Waarom Nintendo ons wantrouwt 

Waarom Nintendo ons wantrouwt 2013-05-28T13:52:29
Nintendo is een leuk bedrijf maar als ze niet zulke briljante games maakten, hadden we ze allang de consolerace uitgetrapt. De Japanse gamemaker is soms aartsconservatief en geeft gamers weinig vrijheid met hun hardware. PeterKoelewijn legt voor eens en altijd uit waarom Nintendo ons wantrouwt!

Nintendo is de oudste van de drie consoleconcurrenten en nog altijd de gekste. Ze brengen een spelcomputer uit met inferieure graphics, weinig intern geheugen en zelfs een eigengemaakt sociaal netwerk. De Wii U wil net als de Xbox 360 en PS3 (en hun opvolgers) meer bieden dan een gameconsole. Dat ze daarbij zo wat alles zelf moeten beheren, brengt soms leuke extraatjes op de markt, maar in veel gevallen komt het ook een beetje sneu over. Waarom is Nintendo zo’n eigenheimer? 

Om die vraag te beantwoorden, moeten we weer eens in de geschiedenisboeken duiken, helemaal naar de Middeleeuwen der gaming… de vroege jaren ’80! Sommige lezers weten vast al waar ik op doel; Amerikanen noemen het ook wel de ‘Video Game Crash’.

Effe wat gepaste muziek opzetten:

 

The Fellowhip of the Console

Gaming was al populair in de jaren ’80. Te populair eigenlijk; oververzadiging vond plaats. Atari was lang heer en meester met de Atari 2600, maar de markt werd in Amerika overspoeld door spelcomputers van jan en alleman. Zelfs fucking Mattel (van Barbie) en winkelketens zoals Radio Shack, maakten hun eigen apparaten en games. Dit alles bracht de (toen al) miljardenindustrie uit balans, maar Atari had het hoofd nog boven water kunnen houden, ware het niet dat er nog een dreiging opdoemde. Een uit hun eigen gelederen.

Nintendo

 

The Two Developers

Gamestudio’s maakten toentertijd nog geen gebruik van royaltysystemen dus hardwerkende ontwikkelaars verdienden hetzelfde, of ze nu een miljoenenhit of een kutgame maakten. Een paar van de beste Atari-ontwikkelaars verlieten de studio daarom en richtten een zogenaamde ‘third-party developer’ op: Activision! Opeens had Atari een concurrent die op hun eigen systeem games maakte, maar waar ze geen cent van terugzagen! Gekoppeld met een paar achterlijke zakenbesluiten die o.a. E.T.: The Game opleverden, raakte Atari aan de bedelstaf. Erger nog: consumenten verloren het vertrouwen in gameconsoles. Natuurlijk ontstonden er meer third-party ontwikkelaars na Activision, de een nog crappier dan de ander. De markt werd overspoeld met in cartridges gemaskeerde stront, waardoor een miljardenindustrie kromp tot een lullige 100 miljoen dollar omzet in het jaar 1985. Geïrriteerde zakenmannen op Wall Street begonnen gaming zelfs te zien als een hype, iets dat wel weer zou overwaaien…

Nes

The Return of the Console

Dat was natuurlijk overdreven. Met name speelhallen bleven heel populair. Toch verklaarde iedereen Nintendo voor gek toen ze in 1985 de Nintendo Entertainment System naar Amerika brachten. Voor de zekerheid noemde Nintendo het expres geen gameconsole en kwamen er rare extra’s voor uit zoals de robot R.O.B., allemaal om speelgoedwinkels zover te krijgen dat ze het apparaat gingen inkopen. De rest is geschiedenis en het is voor deze Feature vooral interessant om te kijken naar wat er achter de schermen bij Nintendo gebeurde. De NES is niet alleen populair geworden dankzij Nintendo games. Andere Japanse grootmachten zoals Capcom en Konami kregen voet aan westerse wal dankzij de NES, maar niet zonder een dikke prijs te betalen. Er was maar één iemand die een Nintendo cartridge kon maken, en dat was Nintendo!

 

Nog een Lord of the Rings subtitel

Third-party developers konden NES-games ontwikkelen maar alleen via Nintendo. Een NES-cartridge had een speciale chip nodig, die de Japanners als enigen mochten produceren. De kosten waren volledig voor de ontwikkelaar en een percentage van de winst werd uitgekeerd mits de titel genoeg verkocht had. Oh ja, en je mocht maar vijf games per jaar uitbrengen want schaarste is cool. Een belachelijk systeem natuurlijk, maar de NES was vooral in de States succesvol genoeg om het risico te nemen. Bovendien werd je game dan begiftigd met de officiële Nintendo Seal of Quality! Een kwaliteitszegel dat voor absoluut jack shit staat, als je ooit een aflevering van de Angry Video Game Nerd hebt gezien. Dat gekke zegeltje vind je trouwens nog steeds op alle Nintendo-games.

Fire Emblem

Het licentiesysteem werd later door Sega, Sony en Microsoft overgenomen, maar dan iets minder ‘wurgcontracterig’. Zie hier de reden voor Nintendo’s moeizame relatie met third-party ontwikkelaars. Ze eisen altijd meer!

 

Veranderingen

Natuurlijk hoef je geen journalistieke tegel voor je kop te hebben om een parallel te trekken tussen de gamesindustrie uit de jaren ’80 en die van vandaag de dag. Opnieuw is het aantal games door de komst van de App Store en de indiesector explosief gestegen. Een algemene verzadiging van de markt is gelukkig vergezocht want er is veel veranderd. Consumenten zijn nu kritischer en hebben meer mogelijkheden om producten te beoordelen. Je hoeft maar onder een app te scrollen om tig minireviews aan te treffen. Ook waren de games uit de jaren ’80 peperduur vergeleken met de centen die kleine devs nu vragen.

Apple

Consolegaming staat onder druk doordat het in deze nieuwe wereld opeens de oude garde is! Het licentiesysteem is nog altijd in gebruik al wordt er wel veel meer water bij de wijn gedaan. Zelfs Nintendo is veranderd doordat het zelf een paar keer aan de rand van de afgrond stond. De N64 verloor van de PlayStation doordat Nintendo conservatief bij cartridges bleef hangen. Idem voor de Gamecube omdat die rare pindakaasdekselschijfjes gebruikte én amper iets met internet deed. De Wii was dan wel weer een succes waardoor Nintendo een dikke oorlogskas kreeg. Daar maken ze dankbaar gebruik van nu de Wii U voor geen meter verkoopt.

Wii U 

Eeuwig wantrouwen

Nintendo is de laatste jaren een stuk hipper geworden en heeft uiterlijk flink wat dingen van Apple geleend. Toch is het onder dat laagje vernis nog altijd hetzelfde bedrijf dat consolegaming in de jaren ’80 weer op de kaart zette. Dat deed Big N door als een zeer strenge vader op te treden tegen een wilde markt die alle kanten opgroeide. Maar de wereld is veranderd en de industrie is (soort van) volwassen geworden. De vader dreigt te veranderen in een opa, al zijn er tekenen dat Nintendo zichzelf wil verbeteren… op z'n eigen manier, zoals altijd. Via Nintendo Direct zijn ze nu veel opener over waar er intern aan gewerkt wordt en welke games er naar onze winkels toekomen. Tegelijkertijd hebben ze zo hun eigen nieuwsjournaal gecreëerd en kunnen gamesjournalisten fluiten naar Nintendo scoops. Dat ze het geld opeisen van Nintendo gamestreams is natuurlijk ook een dick move.  Miiverse bewijst dan weer dat Nintendo meer communicatie met de gamer wil hebben… al moet je Toad niet te veel op een butt plug laten lijken in je fanart, anders wordt de tekening gewist.

Satoru Iwata

Dan zijn er nog de third-party ontwikkelaars. Die mogen EIN-DE-LIJK probleemloos online modes en content toevoegen aan hun Wii U- en 3DS-titels. De indiesector wordt daarnaast gesteund door een zéér voordelige deal. Zelfs het licentiesysteem gooit N af en toe overboord in de naam van fanservice. De kans is nihil dat Nintendo geld verdient met games zoals Monster Hunter 3 en Bravely Default: Flying Fairy, maar de harde kern wil ze en dus speelt Nintendo zelf als uitgever.

Toch blijft Nintendo altijd wantrouwig. Waarom? Omdat ze nog altijd bang zijn dat de industrie weer in chaos vervalt. Alleen met strenge afspraken kan een tweede video game crash tegengehouden worden. Zo’n vaart zal het echter niet lopen door de verbeterde communicatie met én controle op de game-industrie. Liever zie ik Nintendo nog meer uit z’n schulp komen en nieuwe dingen proberen. Dat gebeurt langzaam, maar de tekenen zijn veelbelovend.  Niet zo lang geleden zag het bedrijf geen brood in goedkope games; nu kun je Super Metroid voor 30 cent downloaden…

 

REACTIES (94) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord