World of Tanks: het achtste wereldwonder? 

Nouuuuu, niet helemaal. Waar BattleTanx een bijzonder rudimentaire knaller was, staat World of Tanks toch echt weer even een stapje hoger op de evolutieladder. Maar waarom is juist deze free-to-player nou zo ontzettend populair? Markeert dit spel de definitieve doorbraak van freemium games? Een nadere kennismaking met World of Tanks moet duidelijkheid verschaffen...

Wat is het precies?

World of Tanks kan het beste omschreven worden als een massive multiplayer online tank ‘em up role-playing game (MMOTURPG). Ok, die benaming schud ik net uit mijn mouw en bekt wellicht niet al te lekker, maar dekt de lading wel perfect. De free-to-play game van de Russische studio Wargaming.net kreeg na de release in 2010 al snel een schare devote volgelingen. Ruim twee jaar later is World of Tanks uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen. Het is daarmee een schoolvoorbeeld voor elke ontwikkelaar en/of uitgever met freemium aspiraties.

Het installeren en spelen van World of Tanks is simpel. Na het downloaden van de game via http://worldoftanks.eu/ (3,2 GB) kon ik feitelijk direct aan de slag! Volgens Wargaming.net zijn er zo'n 230 tanks beschikbaar, allen daterend uit de periode tussen 1930 t/m 1950 en historisch volledig accuraat. Wreed! Aan het begin van het spel heb je echter slechts keuze uit een viertal lichtgewicht varianten: De Russische MS-1, de Amerikaanse T1 Cunningham, de Franse RenaultFT en de Duitse Leichttraktor. Mijn keuze viel op de MS-1, één van de eerste gepantserde voertuigen ooit gemaakt. Met het besef een stukje historie onder mijn reet te hebben, drukte ik op de grote, rode ‘VECHT!’-knop. Shit is aan, bitches!

Speelt het een beetje lekker?

Het opstarten van potjes gaat in World of Tanks bijzonder snel en vloeiend. Via een kort laadscherm met daarop informatie over het level en je opdracht (verover de vijandelijke basis, of vernietig alle vijandelijke voertuigen), beland je gelijk in de actie. Geen ellenlange tutorials dus – die overigens wel in het hoofdmenu te bekijken zijn – maar gewoon lekker gaan met die banaan!

Wat gelijk opvalt, is dat World of Tanks voor een freemium game behoorlijk slick oogt. Zelfs op mijn stokoude Toshiba-laptop uit 2009, compleet met antieke Intel Pentium Dual CPU op 2.17 GHz, draait het spel redelijk soepel. World of Tanks ondersteunt actie tot 60 man tegelijk, dus da's best knap! Sure, tijdens hectische situaties kakt de framerate behoorlijk in, maar nooit tot het punt dat het onspeelbaar wordt. Eigenlijk dacht ik voortdurend ‘hoe vet moet dit er op een echte PC wel niet uitzien’.

De potjes duren over het algemeen redelijk kort (maximaal 15 minuten) en zijn dus perfect voor lekkere korte sessies. De gameplay is traag; je moet echt op zoek naar de vijandelijke spelers die zich in de stad verschanst hebben en tactisch nadenken over hoe je te werk gaat. Als een volleerd Rambo op de basis van de tegenpartij afrijden heeft een succeskans van 0,0001%. Uiteraard bakte ik er als n00b niet veel van, maar toch wist ik een aantal keer een vijandelijke tank te vernietigen. Dat voelt goed, want de game kent permadeaths. Iemand killen is dus best wel een big deal. 

Na afloop van elk potje word je rijkelijk beloond met credits, ervaring en andere goodness. Zoals het een goede freemium game betaamd, kun je dit alles vervolgens weer inruilen voor allerlei vette shit. Betere munitie, snellere rupsbanden of een krachtigere motor bijvoorbeeld. De opties zijn eindeloos en zelfs met het unlocken van alles voor slechts één van de 150 beschikbare tanks, ben je zo tientallen potjes verder.

In het begin gaat het upgraden nog redelijk vlot. Ik weet echter zeker dat hoe verder je komt, hoe meer het op ordinair grinden uitdraait. De verleiding om dan geld uit te gaan geven voor items wordt dan steeds groter. World of Tanks speculeert er natuurlijk op dat je het spel zó leuk vindt, dat je dit ook daadwerkelijk gaat doen. Voor mij persoonlijk is die verleiding niet zo groot, simpelweg omdat de gameplay daarvoor niet diep genoeg gaat. Het gratis onderdeel van de game is wat mij betreft al genoeg. Wil ik pecunia op tafel smijten, dan doe ik dat liever voor een ‘volwaardig’ spel als Dishonored ofzo. Toch begrijp ik best dat er mensen zijn die uiteindelijk lappen. Hoe meer tijd je in World of Tanks steekt, hoe rijker de ervaring namelijk wordt. En aangezien tijd ook geld is, is het trekken van de poeplap voor échte fanaten uiteindelijk niet eens zo’n gek idee.

Waarom zo populair?

Volgens de geruchten zijn er circa 40 miljoen geregistreerde World of Tanks-spelers. Da’s natuurlijk gigantisch veel. Tel daarbij op dat ongeveer 25% van deze mensen wel eens een virtueel aankoopje doet, en je snapt dat ontwikkelaar Wargaming.net goud geld verdient aan hun game. Is dit dus de definitieve doorbraak van het freemium principe? Nou, het is in ieder geval het bewijs dat er een markt voor is, en dat ook hardcore gamers best wel bereid zijn om geld uit te geven aan dit soort spellen. Inmiddels is Wargaming.net begonnen aan een tweetal nieuwe projecten: World of Warplanes en World of Warships. Worden deze titels ook een succes, dan kunnen we toch wel spreken van meer dan een hype.

Waarom World of Tanks het zo goed doet, begrijp ik na mijn speelsessie ook persoonlijk een stuk beter. Het ziet er mooi uit, is makkelijk te spelen maar moeilijk te masteren, kent die verslavende ‘nog één potje’-factor en biedt genoeg customisatie-opties om je maandenlang zoet te houden. Daarnaast is het hele gegeven van schieten met tanks natuurlijk gewoon briljant. Maar daar was ik ruim vijftien jaar geleden al achter, toen ik BattleTanx op de Nintendo 64 speelde...