Dit is waarom Doom Eternal fantastisch is  

Dit is waarom Doom Eternal fantastisch is 2020-01-27T12:09:48
Dit gevoel ken je vast wel. Eens in de zoveel tijd wordt er een game speciaal voor jou gemaakt. Toen ik onlangs bij mij om de hoek in Eindhoven drie uur doorbracht met Doom Eternal, kon ik na afloop niet anders dan Bethesda bedanken. Een speciale game, speciaal voor mij. Welnu, allemaal leuk en aardig, maar is Doom Eternal ook een game voor jou?

Voor de duidelijkheid: ik houd irrationeel veel van Doom 2016.

Eind december kreeg ik van Spotify een lijstje voorgeschoteld met mijn meest beluisterde liedjes van de afgelopen tien jaar. Terwijl ik op een redactie zat knalde deze prachtige emotionele monoloog door de speakers. Collega’s dachten dat ik een grapje maakte, maar de soundtrack van Doom 2016 gaat me nou eenmaal aan het hart. Dat de ‘soort van’ reboot wars is van pretenties en nou niet bepaald prijzenswaardige thematische diepgang heeft, maakt mijn voorliefde des te… nou ja, ironischer. 

Soit, het ligt aan mij. Ik ga op weinig dingen beter dan op boze mensen die zinnen op wraak. Tijdens de laatste twintig minuten van Rambo: Last Blood stond ik juichend en klappend in de bios. Wraakverhalen zoals Doom laden me op als lithium-ionbatterij. Daarnaast kan ik na mijn speelsessie bevestigen dat Doom Eternal simpelweg een weergaloze game wordt, daar ben ik van overtuigd. Maar nogmaals, ik was al fan. Met zo weinig inhoudelijke diepgang buiten de gameplay om is de formule een behoorlijk smaakdingetje.  

De belangrijkste vraag is dus niet of Eternal goed wordt, maar of je het concept wel trekt. Maar hoe weet je dat als je Doom 2016 nooit gespeeld hebt? Nou, dat ga ik je vertellen.

Doom Eternal

Je houdt van metal

Doom Eternal behandelt het hele metal-spectrum, van de muziek tot aan de artstyle. Doom Eternal is niet alleen metal up your ass, Doom Eternal is metal upyourgeheleabdomen tot het via je slokdarm omhoog kruipt en als zwart teer uit je mondhoeken druipt. Doom is duister, Doom is hard, Doom is metal. Dat blijkt uit talloze dingen, maar mijn favoriete detail is de hemel. In Doom Eternal bezoek je de hemel. Niemand weet nog hoe of wat, maar ik heb het gecheckt bij Bethesda: de Doom Slayer gaat naar de hemel.

De aarde, de meest prominente setting in dit deel, bevat daarnaast een nieuw continent: een pentagram. De aarde is nu ongeveer twintig procent pentagram. Niet dat je daar lang bij stil zult staan, want Doom Eternal is zo overtrokken helsdat je bijkans gaat wennen aan de donkerrode vergezichten, gigantische bloedfonteinen, afgerukte hoofden en lekgeprikte lichamen. Ook de melee kills zijn bruter dan ze eerst waren, en de Doom Slayer krijgt naast een kettingzaag ook een zwaard. 

Laat er geen twijfel over bestaan, id Software weet precies welke snaren het met de licentie raken moet. Ook letterlijk. De zware gitaren van Mick Gordon leveren muziek op die veel beter is dan videogamesoundtracks horen te zijn. De hoekige riffs denderen in Eternal als een kudde olifanten door de huiskamer. Na het betreden van een van de vele combat arena’s zwelt de muziek langzaam aan, waarna het gestaag moeilijker wordt de gitaren van het gebrom van je kettingzaag te onderscheiden. Houd je van metal? Dan houd je van Doom Eternal. Hoeven we niet moeilijk over te doen.

Je houdt van videogames die vooral videogames willen zijn

Doom 2016 is al een game die weet dat het een videogame is. Dat betekent dat de actie leidend is en je motivatie om door de vele arena’s te walsen leunt op gameplay - niet op het verhaal of de personages. Tijdens mijn drie uur durende speelsessie kwam dat niet echt aan het licht, maar volgens id Software gaat Doom Eternal daar nog een stapje verder in. 

Doom 2016 bevatte wat filmische momenten, zoals de eerste kennismaking met de niet zo sympathieke Samuel Hayden, maar in Doom Eternal zijn ze min of meer verdwenen. Er zijn soms tussenfilmpjes, dat is wel nieuw, maar ze zijn tamelijk kort - vaak duren ze zelfs minder dan een minuut. Wel lijkt er sprake te zijn van een meer overkoepelend verhaal, wat prima kan uitpakken, maar je moet weten dat er eigenlijk maar een reden is waarom je dit deel wilt spelen: de gameplay. Nou ja, dat, én om te zien hoe de hemel eruitziet.

Nog een Doom Eternal

Je niet vies bent van veel eerstepersoonsplatformen

Tijdens de E3-persconferentie van Bethesda werd er lang stilgestaan bij het platformen in Doom Eternal. Bij mij zorgde dat voor kopzorgen. Doom is een game die het moet hebben van zijn flow en het platformen kan daarmee breken. id Software zegt daarvan op de hoogte te zijn, maar toch heeft Doom Eternal veel meer platformelementen dan zijn voorganger. Het vervolg introduceert onder meer muurklimmen, incluis een naar een handvatten reikend handje à la Uncharted, en een double dash, die je soms in de lucht moet resetten middels een dash refiller, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Celeste.

id Software gebruikt het platformen vooral om de stukjes tussen de arena’s interessanter te maken. Dat is een prima idee, maar ik weet nog steeds niet helemaal wat ik van het platformen zelf vind. Het is leuk om het slingeren, de double dash en de double jump te combineren terwijl je aan het knallen bent, maar buiten de gevechten voelt het platformen een beetje onwennig aan. Dat komt met name door het eerstepersoonsperspectief. Zeker toen er platformpuzzels werden geïntroduceerd donderde ik meermaals de afgrond in. Soit, dat ligt aan mij, maar ik ben nog geen fan.

Je snapt het belang van flow

De double jump, de double dash en de vele andere manieren van razendsnel navigeren hebben ook nog een ander doel: ze zorgen ervoor dat Doom op zijn beste momenten, te midden van de actie, als een soort van morbide wals aanvoelt. De confrontaties hebben een flow die redelijk zeldzaam is in hedendaagse shooters. Je wisselt niet alleen razendsnel tussen je wapens, maar wisselt het knallen en de mêlee-actie ook nog eens kundig af met een sprongetje hier of een stukje klimmen daar. Doom Eternal voelt echt heel goed aan, en laat je uitgebreid experimenten om niet alleen dodelijk, maar ook sierlijk te zijn. Je zult jezelf erop betrappen dat je baalt als je iets niet zo mooi hebt gedaan als je het wilde doen. En niet omdat je daarvoor gestraft wordt door de game.

Je waardeert goed leveldesign

In Doom 2016 steken de levels echt fantastisch in elkaar, maar ze zijn ook redelijk compact en eigenlijk soms een beetje te krap. Doom Eternal is ook in dat opzicht groter van opzet: de arena’s zijn ruimer, de skyboxes zijn gigantisch en ook op de achtergrond lijkt er in de levels veel meer gaande te zijn. Sterker nog, als je net als de Doom Slayer voor het eerst de aarde bezoekt, loopt er een gigantische demon rond (voor de kenners: een Baron of Hell), terwijl de schedels in het rond vliegen en meerdere wolkenkrabbers op instorten staan. Maar in de eerste drie uur doen spelers ook kastelen aan en zelfs bevroren meren passeren de revue. En had ik al gezegd dat je in Doom Eternal uiteindelijk zelfs naar de hemel gaat? Je gaat ook nog naar de hemel. Ik ben nog nooit zo hyped geweest voor de hemel.

REACTIES (11) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord