera) dat frustratie iets te vaak de overhand kreeg. Gezien de toffe climax van de eerste boss fight (waar ik helemaal niets over ga vertellen, behalve dat je die op minstens twee verschillende manieren kunt uitspelen, die allebei even dope zijn) geef ik Resident Evil 7 nog even de voordeel van de twijfel als het om boss fights aankomt, maar, ja: het first-person perspectief is niet ideaal voor melee combat.

           

Injecteren

Gelukkig is dat soort combat niet de hoofdmaaltijd van de game; je zult vaker bezig zijn met stealth (waarbij het zicht van de vijanden gelukkig niet al te goed is, wat de limitaties van de first-person gameplay enigszins balanceert) het oplossen van maffe omgevingspuzzels, én het vinden van ideale routes naar de safe rooms (het goede soort backtracking! Het is terug! Yes!). Al met al lijkt Resident Evil 7 zeker een kleinschaligere, claustrofobischere en engere ervaring te gaan worden dan zijn hoogdravende voorganger; één die zowel survival als horror weer in de franchise injecteert, maar zich (gelukkig) totaal niet ver verwijderd van alles wat de serie eerder gedaan heeft. Het is daarom ook géén overbodige luxe om de geschiedenis (en overkoepelende plot) van de gameserie nog eens goed door te nemen alvorens de volledige versie uitkomt. Mag ik jullie daarom allemaal aanraden om de PU van 24 januari te halen? Verspreid over zes pagina’s kun je daar namelijk alles vinden wat je moet weten over Resident Evil 7, van een uitgebreidere versie van mijn bevindingen met de game, tot een samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen van Resident Evil 1 tot en met 6. Handige shit, al zeg ik ’t zelf!

REACTIES (18) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord