Mafia III - gangsters killen in een vertakkend verhaal 

Mafia 3 - hands-on preview 2016-04-21T11:28:31
Er zijn drie goeie dingen uit Italië gekomen als je het Wouter vraagt: het Romeinse Rijk, pizza en de maffia. Niet dat hij zo gek is op georganiseerde misdaad, maar de mob heeft toch prachtige entertainment opgeleverd, niet waar? Behoort Mafia III daar toe?

Lincoln Clay, de hoofdrolspeler van Mafia III, doet me zwaar aan Kratos denken. Niet dat de God of War vaak door de straten van New Bordeaux scheurt in een niet bestaande musclecar, of dat Lincoln zichzelf graag wit met rood verft. En ik wil ook niet alle (semi-)gekleurde videogame-characters over één kam scheren, ofzo, maar toch zijn de characters vergelijkbaar. Beide mannen zijn anti-helden die stoerder zijn dan een dozijn assassins of een kleine honderd CoD-soldaten en hebben één belangrijke drijfveer: wraak. Misschien is het een beetje teveel credit voor een personage dat zich nog moet bewijzen, want Kratos is natuurlijk welhaast legendarisch, maar qua ontwerp kan Clay zich nu al meten met de groten. Aan de andere kant, als Mafia III geen waardige opvolger is van het geliefde deel 2, dan zullen zelfs de looks van Lara Croft en Han Solo's knapste dochter hem niet redden van de vergetelheid. 

Mafia III - Lincoln Clay          

In Mafia III ben je anti-maffia

Clay is dus pissed off, net zoals Kratos, en dat komt niet (alleen) omdat hij jarenlang in die afschuwelijke Vietnam-oorlog heeft gevochten. Nee, het heeft vooral te maken met het feit dat zo'n beetje iedereen in z'n leven de pijp uit gaat. Hij is opgegroeid als een wees en vond z'n surrogaatfamilie in de 'Black Mob', maar die worden aan het begin van Mafia III allemaal over de kling gejaagd door de Italiaanse georganiseerde misdaad. Dus is hij weer alleen, niet bepaald vrolijk en heeft hij ook nog eens een dik litteken op z’n knar zodat hij alle ellende niet snel vergeet. Genoeg reden om Kratos-stijl vengeance upon the world los te laten, maar Clay pakt het net even wat slimmer aan dan meteen iedereen in blinde woede doormidden te hakken met zwaarden aan kettingen.

Mafia III - Lincoln Clay in actie

Clay verzint een daadwerkelijk plan om niet alleen een heleboel maffioso wat lichaamsopeningen rijker te maken, maar ook meteen hun hele empire over te nemen. New Bordeaux moet onder zíjn heerschappij komen en daarvoor gaat hij elk deel van deze New Orleans-achtige stad overnemen, inclusief de bijhorende, criminele bedrijvigheid. District voor district en crime racket voor crime racket moet de maffia terrein gaan verliezen, en om een concept zoals dit in gameplay om te zetten, is er natuurlijk maar 1 genre dat toereikend is: yup, de sandbox game.

Mafia III - New Bordeaux       

Mafia III is zo sandbox als een game kan zijn

Mafia II is een beetje een vreemde game wat betreft genre. In feite is de stad van de tweede Mafia volledig open wereld, maar door een gebrek aan nevenactiviteiten buiten de story missions om kan je het moeilijk een sandbox titel noemen. Dat is geen ramp, want uiteindelijk is het in z’n geheel nog een bruut avontuur. Maar in een jaar (2010) waarin de sandbox games allang in opmars waren, was het wel een kwestie van je verwachtingen temperen. Mafia III heeft dat probleem niet, want veel sandbox-iger dan dit kan het haast niet! De map van New Bordeaux staat vol met collectibles, missions en andere aantrekkelijke icoontjes, terwijl er om elke hoek van de straat wel iets te vernietigen valt. Al deze activiteiten staan overigens in dienst van een ‘grand design’, een ‘common goal’, oftewel een rode draad, want met alles werk je toe naar total domination van New Bordeaux.

Mafia III - New Bordeaux 2

Zo staan vele missies in een bepaald district van de stad direct in verband met de uiteindelijke eindmissie van het betreffende gebied. In het geval van het Downtown district, waar ik in mocht free roamen tijdens m’n speelsessie bij Hangar 13 in San Francisco, is het overnemen van een zogenaamde construction racket het einddoel. Dus zeg maar het Koop Tjuchem van New Bordeaux. Verschillende missies die ik doe hebben als gevolg dat ik óf verder werk naar het unlocken van de eindmissie (Cavar Construction Site, een bouwterrein vol met gangsters), óf dat ik ervoor zorg dat deze missie makkelijker wordt. Dat laatste bijvoorbeeld door de levering van wapens naar de Cavar Construction Site af te snijden, zodat de daar aanwezige gangsters minder goed bedeeld zijn op schietijzer-gebied. Of door simpelweg baddies die rondes doen op het bouwterrein alvast af te maken, waardoor je tijdens de eindmissie met minder tegenstand te maken krijgt. Hoewel de logica van het jezelf makkelijker maken door meer te gamen niet helemaal waterdicht is (ervan uitgaande dat des te hardcoreder je bent, des te obsessiever je missies afwerkt, hoewel je niet perse wil dat andere missies makkelijker worden), is een beetje extra hulp niet overbodig. Want de Cavar Construction Hideout is een flink pittige missie…

Mafia III - Office takedown     

Mafia III: het sfeertje

Na een uurtje of anderhalf missies afwerken in Downtown, begeeft Clay zich naar de eindmissie van het district om daar de big boss van de construction racket lood te laten vreten. Hij rijdt in een brute, zwarte musclecar van een fantasiemerk (Samson Drifter vertelt een fact sheet mij), terwijl op de radio de altijd aangename klanken van Creedence Clearwater Revival klinken. Born on the Bayou is een fucking awesome nummer en daarmee stip ik meteen een van de grootste voordelen van het 1968 waarin de game zich afspeelt aan: de tunes. Denk aan Paint it Black van de Rolling Stones, House of the Rising Sun van The Animals en White Room van Cream. De beste hippie-shit, trippy gemixt met stoer.

Mafia III - rondscheuren

’68 is het jaar waarin het Tet Offensief in Vietnam begint, mensen in Amerika zich beseffen hoe kut hun overheid is en zich ertegen gaan verzetten… met hippie-passivisme. Dit is het jaar waarin Martin Luther King werd vermoord en het fantastische Rosemary’s Baby in de bioscopen te zien is, in een decennium waarin angst vergeten wordt door middel van hallucinatoire drugs. Vraag maar aan je (groot)ouders hoe het zat. Misschien kunnen ze zich nog iets herinneren van tussen de LSD-trips door. Mensen in het New Bordeaux van 1968 noemen elkaar ‘cat’, dragen kleurrijke, strakke bloesjes, korte rokjes en dansen met voorbedachte pasjes. Lincoln Clay wordt regelmatig ‘nigger’ genoemd, want destijds waren mensen veel openlijker racistisch dan nu. Vooralsnog lijkt Mafia III weer net zo tijdperkgetrouw als de vorige titel, en dat is een goed ding.

Mafia III - Bourbon Street         

Maffia III: de gameplay

Eenmaal aangekomen bij het bouwterrein waar Hideout Boss Jimmy Cavar zich bevindt, moet ik een beslissing maken over hoe ik dit varkentje ga wassen. Naar binnen rennen door het hek aan de voorkant is te lomp, zelfs voor mijn smaak, dus pick ik een lock aan de achterkant van het terrein en sluip ik naar binnen. Deze stealthy benadering is misschien wat minder primitief dan Rambo-stijl te werk gaan, maar als ik m’n kills op dodelijk zet in het wapenwiel, is Clay alsnog bijzonder onsubtiel als hij z’n legermes in voorhoofden plant. Ondanks dat ik op sneaky wijze maffioso van kant maak en daarnaast m’n pistool met demper gebruik, word ik alsnog ontdekt en slaat een zogenaamde ‘squealer’ alarm door versterking te bellen. De site stroomt vol met een blik versche, slicke criminelen en ondanks dat ik versterking bel (Clay heeft een, voor die tijd, nogal futuristisch oortje in z’n, ehm… oor, waarmee hij allerlei diensten in kan schakelen, zoals een valet die auto’s naar je toebrengt en een team van drie hitmen), word ik alsnog doodgeschoten. Dat was poging 1.

Mafia III - Construction Yard

In poging 2 sneak ik naar een plek bovenin het gebouw dat in de steigers staat, op een plek dat aangegeven wordt als een sniper spot. Er ligt wel een sniper rifle, maar echt veel overzicht heb ik er niet. Er komt weer versterking en ik ben weer dood. Geen zorgen, zegt de aanwezige Hangar 13 dude, executive producer Andrew Wilson, het is nog niemand gelukt in minder dan drie pogingen. Met genoeg stealth, inzet van een tweetal teams van hulpjes en regelmatig gebruik van m’n, eh… Gangster View -waar vijanden rood van oplichten, maak ik de baas van de Hideout af. Het cover-systeem werkt nog niet perfect, het feit dat je door muren heen kunt kijken breekt de ’68-sfeer nogal en het is een beetje wennen dat je maar 1 handpistool plus 1 rifle mee kunt nemen naast je uitrusting van granaten en medkits, maar de gameplay in Mafia III is redelijk solide en fun. De game wordt echter pas daadwerkelijk interessant op het moment dat ik de Hideout heb geklaard…

Mafia III - shoutout           

Dragon Mafia Effect 3

Lincoln Clay staat er niet alleen voor in z’n strijd tegen de Mafia om de macht over New Bordeaux. De beul van een Vietnam-veteraan heeft drie luitenants (die elk weer hun eigen luitenant hebben) direct onder hem werken: de Ierse Thomas Burke, compleet met fout shirt en hoofd. Swingy, sassy Cassandra, die een beetje op een jonge Jada Pinkett Smith lijkt. En Vito Scaletta, de maffioso uit Mafia II die verbannen is uit Empire Bay. Clay moet zijn macht, de veroverde Hideouts, rackets en districten verdelen onder deze hulpjes. Of, beter gezegd, hij kán dat doen. Hier komt namelijk een nieuw ding in de Mafia-franchise om de hoek kijken: keuzevrijheid en daarbij directe invloed op de verhaallijn. Op het moment dat ik de Hideout overneem, mag ik namelijk kiezen aan wie ik deze racket wil schenken: Cassandra, Vito of Burke. Elke keuze heeft z’n eigen voordelen bijvoorbeeld wat betreft wapens die je er voor krijgt, de hoeveelheid geld dat binnenkomt en bepaalde diensten. Maar het interessantste is het effect dat deze keuzes hebben op je relatie met de drie luitenants…

Mafia III - sitdown

Zo geef ik de Cavar Construction Site Hideout aan Vito, de oudgediende van de vorige Mafia-titel. Echter wordt deze keuze al snel teniet gedaan, want als je een district overneemt in Mafia III, begint er een cutscene waarin Clay en z’n luitenants aan tafel zitten. Op dit moment zijn Cassandra, Vito en Burke al in een bepaalde gemoedstoestand, afhankelijk van hoe jij ze eerder in de game behandeld hebt. Bij mij is Vito redelijk in z’n sas, aangezien hij net de Cavar Construction Site van me gekregen heeft, is Cassandra helemáál tevreden omdat ze voor mijn speelsessie al bepaalde assets in handen heeft gekregen, en is Burke de geslagen, zeer grumpy hond. The man ain’t got nothing. Nu rest mij een beslissing: aan wie geef ik het hele district? Dus inclusief de al aan Vito gegeven Construction Site? Omdat ik Cassandra het minst irritant vind van de drie, simpelweg omdat ze niet zoveel te klagen heeft, maak ik haar een blije Haïtiaan. Nu begint Burke helemaal te steigeren en is Vito ook niet meer zo blij met klei… eh, Clay, aangezien de man z’n construction racket kwijt is! Clay vindt echter dat ze zich niet moeten aanstellen en ze business niet moeten laten beïnvloeden door hun persoonlijke gevoelens. Ze luisteren, want met Clay wil je niet fucken, maar dit gaat duidelijk een staartje krijgen...

Mafia III - Niet fucken met Clay      

Mafia III: sandbox met een gimmick?

Na meer dan twee uur door New Bordeaux ge-freeroamd en de mannen van Hangar 13 stevig aan de tand te hebben gevoeld over Mafia III, ben ik redelijk geïntrigeerd door de titel. De pijlers van de Mafia-serie -wat samengevat zoveel inhoudt als een groots misdaadverhaal in een overtuigende, tijdsgetrouwe wereld- lijken in stand te zijn gehouden, waarbij de game dit keer (weer) volledig sandbox is en er een ‘flexibele verhaallijn’ aan gekoppeld zit. Of, zoals Hangar 13 het stelt: ‘Every player’s story is unique.’ Of dat laatste daadwerkelijk zo is, dat moet natuurlijk nog blijken, maar vooralsnog is er geen reden om de beloftes te wantrouwen. De cutscenes waar het verhaal zich in ontvouwt zien er in ieder geval mooi genoeg uit om enthousiast te worden van een vertakkend narratief. De performance capture is overtuigend, loopt goed sync met het prima stemwerk en hoewel het allemaal een tikje B-film-achtig overkomt, kan dat ook liggen aan de sixties. Per slot van rekening komt de helft van alle gangster-clichés uit die tijd, maar waren het toen nog geen clichés. Sterker nog; het huidige idee van de Italiaanse, georganiseerde misdaad als een evil organisatie (daarvoor dachten mensen dat het een vrij onschuldige herenclub was :D) kwam in dat decennium het collectieve denkbeeld binnen sluipen. Het was daarmee het begin van de maffiatainment, en de uitgelezen kans voor de Mafia-serie om ‘full circle’ te komen… door een gast in een legerjasje de hele bende te laten opblazen!

REACTIES (43) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord