Hyrule Warriors - Preview 

Hyrule Warriors - Preview 2014-08-07T16:58:02
De komst van een nieuwe Zelda-game is altijd reden voor een feestje. Zelda, man! Het is niet voor niets één van de meest gerespecteerde franchises in de geschiedenis van gaming! Maar... hoe zit dat met spinoffs dan?

Hyrule Warriors is heel erg goed. Ik wil dat nu gelijk even uit de weg hebben, want de Zelda-reeks ligt me dusdanig nauw aan het hart dat ik behoorlijk huiverig werd toen deze Musou-spinoff eind vorig jaar werd aangekondigd. You don’t f*ck with Zelda, OK? De beruchte CD-I spinoffs zijn gelukkig ondertussen dusdanig oud dat we ze van mijn part voorgoed kunnen negeren, maar goed, ondanks de gebreken van bijvoorbeeld Skyward Sword (en de teleurstelling die Spirit Tracks was) zie ik de serie toch als behoorlijk perfect. Om dat gevoel van voortreffelijkheid weg te gooien voor een crossover met een franchise die hier niet eens echt bekend is, zou meer dan zonde zijn.

Musou

Wat Musou is? Een overkoepelende naam die naar alle Warriors-games refereert, waarvan de meeste ontwikkeld zijn door de studio Omega Force. De Warriors-games staan bekend om hun toegankelijke hack & slash-actie, maar voornamelijk om het feit dat je in het gros van deze titels vaak tegen honderden (soms zelfs duizenden) vijanden per level aan het vechten bent. Je bestuurt een letterlijke one man army die met over de top aanvallen dus per combo dozijnen soldaten de dood injaagt, wat vooral visueel erg bevredigend is. Musou begon met de Dynasty Warriors-games (waarin je het in feodaal China opneemt tegen hele legers) maar spinde uiteindelijk, eh, off naar series als Samurai Warriors (hetzelfde, maar dan in Japan) en Warriors Orochi (China én Japan, aha!). De simpele doch krachtige Musou-formule werd echter dusdanig succesvol, dat Omega Force het gameplay-concept niet alleen meer wilde toepassen op verheerlijkte geschiedenislessen, maar ook op anime-licenties. Hierdoor ontstonden verrassend vermakelijke brawlers als Fist of the North Star: Ken’s Rage, One Piece: Pirate Warriors en, jawel, Dynasty Warriors: Gundam. En ja, dat is inderdaad gewoon Dynasty Warriors maar dan met gigantische fuck-you robots, en jawel, dat is inderdaad belachelijk vet. Hyrule Warriors gaat echter over de coolheidsfactor van mechas heen, want, sorry, The Legend of Zelda is net dat stukje doper. Verder is Hyrule Warriors wel precies wat het insinueert dat te zijn: vijftig procent Dynasty Warriors, vijftig procent Zelda.

Hyrule Warriors

 

Hack & slash?

Die eerste vijftig procent, het Dynasty Warriors-gedeelte, is het gedeelte waar de massa in het westen waarschijnlijk over gaat struikelen. Niet omdat het slechte of verwaterde Dynasty Warriors-gameplay is, maar juist omdat het perfécte Dynasty Warriors-gameplay is. Fans van de franchise zullen zich dan ook meteen thuisvoelen, maar de kans is groot dat Musou-leken de game zullen oppaken en na tien minuten zullen denken: “Wat is hier nou leuk aan?” Zij zullen dit spelen met in hun hoofd elke andere hack & slash-game die zij ooit hebben gespeeld en daarom van een koude kermis thuiskomen. Want in de meeste hack & slashers heb je dingen zoals een uitdagende kunstmatige intelligentie, interessant level design en immer moeilijker wordende combo’s. Maar in Hyrule Warriors? (Of elk andere Musou-game, trouwens.) Niets van dat.

 

Lekker

Nee, in Hyrule Warriors heeft elk personage dezelfde eenvoudige combo’s (vier keer Y, of Y, Y, X, dat soort spul) en lopen alle vijanden met uitzondering van de bazen een beetje doelloos rond, wachtend om door jou in elkaar geslagen te worden in grote, lege velden waar af en toe een muurtje of torentje staat. Net als elke andere Warriors-game, lijkt Hyrule Warriors zich enkel te focussen op kwantiteit en niet op kwaliteit. En wat is daar nou leuk aan!? ... Tja, hoe leg ik dat uit? Hoe leg ik jullie uit dat, om van een Warriors-game te genieten, je niet moet denken aan hack & slash maar aan... stoffer en blik? Kijk, rechtsbovenin je scherm zie je een plattegrond van het level en ín dat plattegrondje zie je ook door middel van grote, rode vlekken waar zich vijandelijke formaties bevinden. En elke keer als je naar zo’n formatie toe gaat en op de meest belachelijke wijze die grote rode vlek “wegveegt” (lees: 130 vijanden uitschakelt binnen tien seconden) dan voelt dat lekker. Heel lekker. “Ik wil dit nog een keer doen” lekker.

Hyrule Warriors

 

Management

Daarom moet je het niet vergelijken met een game als God of War of Devil May Cry of Ninja Gaiden; die kunnen werkelijk niet verder van een Musou-game verwijderd zijn. In die games ligt de bevrediging in de individuele confrontaties. Ja, in hack & slash is het lekker om de aanvalspatronen van je vijanden onder de knie te krijgen en ze vervolgens op stijlvolle wijze uit te schakelen. En Musou dus totaal níet. Er is een reden waarom vijanden hersendood lijken als je even stopt met spelen en op ze gaat letten: omdat je niet op ze hóórt te letten. Je moet een groep van 100 vijanden niet zien als 100 vijanden, maar als één groot wezen dat je zo snel en effectief mogelijk moet, eh, ja, wegvegen! En dat maakt Musou op een gegeven moment zo verslavend: het goed worden in het managen van het aantal vijanden. In Hyrule Warriors is dat niet anders. Ook in Hyrule Warriors heb je een combometer die je moet proberen hoog te houden, waardoor je eenzame vijanden niet eens aandacht schenkt omdat je van grote groep naar grote groep gaat. Waarom immers één vijandje slachten als je met dezelfde knoppencombinatie ook 75 vijanden kunt zien verdwijnen? Als dit hele “groepsmanagement” geklikt is bij je, begin je opeens ook te begrijpen waar de verschillende combo’s voor zijn. Als je namelijk vecht met de vraag “met welke combo maak ik baddies dood?”, dan heb al snel een antwoord, namelijk: “Met allemaal; het maakt niet uit welke combo je doet, dus button-bash er maar op los”. Maar de vraag die je moet stellen is: “Welke combo is het meest efficient voor déze specifieke situatie?” Ah, kijk, dan ontdek je de diepgang van Musou, en dus ook van Hyrule Warriors.

 

Snapje?

Neem bijvoorbeeld de Fire Rod (een wapen uit A Link to the Past), die, net als elk wapen, meerdere combo’s heeft. Drie keer Y en dan X zorgt ervoor dat je de Fire Rod in een soort van vlammenwerper verandert, die een groot horizontaal gebied bestrijkt. Als je echter maar twéé keer op Y drukt en dan op X, dan verandert ie in een grote, vurige bijl die één harde, vertical slag levert. Met andere woorden: om in één combo tien vijandjes om je heen te verpulveren, gebruik je die eerste combo. Maar als je één grotere, specifiek vijand of (mini)baas wilt verslaan, dan is die bijlaanval een veel slimmere keuze (want weinig reach, maar veel schade). Begin je Musou al een beetje te begrijpen? De uitdaging zit ‘m niet in de vijand, maar in jouw capaciteit om zo effectief mogelijk een level schoon te vegen. Eigenlijk moet je elk level daarom zien als een puzzel. Een intense, actievolle puzzel, maar nog steeds een puzzel. En daarom zit er ook zoveel replay-waarde in Musou-games; omdat je levels steeds sneller en beter wilt uitspelen, elke keer weer met een ander personage en wapen.

Hyrule Warriors

 

Lore

En daarmee komen we bij die andere 50% van de game. De 50% waardoor Musou wellicht en masse opgepakt gaat worden en waardoor het weer in de spotlights kan komen te staan: The Legend of Zelda. Zoals gezegd is de gameplay helemaal Musou, maar letterlijk al het andere is he-luh-maal Zelda. Van het verrassend uitstekende verhaal (dat op ingenieuze wijze weet te vertellen waarom je met elementen van Ocarina of Time, Twilight Princess én Skyward Sword speelt) tot de personages, wapens, vijanden, muziek en, last but not least, charme. De soundbite van een geopende schatkist, de spin attack van Link, de bazen die je moet verslaan met zojuist gevonden speciale items... Hoe bekender je bent met de conventies van Zelda, hoe meer je ook zult genieten van de knipoogjes en design-keuzes van Hyrule Warriors. Toen ik als Link in Skyloft rondliep en Fi tegenkwam, zei ze: “Jij bent niet dé meester... maar ik voel wel dat jij één meester bent.” Tja, toen werd ik blij vanbinnen. Op dat moment werd voor mij namelijk bevestigd dat Hyrule Warriors alles respecteert wat met Zelda te maken heeft, zelfs z’n ingewikkelde lore.

 

Verwachting

Ik wil jullie nog veel meer over Hyrule Warriors vertellen, van de vele Musou-achtige dingetjes (hoe je bijvoorbeeld minibazen in forten moet verslaan zodat de vijand daar niet kan respawnen) tot de vele Zelda-dingetjes (Sheik en Fi zijn bijvoorbeeld achterlijk overpowered, heerlijk), maar ik ga al over de 1500 woorden heen. Too long; didn’t read, etc. Laat ik het daarom even samenvatten door het volgende te zeggen: Hyrule Warriors is 50% Dynasty Warriors, 50% The Legend of Zelda... en 100% geweldig. Althans, dat waren die vijf uur die ik het onafgebroken heb mogen spelen! Nu hoop ik op slechts twee dingen: 1) dat het Musou-genre hier gaat opleven, en 2) dat Jurjen de reviewversie niet voor m’n neus wegkaapt!

REACTIES (20) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord