Bleeding Edge: Een ontoegankelijke 4-VS-4-Brawler of Hardcore Co-op-festijn? 

Bleeding Edge: Een ontoegankelijke 4-VS-4-Brawler of hardcore Co-op-festijn? 2020-03-10T15:11:05
Veel competitieve shooters en brawlers kun je zo aan die ene vriend geven die uitsluitend gamet wanneer hij bij jou op de bank zit. Bleeding Edge lijkt daar niet onder te vallen, want de eerste uren dat correctieslaaf Marvin in Ninja Theory’s nieuwe 4-vs-4-brawler rondscheurt, staan vooral in het teken van… leren?

Hoewel de stempel ‘eeuwige student’ al enkele jaren op mijn voorhoofd prijkt en je talloze diepgaande teksten van mijn hand hebt kunnen lezen op PU.nl, wil ik soms ook gewoon rustig achterover kunnen zitten met een controller in mijn handen. Even de leesbril afdoen, een game opstarten en hersenloos rondknallen: heerlijk. Na het zien van de eerste trailers dacht ik dat Bleeding Edge daar de uitgelezen game voor zou zijn, maar Ninja Theory lijkt hele andere plannen te hebben met hun competitieve brawler. Op de weg terug van de studio in Cambridge duizelde het namelijk nog steeds door de shitload aan personages, moves, aanvallen, mods en unlockables die ik voor mijn kiezen kreeg tijdens mijn eerste speelsessie.

Bleeding Edge

Zet die bril maar weer op

De eerste uurtjes staan in de meeste shooters en brawlers in het teken van het onder de knie krijgen van de besturing, die je langzamerhand steeds beter liggen tot je uiteindelijk als een ware Rambo over de slachtvelden sprint. Bij Bleeding Edge ging het echter heel anders, want dit is zo’n game die het net als Overwatch vooral moet hebben van de unieke personages, hun krachten en de balans ertussen. Bleeding Edge kent twaalf mechanisch verrijkte personages (elf op lancering), verdeeld in de o zo bekende attack-, support- en tank-rollen, elk met drie eigen aanvallen en een unieke (getimede) charged attack. Het duurde even om al die informatie te verwerken, maar het is dusdanig cruciaal dat je compleet overrompeld wordt wanneer je níet de tijd neemt om je te verdiepen in de personages en wat elk te bieden heeft op het slagveld.

Het is geen straf om je te verdiepen in de wereld van Bleeding Edge. De personages zijn stuk voor stuk leuk ontworpen en vooral erg goed geanimeerd. Personages als een vlammen spuwende black-metal-gitarist, een mechanische voodooslang die uit een lijk puilt, een gigantische chick die eigenlijk een motor blijkt te zijn en een fokking telepathische dolfijn in een rijdende watertank, laten zien dat de ontwikkelaar er niet de kantjes van afloopt wat betreft character design.

Ook wat betreft de krachten lijkt dat niet het geval: elk personage heeft drie unieke aanvallen die recharged moeten worden én twee ultieme charged attacks. O, en sommige personages hebben ook combo’s. Daar komen per personage maar liefst twintig mods bij die specifieke stats of kenmerken van een personage of ability beïnvloeden (waardoor Voodoo-slang Kulev bijvoorbeeld meer met debuffs werkt dan met healing). Ik zet mijn leesbril maar weer op, want spelers kunnen al die ability’s, mods  en zelfs personages gedurende een match makkelijk wisselen op hun thuisbasis. Zo wordt je tijdens zo’n tien minuten durend potje geconfronteerd met een hoop variatie.

 Bleeding Edge

Geleidelijke chaos

Al die aanvallen en personages vertalen zich ook naar een prima bak chaos op de slagvelden van Bleeding Edge. Hoewel een confrontatie tussen acht man en alle flitsende krachten die daar bij horen misschien een beetje te veel van het goede lijkt, blijkt er na een paar potjes toch wel een zekere orde in die chaos te schuilen. Bleeding Edge is namelijk helemaal niet snel. Sterker nog: personages kunnen niet sprinten en moeten op een hoverboard (inclusief gratis customization-opties die je gaandeweg ontgrendelt) van objective naar objective zweven. Sommigen hebben een dash, maar daarbuiten loopt iedereen op z’n gemak.

In de Domination-achtige modus ontstaan vrij natuurlijk confrontaties tussen een paar mensen, maar als je teamgenoten aan de andere kant van de map staan kan het dus even duren voordat je hulp krijgt. Zo moet je goed nadenken over waar iedereen is gepositioneerd, welke basissen belangrijk zijn om over te nemen en welke je moet verdedigen. Kills zijn een leuke bonus, en daar krijg je ook zeker punten voor, maar het hoort niet de focus te zijn. In de andere modus, waarbij de teams Power Cells moeten verzamelen om ze op specifieke plekken in te leveren, zijn die kills wél belangrijk (zo pak je immers Power Cells af van vijanden die ze bij zich dragen).

Toch mis ik een modus of twee waarin het afslachten van de tegenpartij echt centraal staat, want die combat wordt echt wel leuk wanneer je een personage onder de knie krijgt en goed samen kunt werken. De devs vertellen me in de studio dat ze zeker stoeien met het idee van meerdere modi (en zelfs custom modi waarin je o.a. het spelersaantal kunt aanpassen), maar dat dat gedachtenvoedsel is voor ná de release. En dan zijn er nog dingen als het feit dat je niet een gamemodus of map kunt kiezen bij het starten van een potje, dat ik nog niet echt overtuigd ben van het communicatiesysteem (je ‘pingt’ objecten of vijanden door ernaar te kijken en op een knop te drukken), dat ik betwijfel of vijf maps wel genoeg is en dat ik na drie uur eigenlijk pas één personage enigszins onder de knie heb en weinig over de rest kan zeggen. Hoopvol afwachten dus; die leesbril kan tot eind maart weer even af.

Bleeding Edge

REACTIES (9) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord